Todos os capítulos de หลุมพรางเสน่หา: Capítulo 61 - Capítulo 70

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 61"จะมาทำไมที่นี่""ลืมแล้วหรือไงบอกว่าจะเอาเงินให้ฉัน""ทักมาก็ได้เดี๋ยวใครก็เห็นหรอก" คนที่พูดพยายามมองซ้ายมองขวากลัวว่าจะมีใครมองมา"เห็นจะเป็นไรไป""จะเป็นไรไปล่ะถ้าเขารู้ว่าเรารู้จักกันอะไรจะเกิดขึ้น""ก็ได้..ทีหลังฉันจะระวังแล้วกัน ไหนล่ะเงิน" คนที่ถามหาเงินแบมือไป ส่วนอีกฝ่ายก็ล้วงเอาเงินออกมาวางใส่มือให้ "ขอบใจนะเพื่อนรัก ถ้าอยากให้ทำอะไรช่วยก็ทักมาอีกนะ""ไปได้แล้ว!""เดี๋ยวก่อน" เสียงนี้ดังขึ้นด้านหลังทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน"........." พอรู้ว่าเป็นเสียงของใครคนที่มาถามเอาเงินรีบวิ่งออกไป"หยุดนะ" นิราสั่งให้ลูกค้าคนที่แพ้อาหารทะเลหยุด แต่ไปถึงขนาดนั้นแล้วใครจะหยุดล่ะ พอหันกลับมาก็ไม่เห็นอีกคนแล้วเธอไม่ยอมถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ หญิงสาวรีบเดินตามเข้าไปในบาร์"เป็นฝีมือของเธอใช่ไหม" นิราเดินตรงเข้าไปหากาญจนา ที่กำลังยืนรอรับออเดอร์จากลูกค้าอยู่"เธอพูดอะไร""เธอแกล้งฉันใช่ไหม" ทุกครั้งเธออาจจะดูยอม แต่ครั้งนี้มันกระทบกับงานด้วย"ขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะคะ" กาญจนาหันไปขอโทษลูกค้าที่มองมา เพราะคิดว่าถ้าตัวเองทำแบบนี้อีกฝ่ายจะหยุดพูดอึบ! แต่แทนที่นิราจะเ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 63หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ สิงหาก็หากาแฟดื่มหน่อย เพราะต้องทำงานควบกะจากตอนเช้าถึงเช้าอีกวัน แล้วค่อยกลับมานอนตอนกลางวันพร้อมเธอหน้าบาร์ในเวลาต่อมา..สิงหาจอดให้นิราลงด้านหน้าก่อนแล้วก็เอารถไปเก็บที่ลานจอด"สิงห์คะ" กาญจนาออกกะมาพอดีเห็นสิงหาลงจากรถมีคนเรียกเขาก็ต้องหันไปมองถึงแม้ว่าจะไม่อยากหันไป"กาญคิดว่าสิงห์เลิกงานไปแล้วค่ะ""เปล่าหรอก""ทำไมคะสิงค์ยังจะมาเข้างานอีกเหรอ คุณมาทำงานแทนใครคะ""ไม่ได้มาทำแทนใคร""เดี๋ยวก่อนสิคะสิงห์" พอเขาพูดประโยคเมื่อสักครู่ก็จะเดินไปเลยกาญจนารีบเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้ก่อนสิงหามองต่ำลงไปจนอีกฝ่ายเห็นสายตาถึงได้ปล่อย"กาญขอโทษค่ะ กาญคิดถึงคุณ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะ""คุณสิงหาคะ" ที่จริงนิราเห็นตั้งแต่ตอนกาญจนาเดินออกมาแล้ว ยังภาวนาเลยว่าอย่าให้ทั้งสองเจอกัน"ครับ" สิงหาหันมองไปแล้วก็เดินเข้าไปหาเธอโดยไม่ต้องคิดเราทำแบบนี้ถูกหรือเปล่า แต่มันอดไม่ได้นี่"เข้าข้างในกัน" สิงหาเอื้อมมือไปกุมมือเธอแล้วก็เดินพาเข้ามาโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของอีกคนที่มองตาม"คงคิดว่าเขาชอบตัวเองล่ะสิ เขาชอบฉัน คอยดูนะฉันจะเอาของที่

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 65"มันอาจจะเป็นการเห็นแก่ตัว ที่ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนที่คุณเคยรักมาวนเวียนอยู่รอบข้างของคุณ""มันไม่ใช่การเห็นแก่ตัว นั่นมันหมายถึงการหึงการหวง""ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่ามันเรียกว่าอะไร เพราะฉันไม่เคยมีความรัก แต่ฉันไม่ชอบที่ผู้หญิงคนที่คุณเคยยกหัวใจให้จะมาวนเวียนอยู่ข้างกายของคุณแบบนี้""เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก" เขารู้สึกเจ็บมากที่เห็นน้ำตาของเธอไหล มือหนาเอื้อมไปหวังจะซับให้แต่นิรากลับขยับใบหน้าหลบ"ซับมันก็ไม่หมดหรอกค่ะ ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละให้มันแห้งไปเอง""หัวใจของผมมีแค่ดวงเดียว ถ้าผมยกให้ใครแล้วมันจะเป็นของผู้หญิงคนนั้นเพียงคนเดียว จนกว่าอีกคนจะไม่เห็นค่า ส่งมันคืนกลับมาให้ผม""แล้วตอนนี้มันอยู่กับใครคะ""อยู่กับคุณ อยู่กับผู้หญิงที่ชื่อนิรา" เขาตอบเธอโดยไม่ใช้เวลาคิดเลย เพราะเธออยู่ในนั้นแล้วจริงๆนิรายังมีคำพูดอีกมากมายที่ต้องคุยกับเขา แต่พอได้ยินคำพูดประโยคนี้เธอถึงกับพูดต่อไม่ได้ขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สิงหาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเครื่องโดยที่ไม่สนใจมองด้วยว่าใครโทรมา"ผมเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่ง แต่การกระทำของผมมันยืนยันไม่ได้เลยเหรอ""ฉ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 67เห็นว่าช่วงนี้เธออ่อนเพลียสิงหาไม่อยากให้มาทำงาน แต่นิราไม่ยอมเธอต้องสู้กับร่างกายของตัวเองให้ได้หน้าบาร์.."ถ้าไม่ไหวให้บอกจะพากลับมานอน" สิงหาจอดรถให้เธอลงก่อนเพราะเขาจะเอารถไปเก็บที่ลานจอด ไม่อยากให้เธอเดิน"ค่ะ"มีโอกาสได้อยู่คนเดียวนิราเลยโทรศัพท์กลับไปหาแม่>>{"แม่คะ"} {"ใคร"}>>{"แม่.."} นิรารู้ว่าแม่ต้องจำเสียงเธอได้แน่ถึงแม้จะไม่ใช่เบอร์โทรเดิม เพราะเธอเปลี่ยนเบอร์โทรไม่อยากให้แม่ตามได้ {"ยังจำได้อยู่เหรอว่าตัวเองมีแม่"}>>{"แม่จะชวนทะเลาะใช่ไหมเนี่ย"} {"ทำไม..จะตัดสายว่างั้น"}>>{"ขอเลขบัญชีหน่อย"} {"ขอไปทำไม"} ผิดคาดทีแรกคิดว่าที่ลูกสาวโทรมาจะขอให้โอนเงินให้>>{"จะส่งเงินให้แม่ใช้"} {"ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า"}>>{"แม่ก็เป็นเสียแบบนี้"} {"แล้วมีพอใช้เหรอจะส่งมาให้แม่"}>>{"มีคนอยากส่งให้แม่ใช้"} เธอต้องบอกความจริงแม่แล้วล่ะ เผื่อว่าพาเขาไปแนะนำให้แม่รู้จัก เพราะตอนที่เขาไปที่บ้านแม่ยังไม่เห็นหน้า {"ใคร"} จะไม่ให้ถามลูกก็คงไม่ได้ คนเป็นแม่ก็ต้องอยากรู้ว่าลูกไปอยู่ไปกินยังไง>>{"แฟนฉันเอง"} {"โอนมาพร้อมเพย์เบอร์โทรแม่นี่แหละ"} ที่จ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 69"ค่อยๆ เดินนะ""ฉันเดินเองได้ค่ะ" เขาพยุงตั้งแต่ลงจากรถจนขึ้นลิฟต์เข้ามาในห้องยังจะมาพยุงอีก"เดี๋ยวผมไปส่งเตียง" ช่วงนี้คุณหมอให้ระวังไปก่อน ห้ามล้มหรือทำให้ร่างกายได้รับแรงกระทบกระเทือนเด็ดขาด เขาเลยกลัวว่าเธอจะหน้ามืด"คุณดีใจหรือเปล่าคะที่ฉันท้อง" คำถามนี้มันยังคาใจเธออยู่ อยากถามให้รู้เรื่องกันไปเลย"ถามอะไรแบบนั้น""ก็คุณเองไม่ใช่เหรอคะที่ซื้อยาคุมมาให้ฉันกิน" นิราอดมองหน้าเขาไม่ได้ และก็เห็นด้วยว่าตอนนี้เขากลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกสั่น "ปล่อยค่ะ" เธอแกะมือเขาที่โอบเอวอยู่ออก​ ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงบนเตียงเอง"เด็กที่อยู่ในท้องคุณเป็นลูกผม​ ทำไมผมจะไม่ดีใจล่ะ""แต่ท่าทางคุณมันบ่งบอกว่า.." หยุดคำพูดตัวเองไว้ก่อนไม่รู้ว่ามันน่าพูดออกมาไหม"เก่งจังเลยนะเรื่องคิดเองเออเองเนี่ย" พูดจบสิงหาก็ไปเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาน้ำมาให้เธอดื่ม จังหวะนั้นเขาก็รินน้ำดื่มไปก่อน"เห็นว่ายาคุมกำเนิดยี่ห้อนั้นเป็นยี่ห้อเดียวกับที่คุณซื้อให้อีกคนทานไม่ใช่หรือคะ""อึก?" ถ้าไม่ได้กลืนน้ำลงคอก่อนมันคงพุ่งออกมาทางเดิมแล้ว ไม่ต้องถามเขาก็รู้แล้วว่าใครเป็นคนพูดเรื่องนี้ เพราะมีแค่เขากับผ