All Chapters of ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน: Chapter 21 - Chapter 30

"ทุกคนแยกย้ายได้ขอบใจมากที่มาช่วยเป็นพยานให้"นางยกมือประสานโค้งคำนับรอบทิศยิ้มมีความสุขทุกคนก็แสดงความยินดีแล้วแยกย้ายกลับไปเมื่อทุกคนจากไปแล้วจึงมองเห็นร่างสูงยืนอยู่เพียงคนเดียว จางลี่อิงยิ้มแหยนางคิดว่าจิ่นฟานอวี้อาจจะไม่ชอบและนางไม่ได้ตั้งใจให้เขามาเห็นตัวเองในเวลานี้ ดูเหมือนว่านางจะคิดไปเอง เขายิ้มออกมาและเดินมาหายกเก้าอี้ถือเอาไว้"เข้าบ้านกันเถอะ"จางลี่อิงพยักหน้าหงึกหงักทั้งทำตัวไม่ถูกทั้งอับอายที่อาจทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงอันดีงาม ภรรยาบัณฑิตของสำนักศึกษาที่น่านับถือประลองปามีดกับอันธพาลประจำหมู่บ้าน"ข้าคงทำให้เจ้าอับอายผู้คน"นางสารภาพขณะเดินเข้าบ้าน เขานิ่งไปสักพักจึงเอ่ยขึ้น"ดีแล้วให้เขาเกรงใจเจ้าบ้าง"เขากลับสนับสนุนนางเสียอย่างนั้นจิ่นฟานอวี้เข้าไปในห้องคร่ำเคร่งกับการอ่านตำราเพื่อเตรียมตัวสอบในอีกหนึ่งสัปดาห์ ครั้งนี้เป็นการสอบขั้นต้นระดับอำเภอซึ่งเป็นครั้งสำคัญครั้งแรก เขาจึงอ่านหนังสือจนดึกดื่น จางลี่อิงไม่รบกวนเขาและไม่ชวนคุยนางยังคงทำหน้าที่ของตนเองเงียบๆ สิ่งที่ทำเป็นกิจวัตรสำหรับนางให้จิ่นฟานอวี้คือต้มยาให้ดื่มและยกเตาฟืนมาให้เพิ่มความอบอุ่นในยามค่ำคืน

หลิวซานซานอาการตกใจดีขึ้นนางมาหาจางลี่อิงที่บ้านในขณะที่เจ้าของบ้านกำลังใส่ปุ๋ยให้ผัก หลิวซานซานก็เรียกชื่อนาง"ลี่อิง"จางลี่อิงเงยหน้าขึ้นตามเสียงนั้นเมื่อเห็นว่าเป็นหลิวซานซานจึงวางมือจากงานแล้วเดินเข้าไปหา"เจ้ามีเรื่องจะให้ช่วยหรือไม่"นางถามเหมือนเคยชินกับคำพูดเหล่านั้นมานานแล้ว หลิวซานซานยื่นของให้พร้อมพูดช้าๆ"ข้ามีของมาฝากเจ้า พอดีไปตลาดมาเห็นเจ้าชอบปลูกผักจึงซื้อมาฝาก"นางพูดเก้อๆ เพราะไม่เคยพูดดีกับจางลี่อิงมาก่อน จางลี่อิงยื่นมือไปรับพร้อมกับเอ่ยขึ้น"ขอบใจนะเดี๋ยวข้าตัดผักให้เอาไปกิน""ไม่เป็นไร"หลิวซานซานห้ามนางเอาไว้ได้ทัน"ข้าขอบใจเจ้ามากถ้าวันนั้นไม่เจอเจ้าข้าคง..."หลิวซานซานคิดย้อนไปแล้วก็รู้สึกกลัวพาลจะร้องไห้ จางลี่อิงจึงปลอบใจอีกครั้ง"อย่าคิดมากเลย รอดปลอดภัยมาก็ดีแล้วคราวหลังต้องระวังตัวให้มาก"นางลูบหลังหลิวซานซานพูดอย่างอ่อนโยน ยามเห็นคนมีความทุกข์นางก็มักใจอ่อนอย่างนี้ทุกครั้ง"ข้าเคยคิดไม่ดีต่อเจ้า ข้า...ขอโทษ"หลิวซานซานกอดจางลี่อิงเอาไว้พลางร้องไห้สะอื้นรู้สึกอบอุ่นใจยามอยู่ใกล้นางคล้ายกับอยู่ในอ้อมอกของพี่สาว จางลี่อิงปลอบอยู่ชั่วครู่จึงตัดผักให้เอากลับ

