ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน

ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน

last updateLast Updated : 2025-12-31
By:  หนามชมพูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
44Chapters
10.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อสายลับสาวสวยโดนระเบิดตายในภารกิจสุดท้าย ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผอมแห้งหน้าตาอัปลักษณ์และสติไม่สมประกอบ พ่วงด้วยสามีบัณฑิตขี้โรคฐานะยากจน แล้วชีวิตสุดรันทดของนางจะรอดหรือร่วงเนี่ย!

View More

Chapter 1

ตัวประหลาด

Graduation day at Reaper training 

My name is Skye Evanore Reoch and I'm the only daughter of the reaper king and queen. I'm half reaper and dark witch and possess loads of magic. My parents, Rowen and Ayira rule this reaper section out of thousands that cover the entire earth. Anyway, back to me, being the only girl out of four children, I'm a daddy's girl. I have an older brother Liam who is off being taught some things from his dark elf grandfather and my younger twin brothers Brodie and Brayden. I decided that I wanted to become a reaper and not just a boring princess lounging at a palace waiting for my parents to wed me off to some pompous prince so I enrolled in the reapers training program, which I completed and am currently sitting with my best friend Jenna as we await receiving our own coveted satin reaper box that contains cards with information on who, where and why we're collecting, a pocket watch for getting the reaping done precisely on the right second and sheer gloves that allow us to walk among the humans.

"Are you excited about seeing your first live human," Jenna asked. I grinned at her enthusiasm and shrugged.

"They look the same as us so I'm certain that it won't be too big a shock, plus I believe that in our line of work they're closer to death than life," I replied and she grinned happily. My eyes watched the instructor that I knew well, pulling the cart full of boxes down the rows of students and presenting one to each of my classmates. We all were seated by our last names alphabetically. Jenna's last name was Rannor so she sat next to me. We became fast friends and she had a lot of witch's magic like I did. When the instructor who was my grandfather Viktor's husband Deagon came to our row I felt giddy. Deagon told me congratulations and handed me my satin box.

"You will only have one collection your first week, two the second week and so on. I'm certain you'll be exceptional dear," he winked and put the box on my desk along with a silver pocket watch and micro thin clear gloves. I lifted my gloves and marveled at the material. Once all the boxes were distributed Deagon told the class loudly,"Always remember that young human children, pets and those that have ever had a brush with death or are dying can see you without your gloves. Congratulations, you all are free to begin your reaping." Jenna jumped up grabbing my hands and danced around. I pulled away from her and felt like my reaper box was calling me. I lifted the lid and looked inside. There was one single card. I lifted it and read the information. Ellis Orion, 22 years of age, Dorm room 215 at Spartan University, 2:16:34 pm, drug overdose. I chewed on my bottom lip and felt sick to my stomach.

"What is wrong, you look pale all of a sudden," Jenna mumbled and I handed her the card. Her eyes widened.

"Wow he's the same age as us, how sad," I nodded in agreement and checked my pocket watch. I still had forty minutes. Jenna suggested a late lunch and I nodded as I waved my hand over my reaper box making it disappear. I tucked the card, watch and gloves into my jeans pockets and headed after her to the burger joint across from our training program. We sat in a booth and I dipped a fry in ketchup and bit it. My stomach kept twisting in knots and it all started when I read that reaper card. I huffed and pulled it out of my pocket to look at it again. My eyes ran over the calligraphy gold letters of the name of my collection and I felt an overwhelming sense of longing and it confused me immensely. I huffed and tucked it back in my pocket.

"I'm going to head for my collection so I can get there at the precise time," I mumbled softly to Jenna and she grinned wishing me luck. I laughed nervously and headed outside. I walked through the reaper's side and went in the direction of the human's university. Reaper lived alongside the human world just across the veil. Some humans with extra perception gifts accidentally wandered across to our side. Normally those human's got a sense of unease keeping them from going further. I can see the Spartan University and hold my shear gloves after stepping from the void. I didn't want to be seen yet and lowered my eyes as I searched with my magic for the boys dorm. I see it's located to my south and start weaving through the students grinning because they unknowingly gave me a wide berth. Still having thirty minutes I enter the building and walk up the stairs to room 215. I checked the door and the door is locked. I close my eyes and walk straight through the wood bending the molecules in order for me to step through it. I enter the room and am surprised by the collection of pretty minerals and the hand done mandalas on the wall. I unknowingly grinned and when the bathroom door opened my mouth dropped open at the gorgeous human creature that stepped out and walked quickly towards and entirely through me. I gasped softly, holding my breath and chest. I turned and eyed the blonde emo haired young male with black eyeliner lined steel blue eyes and the septum piercing. He was tying a piece of rubber around his upper arm. I saw the spoon and syringe on the desk and panicked. No, no he couldn't die and I didn't want to collect his soul. He was mine. I shook my hands out and went to the desk. Weaving my magic I waved it over the rock of meth laced with fentanyl (which was what killed him) and changed it to Cyanocobalamin, a vitamin b12. He dissolved the vitamin in the water in the spoon, tore apart a cigarette filter, put it in the liquid and drew up a few ccs with the syringe. I sat on his black sheets on the twin bed and watched him shoot up. Other track marks scarred his veins. A tear rolled down my cheek at my drug addicted male. Ellis Orion didn't realize it yet but I'd just claimed him as my soulmate and I was going to make him, a human, my boyfriend. I giggled softly at my thoughts and watched him tilt his head.

