หลุมพรางเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 122🔞"อื้อ" เป็นแบบที่คุณหมอพูดจริง ถึงแม้ว่าเขาจะช่วยให้มีน้ำหล่อลื่นแต่ตอนที่สอดใส่เข้ามาก็รู้สึกเจ็บจี๊ด"ซี๊ดด ต่อได้ใช่ไหม" ชายหนุ่มหยุดอยู่ครู่หนึ่งดูอาการเธอก่อนว่าจะไหวไหม ด้วยขนาดของเขาก็ไม่ใช่เล็กๆ แต่ก็สมดุลกับร่างกายที่ผอมสูงเนเน่พยักหน้าตอบแต่ก็ไม่กล้ามองสบตา เธอไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนเลยไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นเขาจะถามผู้หญิงที่มีอะไรด้วยแบบนี้ไหม เธอเต็มใจขนาดนี้ก็ทำๆ ไปเถอะความใหญ่ยาวที่ยังคงฝังอยู่ในร่างกายเธอค่อยๆ ขยับเขยื้อนอีกครั้งในท่าซอย วันนี้เขาไม่ได้เล่นท่ายากเพราะกลัวว่าผิวบางๆ ของเธอจะเกิดการฉีกขาดเพิ่มแต่มันก็มีบ้างตอนที่เขารู้สึกเสียวมากๆ เผลอจับขาเธอพาดไหล่ก่อนจะกระแทก"โอ๊ย" พอได้ยินเสียงเธอร้องโอ๊ยเขาถึงได้รีบวางขาข้างที่จับพาดไหล่อยู่ลง "อือ อ่ะอ่ะ" เนเน่กลัวว่าอีกฝ่ายจะหยุดตอนที่เขาค่อยๆ ขยับสะโพกเธอเลยครางตอบรับ แต่ตอนนี้ความเสียวไม่ค่อยมีแล้วทิ้งไว้แต่ความเจ็บและแสบเหมือนที่คุณหมอว่าไวจริงๆโอห์มถอดความเป็นชายออกมาแล้วใช้อุ้งมือสาวช่วยก่อนจะดันมันเข้าไปอีก ครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานเพราะช่วยตัวเองบ้างแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลง

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 124เนเน่รออยู่สองชั่วโมงกว่าก็ไม่เห็นคุณหมอออกมาจากห้องผ่าตัด และตอนนี้ก็มืดมากแล้วด้วย เพลียก็เพลีย ถ้าจะนอนในห้องทำงานของเขามันก็คงจะน่าเกลียด เอายังไงดี บางทีเขาอาจจะลืมแล้วก็ได้ว่าเรารออยู่นี่คิดได้แบบนั้นหญิงสาวก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพาย แล้วก็เปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของคุณหมอโอห์มเดินผ่านโต๊ะทำงานพยาบาลที่อยู่แถวหน้าห้อง เธอก็ว่าจะฝากบอกไว้ แต่เห็นพยาบาลไม่ว่างเนเน่ก็เลยเดินผ่านไปที่หน้าลิฟต์เลยพอประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่าง เนเน่ก้าวออกมาจากลิฟต์ก็เห็นว่าเขาออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วนี่ แต่ดูเหมือนว่าเขายังยุ่งเรื่องงานอยู่เพราะเห็นว่าคุยอยู่กับคุณหมออีกท่านหนึ่งโอห์มที่ยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่งก็มองไปเห็นแล้วว่าเธอกำลังจะเดินออกไป"เอาเป็นว่าแบบนี้แล้วกัน คืนนี้ฝากหมอโอห์มเฝ้าระวังเคสนี้หน่อยนะ""ครับ.." ปากตอบตกลงแต่สายตายังคงมองตามหลังเธอไป"มีอะไรหรือเปล่า" คนที่พูดด้วยหันไปมองก็เห็นนักศึกษาผู้หญิงเดินออกไป"ถ้ามีอะไรเดี๋ยวผมจะติดต่อไปนะครับ ขอตัวก่อนนะครับ" เขาดูเกรงใจคนที่ยืนคุยด้วยมาก จะไม่เกรงใจได้ยังไงกำลังคุยอยู่กับเจ้าของโรงพยาบาล แต่ก็

