ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน

หมู่บ้านชุนเฟิง อำเภอต้าซุน แคว้นเฉียน

"นางหน้าลาย"

"ตัวอัปลักษณ์"

"นางคนบ้า"

"นางปีศาจ"

"เป็นบ้าแล้วยังอวดดีไปให้พ้น!"

เสียงก่นด่าถากถางไม่ขาดระยะขับไล่สตรีผมกระเซิงคนหนึ่งออกไปให้พ้นอาณาเขตบ้านของพวกเขา เหล่าสตรีในหมู่บ้านชุนเฟิงของเมืองต้าซุน หมู่บ้านชนบทห่างไกลความเจริญตั้งอยู่บริเวณตีนเขาชุนเฟิง

พวกนางมักล้อเลียนจางลี่อิงเป็นประจำ ด้วยความที่เด็กสาววัยสิบห้าปีมีสติไม่สมประกอบ อีกทั้งมีใบหน้าเป็นด่างดวงกระจายเต็มแก้มทั้งสองข้าง จึงมักเป็นที่รังเกียจของผู้พบเห็น นางชอบถูกพวกเด็กๆ และหญิงสาวชาวบ้านที่ไม่ค่อยชอบหน้ากลั่นแกล้งหรือทุบตีเป็นประจำ เพราะสติไม่ดีนางจึงพูดจาไปเรื่อยเปื่อยไม่รู้จักมารยาททั้งบางครั้งยังอวดดี เห็นแก่ตัวขี้โวยวายและไร้น้ำใจ

"ไล่มันไปที่ท่าน้ำ"

กลุ่มเด็กอันธพาลวิ่งไล่กวดนางถือไม้ในมือไล่ตีสนุกสนานราวกับไล่ลูกสุนัข พวกเขาเล่นสนุกอย่างนี้ทุกคราวที่พบเจอจางลี่อิง ยามได้เห็นหน้านางเหมือนเห็นลาโง่ตัวหนึ่งเพราะนางชอบวิ่งหนีไม่สู้คนจึงถูกเด็กกลุ่มนี้แกล้งไม่เว้นแต่ละวัน ครั้งนี้ก็เช่นกันนางเกิดอาการตื่นกลัวคลุ้มคลั่งวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปจนถึงท่าน้ำ หยุดยืนมองอย่างหมดหนทาง มีทางเดียวที่ทำได้คือหันกลับมาชี้หน้ากลุ่มเด็กด้วยมือไม้สั่นเทา

"พวกเจ้า ถอยไปนะ"

พวกเขาไม่สนใจถือไม้เดินเข้ามาใกล้ๆ หวังแกล้งนางต่อ จางลี่อิงวิ่งขึ้นไปบนสะพานท่าน้ำที่เป็นหนทางสุดท้ายนางหันกลับหมายยกมือเตรียมฟาดโต้ตอบกลุ่มเด็กเกเร อนิจจากลับสะดุดขาตัวเองเสียหลักลื่นล้มตกลงไปในแม่น้ำจมหายไปอย่างง่ายดาย

"ทำอย่างไรดี เจ้าไปเรียกผู้ใหญ่มาช่วยเร็ว"

หัวหน้ากลุ่มที่เป็นเด็กวัยสิบสามขวบสั่งเด็กที่คาดว่าเป็นลูกสมุนอีกสองคน เขาตกใจกลัวไม่คิดว่านางคนบ้าจะพลัดตกลงไปได้ง่ายๆ แล้วตอนนี้ยังหายเงียบอีก

ภายใต้ท้องน้ำที่เย็นยะเยือกร่างหญิงสาวแน่นิ่งพลันกระตุกลืมตาขึ้น นางตะเกียกตะกายว่ายให้พ้นผิวน้ำ ในที่สุดศีรษะก็โผล่พ้นขึ้นมาได้ ผู้คนมากมายแตกตื่นอยู่บนสะพานท่าน้ำเตรียมตัวช่วยกัน แต่เมื่อเห็นนางโผล่ขึ้นมาและว่ายน้ำไปที่ฝั่งก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านโดยไม่สนใจไยดีอีก

จางลี่อิงนั่งเหนื่อยหอบอยู่ตรงท่าน้ำใกล้กับสะพาน นึกแปลกใจว่าเหตุใดชาวบ้านพวกนี้แต่งตัวน่าประหลาดนัก นางจำได้ว่ากำลังกู้ระเบิดอยู่ในอาคารแล้วก็เกิดระเบิดเสียงดังสนั่นในภารกิจสุดท้ายของสายลับที่ตั้งใจจะวางมือหลังจบงานนี้ แล้วอย่างไรกันตอนนี้มาโผล่ที่คุ้งน้ำกลางตีนเขากว้างใหญ่ได้อย่างไร จากลี่อิงเริ่มปวดหัวรุนแรงขึ้นมาทันใด ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาทำให้นางปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนต้านทานไม่ไหวล้มลงสลบไปตรงนั้นอีกครั้ง