"Fuck, this shits great if I'm hearing stuff," he growled softly and I covered my mouth. Since I announced my claim he could hear me and probably see me now too, fuck I thought. I pulled out the reaper card with his name upon it and quietly stuffed it between his mattress then rose slowly and froze when he turned. I was caught, what a horrible reaper I was turning out to be. I watched mister sexy rub his eyes, smudging his eyeliner and look directly into my eyes. 

"Um hello? Who the hell are you and how did you get in here?" I opened my mouth to speak and closed it abruptly. I couldn't break any more protocol. I sighed sadly and used my magic to vanish entirely. I arrived within my room at the palace rubbing my eyes at my stupid heart and what it caused me to do. I expected Rai, the king of all Grim Reaper's to fly down and punish me. A knock on my door had my heart quicken.

"Honey, it's your mom, I wanted to see how your first collection went," my mother asked me as she opened my door. Being queen she could track all of the reapers so she already knew I took way longer than I should have. I stood there uncomfortably and placated her with a smile and a lie.

"It was good, it just took longer because I messed up my pocket watch times being nervous," I mumbled softly, hating to lie and she said,"uh huh, well you did it so congratulations." I nodded and using my magic made my reaper box reappear. I lifted the lid and frowned slightly seeing another card inside. I pulled it out and gasped.

Ellis Orion, 22 years of age, Dorm room 215 at Spartan University, 1:27:34 am, blood loss from suicide. My eyes began to water as I envisioned his lovely lifeless face. Ayira, my mother came to my side and plucked the card from my fingers to read it.

"Seems like such a waste for a life so young and I wonder if he's the son of the president of Orion Electronics," she sighed and I shrugged, taking the card back.

"That's unusual for you to get a second card so soon, you must be doing super well," she beamed and I said,"yeah me!" She told me to come to the kitchen for a surprise congratulatory meal and cake.

"It's not a surprise if you're telling me," I giggle. Her voice lowered and she said your dad made the cake, trust me when you see it you'll be gobsmacked. 

"That awful?" She shook her head and pretended to button her mouth leaving me to wonder about it as I followed her down to the kitchen. 

