หลุมพรางเสน่หา のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 42"ทำอะไรของเธอ" ชายหนุ่มเดินเข้ามาแย่งแก้วที่อยู่ในมือของนิรา"ไม่เห็นหรือไงว่าฉันทำอะไร" เธอไม่ยอมปล่อยแก้วให้เขาไปง่ายๆ แถมยังดึงแก้วกลับมาเพล้ง! จนแก้วนั้นหลุดมือลงไปแตก"โอ๊ย" คนที่ร้องโอ๊ยก็คือหทัยรัตน์"เป็นยังไงบ้าง" สิงหาก้มลงไปดูขาหทัยรัตน์เพราะแก้วกระเด็นเข้าไปบาด"เจ็บค่ะ""ใครเป็นอะไรคะ" พออนงค์เห็นว่าสิงหาก้มลงไปดูขาของหทัยรัตน์ก็รีบเข้ามาดู "อนงค์ดูให้ค่ะ""เธอไม่มีงานทำหรือไง" หทัยรัตน์ตำหนิอนงค์ที่เสือกไม่เข้าเรื่องส่วนนิราแค่มองก็รู้แล้วว่าผู้หญิงพวกนี้กำลังแย่งชิงเขาอยู่"ยืนทำอะไรอยู่ ไปเอาไม้กวาดและที่ตักขยะมากวาดเศษแก้วออกไปทิ้งสิ"เท่าที่คุยกับเธอนี่คงเป็นประโยคที่พูดยาวที่สุดแล้วมั้งนิราเดินออกมาจากตรงนั้น ทีแรกว่าจะไปเอาไม้กวาดมาเก็บกวาดเศษแก้วนั่นแหละ แต่พอออกมาก็รู้สึกแสบๆ ที่ขา"?" เศษแก้วโดนเธอด้วยเหรอเนี่ย หญิงสาวรีบเดินไปที่ห้องของเจ๊อ้อยเพื่อขอยามาล้างแผลก่อน พอมาถึงก็เห็นว่าเจ๊ยืนอยู่หน้าห้องทำงาน "เจ๊คะมียาล้างแผลไหมคะ""ใครเป็นอะไร"นิรามองลงไปที่ขาของตัวเองเพื่อให้เจ๊รู้ว่าคนที่เป็นก็คือเธอ"รออยู่นี่เดี๋ยวไปดูให้" ว่าแล้วเจ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 44"คุณสิงหาคะจะไปไหนคะ"หลังจากที่สิงหาเอือมระอาผู้หญิงพวกนี้เขาก็เดินออกจากตรงนั้นไปเลย จนคนที่แย่งถาดอาหารกันอยู่ต่างก็ไม่อยากจะยกมันแล้ว"อยากได้นักก็เอาไปสิ""หล่อนนั่นแหละเอาไปเลย""เรื่องอะไร"เอาไปเอามาพนักงานที่ยกมาทีแรกต้องได้ยกกลับเข้าห้องครัวไปเก็บ"สวัสดีค่ะสั่งอะไรคะ" นิราหันกลับมาทำงานต่อ"น้องสาวเป็นพนักงานใหม่ที่นี่เหรอทำไมพี่ไม่เคยเห็นหน้า""ฉันทำงานได้จะครบสองอาทิตย์แล้วค่ะ""อ๋อแสดงว่าเราชอบทำงานแบบนี้เหรอ" ลูกค้าหมายถึงชอบทำงานบริการตอนกลางคืน"คุณลูกค้าต้องการอะไรคะ" นิราเลี่ยงที่จะตอบ"ถ้าสนใจอยากได้งานใหม่ติดต่อไปหาพี่ได้นะ""ขอโทษนะครับที่นี่ไม่มีมาตรการให้แขกชวนพนักงานไปทำงานที่อื่น" ชัชชนที่ยืนมองอยู่รีบเดินเข้ามาขัดขวาง ส่วนมากแมวมองพวกนี้จะสนใจผู้หญิงสวยๆ แล้วก็ชอบชักชวนไปทำงานที่อื่น"ต้องขอโทษคุณชัชด้วยนะครับ อยากตีปากตัวเองนักเห็นสาวสวยทีไรเป็นไม่ได้""อย่าทำแบบนี้อีกแล้วกัน ไปรับแขกโต๊ะอื่น" ชัชชนหันมาบอกให้นิราไปรับแขกโต๊ะอื่นที่จริงผู้ชายคนนี้ก็ดูเป็นคนดีอยู่นะ อาจจะดีกว่าอีตาบ้านั่นด้วยซ้ำ แต่ทำไมผู้หญิงส่วนมากถึงแย่งกันนัก ..น