ลมหนาวพัดโชยปะทะผิวกายผอมบางความหนาวเย็นเยียบชาไปถึงกระดูก นั่นเป็นเพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำชุ่มโชก ความรู้สึกหนาวเหน็บปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบร้างไร้ผู้คนบริเวณนั้น ก่อนกลับบ้านจึงอยากล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นเสียก่อน

"ผะ...ผีหลอก"

เพียงก้มลงมองเงาสะท้อนบนผิวน้ำก็ทำให้นางตกใจกลัวจนสะดุ้ง เด็กสาวหน้าตาซูบเซียวมีรอยด่างดำอยู่บนสองแก้มดูอัปลักษณ์ยิ่งนัก ผมเผ้าฟูฟ่องกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง มองดูแขนลีบเล็กตัวบางผอมราวกับคนขาดสารอาหารมาชั่วชีวิต ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือนางจริงๆ ใช่หรือไม่ จางลี่อิงย้อนคิดถึงความเป็นไปได้ คาดว่านางตายไปแล้วทะลุมิติมายังโลกยุคที่ไม่มีในประวัติศาสตร์

สตรีอายุสามสิบสองปีทั้งสวยสง่ามีความมั่นใจเปี่ยมล้นและดูดีทั้งภายนอกภายใน ใบหน้าสวยหวานดั่งซุปเปอร์สตาร์นางแบบอะไรเทือกนั้น กลับกลายมาเป็นเด็กสาวสติไม่สมประกอบที่กำลังถูกเด็กเกเรรังแก นี่มันเรื่องบ้าบอชัดๆ นางคิดไปพลางยกมือขึ้นรวบผมเกล้าเป็นมวยเรียบร้อยล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น น้ำก็เย็นเฉียบจนไม่อยากแตะต้องแต่ก็อดทนกวักไปสองสามทีให้ดูดีกว่านี้แม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็ยังดีกว่ามอมแมมเช่นนี้

จางลี่อิงบุตรสาวของตระกูลจางพ่อเป็นบุตรชายคนที่สามตายจากไปแล้ว ท่านปู่ของนางชื่อว่าจางเหวิน เป็นคนจิตใจเข้มแข็งสู้ชีวิตอดทนเก่งเป็นคนมีเหตุผล ท่านย่าชื่อแม่นางเหลียว อุปนิสัยละโมบโลภมาก ปากร้ายชอบกดขี่ลูกหลาน มองผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลัก

ท่านปู่ท่านย่าของนางมีบุตรสามคนประกอบด้วย ลุงใหญ่ที่มีตำแหน่งเป็นซิ่วไฉ เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลจาง แต่งงานกับแม่นางมู่ มีบุตรชายด้วยกันสองคนคือ จางเยว่อายุยี่สิบสองปีและจางเซียวเย่ อายุยี่สิบปี ทั้งคู่ต่างเป็นบัณฑิตร่ำเรียนในสำนักศึกษาชื่อดัง

คนต่อมาลุงรองแต่งงานกับแม่นางจินมีลูกชายคนโตชื่อจางเจี๋ยเฟย อายุสิบแปดปีเรียนในสำนักศึกษาเดียวกันกับลูกชายลุงใหญ่ คนต่อมาเป็นบุตรสาวชื่อจางเยี่ยนเอ๋อร์ อายุสิบหกปีที่ทางตระกูลจางกำลังมองหาคู่แต่งงานให้เป็นบัณฑิตในสำนักศึกษาของพี่ชาย เขาเป็นบุตรชายตระกูลซูนามว่าซูจิ้นเฟยอายุสิบแปดปี

บิดาของนางเป็นบุตรชายคนที่สามที่พ่อแม่ไม่ค่อยให้ความสำคัญเพราะเขามีลูกสาวสติไม่ดีโง่เขลาเบาปัญญามาตั้งแต่เด็ก ถึงนางจะถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักของพ่อแม่แต่คนอื่นๆ ในตระกูลกลับตั้งแง่รังเกียจ เมื่อนางยังเล็กบิดาเจอโรคระบาดใหญ่ติดเชื้อจนเสียชีวิตส่วนมารดาที่เลี้ยงดูนางเพียงลำพังได้ไม่นานก็เป็นโรคไข้ป่าตายหลังจากนั้น

คนในตระกูลของนางเชื่อว่าจางลี่อิงเป็นตัวกาลกิณีที่นอกจากอัปลักษณ์สติไม่สมประกอบแล้วยังทำให้พ่อแม่ตายจาก นางเกิดมาเพื่อทำให้ตระกูลจางมัวหมอง จึงถูกเลี้ยงทิ้งขว้างให้อดๆ อยากๆ จนผอมแห้งแรงน้อย วันๆ ไม่ได้ทำการงานใดนอกจากหาบน้ำผ่าฟืนซึ่งเป็นงานหนักที่ทำแทนบุตรชายของลุงใหญ่และลุงรอง พวกเขาไม่ต้องทำงานใดนอกจากท่องตำรา งานหนักเยี่ยงกรรมกรจึงตกอยู่ที่นางเพียงคนเดียว ครั้นให้นางทำงานอื่นก็ทำไม่รอด สมองจัดความคิดให้เป็นระบบระเบียบไม่ได้