จิ่นฟานอวี้อยู่ในช่วงปิดภาคเรียนเขาจึงมีเวลาคัดอักษรได้เต็มที่หาเงินได้มากกว่าเดิม ในแต่ละวันเขายังรับอ่านและเขียนจดหมายเพิ่มรายได้ ส่วนหนึ่งไว้เป็นค่าเล่าเรียนอีกส่วนเขาแบ่งไว้ให้จางลี่อิงเก็บเอาไว้ตั้งแต่บ้านตระกูลจางหยุดรีดไถเพราะโดนไล่ตะเพิดคราวก่อนก็ไม่กล้าเข้ามายุ่งกับทั้งสองอีก จึงมีเงินเหลือจากการใช้จ่ายเงินของพวกเขาก็มีเก็บเพิ่มขึ้นทีละน้อยเขาให้นางทดสอบอ่านตำราให้ฟัง จางลี่อิงจึงนั่งอ่านพร้อมกับแปลความหมายได้บ้าง จิ่นฟานอวี้เอนหลังพิงนั่งฟังการอ่านที่ลื่นไหลของนาง นับว่ามีพัฒนาการที่ดีถึงแม้จะแปลได้บ้างหรือแปลผิดๆ ถูกๆ บ้างเท่านั้นก็นับว่าดีมากสำหรับผู้เริ่มต้นจางลี่อิงวางตำราลงหลังอ่านจบนางก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา"ข้าอยากไปรับจ้างอ่านจดหมายด้วยได้หรือไม่"จิ่นฟานอวี้ครุ่นคิดอยู่ไม่นานก็เอ่ยถามขึ้น"เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากรับจ้างจริงๆ"นางพยักหน้าอยากหารายได้ทางนี้เพิ่มและเป็นการฝึกฝนตัวเองไปด้วย"ส่วนการเขียนข้ายังช้าอยู่เอาไว้คล่องกว่านี้ค่อยรับจ้าง ข้าขอไปกับเจ้านะ"นางโน้มกายเข้าใกล้เขาส่อแววตาขอร้องดวงตาทอประกายระยิบระยับราวกับกวางน้อยมองดูแล้วก็น่าเอ็นดูอยู่เหมือนกัน จ

เทศกาลปีใหม่ใกล้มาถึงทุกบ้านเตรียมตัวเฉลิมฉลองกันคึกคัก ถึงแม้ชาวชนบทยากจนแต่เทศกาลสำคัญนี้มีความหมายกับพวกเขา ทุกครัวเรือนต่างเตรียมตัวกันอย่างหนักต้อนรับความสุขที่รอคอยมาทั้งปีบ้านตระกูลจางทุกคนนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาบุตรชายของลุงใหญ่ทั้งสองคนกลับจากสำนักศึกษา พวกเขาเรียนในสำนักชื่อดังและค่อนข้างไกลจึงพักอยู่ที่นั่น นานๆ ทีถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้านให้ทุกคนได้ชื่นใจ ตอนนี้ทั้งคู่ก็สอบเป็นซิ่วไฉได้พร้อมๆ กัน การกลับบ้านช่วงใกล้เทศกาลปีใหม่เช่นนี้เป็นเวลาเหมาะเจาะที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งตระกูล"ท่านแม่ขอรับ วันปีใหม่เราชวนจางลี่อิงกับจิ่นฟานอวี้มาไหว้เจ้าที่บ้านดีหรือไม่ขอรับ"ลุงใหญ่ออกความเห็นหลังจากกินข้าวเสร็จ ท่านย่าเหลียวมองบุตรชายคนโตด้วยสายตาแข็งกร้าวพูดแทรกขึ้นน้ำเสียงดุดัน"เอ๊ะ! เจ้าใหญ่ มันไม่ใช่คนในบ้านตระกูลจางแล้วเจ้าจะพูดถึงคนเนรคุณเช่นนั้นไปเพื่อเหตุใด"ลุงใหญ่หน้าเสียนั่งนิ่งไปชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น"ท่านแม่ขอรับ ถึงอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวของเจ้าสาม ท่านพ่อก็เคยดูแลนางหากวิญญาณท่านพ่อรับรู้อาจไม่สบายใจได้นะขอรับ"เหตุผลของลุงใหญ่ล้วนเปี่ยมด้วยเมตตาเต็มไปด้วยค

หลังปีใหม่อากาศหนาวเย็นลงไปอีกการทำมาหากินค่อนข้างลำบาก จิ่นฟานอวี้ได้สอนในสำนักศึกษาเพราะอาจารย์ไว้ใจให้ช่วยงานเขาได้ค่าตอบแทนมากขึ้นและยังศึกษาเพิ่มเติมเตรียมสอบขั้นตอนต่อไปและได้ย้ายไปอีกสาขาหนึ่งที่เปิดใหม่ในเย็นวันหนึ่งเขากลับจากสำนักศึกษาลมหนาวพัดแรงพาความเย็นเยียบกระทบร่างกาย ลมแรงดั่งพายุอย่างที่ไม่เคยพบเห็น ชาวบ้านต่างรีบปิดประตูบ้านเพราะกลัวลมหนาวที่ต้านทานไม่ไหว การอยู่ในบ้านให้ความปลอดภัยมากกว่าด้านนอกอยู่แล้วจิ่นฟานอวี้รู้สึกเจ็บที่หน้าอกปวดตามร่างกายขึ้นทีละน้อย เขาฝืนทนเดินกลับบ้านหลังจากลงเกวียนพยายามเดินไปให้ถึงก่อนอาการจะหนักขึ้น ลมหนาวขนาดนี้กลับทำให้ร่างกายของเขาเจ็บปวดหนักขึ้น เขาเริ่มปวดศีรษะรุนแรงจนยืนไม่อยู่เซไปที่ผนังกำแพงยันตัวเองเอาไว้ จางลี่อิงเห็นว่าเขายังไม่กลับมานางจะออกไปดูแต่พอเปิดประตูออกไปก็พบเขากำลังจะล้มลงพอดี"เจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่"นางปรี่เข้าประคองเขาเอาไว้ยกแขนพาดบ่าตนเองพยุงตัวเดินเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล จิ่นฟานอวี้รู้สึกเจ็บปวดทรมานกว่าทุกครั้งและดูเหมือนว่าอาการรุนแรงขึ้น จางลี่อิงใจไม่ดีพาเขาเข้าไปนอนพักห่มผ้าให้ความอบอุ่นแล้วรีบไปต้มยาดื