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 46เขาเห็นเราเป็นอะไร อยู่ดีๆ ก็มาจูบโชว์แฟนเก่าเนี่ยนะ ถึงไม่บอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครก็พอจะรู้แล้ว พูดกันซะขนาดนั้น แต่เธอเกี่ยวอะไรด้วยนิราออกจากห้องทำงานของหัวหน้าแล้วเดินตรงไปที่บ่อนหวังจะเอาเรื่อง เขาทำแบบนี้ก็ไม่ถูก เห็นว่าเธอมาขออาศัยอยู่แล้วจะทำอะไรรุ่มร่ามแบบนี้กับเธอได้งั้นเหรอ"อึบ" ก้าวขาเข้าไปในบ่อนเท่านั้นแหละ ร่างของเธอก็ถูกผู้ชายกระชากเข้าพิงผนัง "คุณ?" พอเงยหน้าขึ้นก็รู้ว่าเป็นคนที่เธอกำลังจะมาหา แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก็โน้มริมฝีปากลงมาจูบก่อนชายหนุ่มเอาร่างของตัวเองบังเธอไว้แล้วก็จูบ ทำให้คนที่อยู่ด้านหลังเห็นว่ากำลังพลอดรักกันอยู่ และคนนั้นก็มองแบบยิ้มๆ แล้วเดินผ่านไปเพี๊ยะ! จังหวะที่เขาถอนจูบออกและหันมองไปดูผู้ชายคนเมื่อสักครู่ ใบหน้าของเขาก็ถูกฝ่ามือกระแทกเข้าอย่างจัง"คนเลว..อืมมม" ตอนที่พ่นคำด่าออกมาคางของเธอก็ถูกเขาบีบแล้วหมุนให้มองไปทางผู้ชายคนนั้น "?" พอเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครนิราก็รีบซบใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขา เพราะผู้ชายที่เดินผ่านไปเมื่อสักครู่หันกลับมามองอีก"ไม่ตบแล้วเหรอ""พาฉันไปจากที่นี่" เขาจะว่าอะไรก็ปล่อยให้เขาว่าไป เ

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 48"แม่ก็ไม่รู้ว่าเรามาอยู่ที่นี่ ตาเวทก็ไม่บอกแม่เลย" ขนิษฐาเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด ก็เลยหาเรื่องชวนคุยไปก่อน"อย่าโทษพี่เวทเลยค่ะ นิราขอให้พี่เวทปิดเป็นความลับเอง""รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน ทำไมถึงทำเหมือนเด็กๆ กันไปได้""เป็นห่วงเหรอคะ ถ้าแม่เป็นห่วงคงไม่ให้ไอ้พ่อเลี้ยงโรคจิตนั่นตามฉันมาหรอก""แม่ไม่รู้ว่ามันเป็นคนแบบนี้""หึ!" ที่เธอขำเพราะถึงแม้แม่จะไม่รู้แต่เธอก็เคยพูด เพื่อให้แม่สังเกตสามีบ้าง แต่แม่กลับมาด่าว่าเธอเอง"เรื่องนั้นค่อยไปคุยกันที่บ้าน ตอนนี้เราเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง" เป็นขนิษฐาอีกนั่นแหละหยุดแม่กับลูกไว้ก่อน"ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่คุณหมอให้นอนดูอาการคืนหนึ่งก่อนค่ะ""ถ้างั้นเดี๋ยวแม่จะอยู่เฝ้า""ไม่ต้องเดี๋ยวฉันจะให้ผัวฉันอยู่""........." เวทมนต์มองไปที่สิงหาอีกครั้ง"คนนี้ใช่ไหมผัวเรา แม่มีอะไรจะคุยกับเขาหน่อย""แม่จะคุยอะไรกับเขา""ก็คุยเรื่องแต่งงานของเราไง ว่าแต่พ่อแม่เราเป็นใคร""ฉันไม่แต่งนะแม่""จะไม่แต่งได้ยังไงเราเป็นผู้หญิงนะ""ฉันเพิ่งคบกับเขาไม่นานจะรีบแต่งไปทำไม""ถ้างั้นออกจากโรงพยาบาลเราก็กลับบ้านกับแม่ก่อน""ฉันไม่กลับ"

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 50เพี๊ยะ!"........" สิงหากำลังจะกระโดดข้ามรั้วไปช่วย แต่นิราส่ายหน้าส่งสัญญาณบอกไม่ให้เขาข้ามมา แต่พอแม่จะหันกลับไปมองเธอก็รีบเดินเข้าบ้านไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ"มึงกลับมาคุยกับกูให้รู้เรื่องนะ เด็กในท้องของมึงเป็นลูกไอ้หมอนั่นใช่ไหม""จะลูกใครก็ช่าง ฉันเลี้ยงลูกของฉันเองได้""อยากจะขำให้ฟันร่วง ขนาดกินข้าวอยู่ทุกวันนี้กูยังต้องหามาประเคนใส่ปากให้มึงเลย""แม่ก็ให้ฉันกลับไปทำงานสิ""มึงจะหอบท้องไปทำให้กูอับอายถึงไหน" ถ้ากลับไปที่นั่นก็ต้องไปเจอขนิษฐากับลูกชายที่ตอนนี้ได้ดีไปแล้ว"แม่ก็คิดซะแบบนี้""มึงทำอะไรให้กูเห็นว่ามึงดีบ้าง หาเรื่องมาให้กูปวดหัว จะให้แต่งงานกับลูกผู้ใหญ่บ้านมึงยังท้องกับใครไม่รู้"นิราเข้าไปในห้องนอนแล้วก็ใช้หมอนปิดหูตัวเอง ไม่อยากฟังแม่ด่าทออีกแล้ว"โอ๊ยยยยกูจะบ้าตาย!" เสียงคนเป็นแม่ตะโกนโวยวาย เพราะคิดว่าตอนนี้ข้างบ้านทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาไม่มีใครอยู่ ฝั่งซ้ายก็คือบ้านขนิษฐาแน่นอนว่าไม่มีคนอยู่ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งได้ยินว่าวันนี้จะพาเมียไปฝากท้อง"อึกอึกอึก" หลายครั้งแล้วที่เธอคิดสั้นเพราะแม่ และครั้งนี้ก็เหมือนกัน หรือเธอจะลาโลกนี้ไปให้มัน