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 126"คุณหมอเป็นยังไงบ้างคะ" เนเน่ที่นั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ เห็นว่าหมอโอมออกมาพร้อมกับคุณหมออีกท่านหนึ่งเลยรีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นอะไรมากแล้ว" ขณะที่พูดกับเธอสายตาโอห์มมองไปหาหมอที่ออกมาจากห้องตรวจพร้อมกัน "แฟนผมเองครับ" โอห์มเห็นว่าคุณหมอคีตะมองเธอคีตะก็พอได้ยินเรื่องนี้มาจากคุณหมอท่านอื่นบ้างแล้ว ว่าคุณหมอโอมตอนนี้กำลังติดเด็ก ..ที่คุณหมอหยิบยื่นเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะกลัวว่าหมอโอห์มจะไม่ไปทำงานนี้ให้กับทางโรงพยาบาล แต่โอห์มก็ตัดสินใจไปทำงาน เพราะเขาอยากทดลองจิตใจตัวเองด้วย ว่าถ้าห่างเธอขนาดนี้แล้วเขาจะยังมีความรู้สึกยังไง และโอห์มก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว"สวัสดีค่ะ" เนเน่ไหว้คุณหมอท่านนั้น"ท่านนี้คุณหมอคีตะ" เขาเลยถือโอกาสแนะนำคุณหมอคีตะให้เธอรู้จัก"คะ?" ได้ยินแค่ชื่อเนเน่ก็เดาออกแล้วว่าคุณหมอท่านนี้เป็นใคร เพราะชื่อของเขามันก็คือชื่อเดียวกับโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ที่เนเน่ตกใจ ทำไมเขายังดูหนุ่มและหล่ออยู่เลย คุณหมอคีตะที่อยู่ในจินตนาการของเธอคิดว่าเป็นตาแก่ร่างท้วมด้วยซ้ำเสียงดังกระแอมออกจากปากคุณหมอโอห์มเมื่อเห็นว่าเนเน่จ้องอีกฝ่ายมาก"เอ่อ..

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 128"เนเน่รอฉันก่อนสิ" หันมาอีกทีเพื่อนลงจากรถและเดินตรงไปทางที่คุณหมอยืนอยู่แล้ว เมษารีบวิ่งตามไปอย่างเร็ว"คุณหมอ!"โอห์มหันไปมองตามเสียงที่เรียก "เนเน่?""ยังจำชื่อฉันได้อยู่เหรอคะ" ขณะที่พูดสายตาเธอเหลือบไปมองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา และเธออดมองต่ำลงไปดูไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนั้นจับแขนเขาอยู่ "ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ""คนนี้คือ.." โอห์มขยับมือออกจนมือของผู้หญิงคนนั้นหลุดลง"สวัสดีค่ะ คุณหรือคะที่ชื่อเนเน่" เธอคนนั้นยังไม่ทันได้ให้หมอโอห์มแนะนำก็รีบพูดขัดจังหวะก่อน"คุณรู้จักฉันเหรอ" เนเน่ปรายหางตามองไปดูหมอโอห์ม เพราะคนในโรงพยาบาลไม่มีใครรู้จักชื่อเธอ ตอนที่แนะนำเธอให้เพื่อนหมอรู้จักเขาก็แค่บอกว่าเป็นแฟน"รู้จักสิ""ไม่เอาน่า" โอห์มห้ามผู้หญิงที่กำลังพูดกับเนเน่อยู่ พอเห็นสายตาเธอเขาก็เริ่มจะเสียวสันหลังแล้ว"ที่ฉันรู้จักคุณก็เพราะคุณหมอโอห์มเลยค่ะ"ดวงตาเอาเรื่องตวัดมองไปดูใบหน้าของเขา"พี่ไม่สนุกนะ" โอห์มพูดกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่สายตามองมาที่เนเน่"พี่?" ยิ่งได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้น มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกโมโหมาก ขนาดกับเธอเขายังไม่เคย

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 130 ตอนจบหรือว่าจะเป็นเขา แต่จะเป็นเขาได้ยังไงเขารู้เหรอว่าป้ากับลุงเคยทำงานที่นี่ เธอคิดไม่ออกเลยว่าใครโทรไปหาป้า ขอดูเบอร์โทรที่โทรไปก็ไม่คุ้นตา"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู""เปล่าค่ะ เดี๋ยวเนเน่มานะคะ" หญิงสาวหันกลับไปขึ้นรถแล้วก็ถอยออกจากบ้านเธอรอไม่ไหวแล้วต้องไปถามเจ้าตัวเอง เพราะตอนนี้เธอคิดไม่เห็นหน้าใครเลยนอกจากเขา[โรงพยาบาลคีตะ]"คุณหมออยู่ห้องทำงานหรือเปล่าคะ""ไม่แน่ใจค่ะเดี๋ยวโทรไปถามข้างบนให้""ไม่เป็นไรค่ะฉันขอขึ้นไปเอง" เธอเห็นแล้วว่ารถเขายังคงจอดอยู่โรงพยาบาล กลัวแต่ว่าจะติดคนไข้เลยถามดูก่อน แต่พอไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดเนเน่ก็เลยขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของหมอโอห์ม"คุณหมออยู่ในห้องไหมคะ""คุณหมอไปพบคุณหมอคีตะค่ะ""อ๋อค่ะ" ได้ยินแบบนั้นเนเน่ก็เลยเดินไปหาที่นั่งรอแถวหน้าห้องของคุณหมอ เพราะมีเก้าอี้ไว้สำหรับคนที่มาใช้บริการบนชั้นนี้ด้วยผ่านไปอีกเกือบชั่วโมงและตอนนี้ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดมากแล้ว.."ถ้างั้นก็ขอยินดีกับคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน เรื่องอื่นเดี๋ยวผมจะจัดการเอง"เนเน่ได้ยินเสียงคนพูดกันเดินมาทางนี้เธอเลยหันไปมอง และก็เห็นว่าเขาเดินมากับคุณหมอคีตะ