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Musikapan Chittima
Musikapan Chittima
สนุกดีค่ะ พระนางค่อยๆรัก ปรับตัวเข้าหากัน คนไม่ดีมีจุดให้กลับตัวได้หลายคน เนื้อเรื่องไม่หนักมาก
2026-10-07 23:53:19
0
0
Pat M.
Pat M.
ค่อนไปทางฟีลกู้ด อ่านเรื่อยๆเพลินๆ เบาๆ ไม่ดราม่า ดี ลงจบแล้ว แนะนำจ้า
2026-01-29 20:54:52
2
0
44 Chapters
ตัวประหลาด
หมู่บ้านชุนเฟิง อำเภอต้าซุน แคว้นเฉียน"นางหน้าลาย""ตัวอัปลักษณ์""นางคนบ้า""นางปีศาจ""เป็นบ้าแล้วยังอวดดีไปให้พ้น!"เสียงก่นด่าถากถางไม่ขาดระยะขับไล่สตรีผมกระเซิงคนหนึ่งออกไปให้พ้นอาณาเขตบ้านของพวกเขา เหล่าสตรีในหมู่บ้านชุนเฟิงของเมืองต้าซุน หมู่บ้านชนบทห่างไกลความเจริญตั้งอยู่บริเวณตีนเขาชุนเฟิงพวกนางมักล้อเลียนจางลี่อิงเป็นประจำ ด้วยความที่เด็กสาววัยสิบห้าปีมีสติไม่สมประกอบ อีกทั้งมีใบหน้าเป็นด่างดวงกระจายเต็มแก้มทั้งสองข้าง จึงมักเป็นที่รังเกียจของผู้พบเห็น นางชอบถูกพวกเด็กๆ และหญิงสาวชาวบ้านที่ไม่ค่อยชอบหน้ากลั่นแกล้งหรือทุบตีเป็นประจำ เพราะสติไม่ดีนางจึงพูดจาไปเรื่อยเปื่อยไม่รู้จักมารยาททั้งบางครั้งยังอวดดี เห็นแก่ตัวขี้โวยวายและไร้น้ำใจ"ไล่มันไปที่ท่าน้ำ"กลุ่มเด็กอันธพาลวิ่งไล่กวดนางถือไม้ในมือไล่ตีสนุกสนานราวกับไล่ลูกสุนัข พวกเขาเล่นสนุกอย่างนี้ทุกคราวที่พบเจอจางลี่อิง ยามได้เห็นหน้านางเหมือนเห็นลาโง่ตัวหนึ่งเพราะนางชอบวิ่งหนีไม่สู้คนจึงถูกเด็กกลุ่มนี้แกล้งไม่เว้นแต่ละวัน ครั้งนี้ก็เช่นกันนางเกิดอาการตื่นกลัวคลุ้มคลั่งวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปจนถึงท่าน้ำ หยุดยืนมองอย่างหมดหนทา
Read more
ชีวิตที่เปลี่ยนผัน
จางลี่อิงมีสามีขี้โรคชื่อจิ่นฟานอวี้ ครอบครัวของนางเจอเขานอนสลบอยู่ในป่าเชิงเขาเมื่อหลายเดือนก่อนจึงพามารักษาที่บ้าน จิ่นฟานอวี้พักรักษาตัวอาศัยอยู่ในบ้านสกุลจาง เมื่ออาการดีขึ้นจึงถามไถ่ความเป็นมาของเขาพบว่าเขาเป็นบัณฑิตมาจากสำนักศึกษาอื่น กำพร้าพ่อแม่ ไม่มีพี่น้องไร้ญาติขาดมิตร ต่อมาทางตระกูลจางจึงวางแผนจับเขาให้แต่งงานกับจางลี่อิงแล้วยกบ้านหลังเก่าๆ กับที่ดินอีกเล็กน้อยแยกบ้านให้ทั้งคู่อยู่กันเองเพราะพวกเขาอยากให้นางออกไปให้พ้นจากบ้านสกุลจาง ฉะนั้นจะหาคนที่เหมาะสมกว่านี้คงไม่มีแล้ว บุตรชายตระกูลใหญ่โตต่างก็รังเกียจนางกันถ้วนหน้า แม้ว่าผู้เฒ่าจางให้แม่สื่อจัดการให้ก็ไม่มีบุรุษคนใดเหลียวแล อย่าว่าแต่คุณชายบัณฑิตเลย แม้แต่ชาวนาธรรมดายังไม่มองนางแม้แต่หางตาซ้ำร้ายยังดูถูกดูแคลนสารพัดจิ่นฟานอวี้จำใจแต่งกับนางเพื่อทดแทนบุญคุณที่บ้านสกุลจางเคยช่วยเหลือจากเงื้อมมือมัจจุราชจนฟื้นคืนมา มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทดแทนได้ถึงแม้ไม่เต็มใจ เขาเป็นคนเงียบขรึมไม่เคยปริปากบ่นเรื่องใดสักครั้งยังคงทำตามหน้าที่ได้ดีเสมอต้นเสมอปลายสร้างความอุ่นใจให้ผู้เฒ่าจางได้เป็นอย่างดี จางลี่อิงเมื่อแต่งงานได้ไม่นานเ
Read more
ทำมาหากิน
นางขอตัวกลับไปนอน ก่อนไปไม่ลืมเอาจานและกาน้ำชาไปเก็บในครัวทิ้งเตาผิงไว้ให้เขา ก่อนหน้านั้นนางใช้เตาผิงเพียงคนเดียวไม่เคยเผื่อแผ่ให้จิ่นฟานอวี้เลยสักครั้ง เลวร้ายลงไปอีกยังสั่งให้เขาก่อไฟให้นางได้ผิงเพียงคนเดียวโดยที่เขาไม่เคยเรียกร้องสิทธิ์ที่ควรได้ นางทำอย่างนี้ทุกวันโดยไม่เคยคำนึงว่าอีกคนจะหนาวเหน็บเช่นไรจางลี่อิงตื่นแต่เช้าตรู่ล้างหน้าเกล้าผมง่ายๆ ขึ้นเป็นมวยแล้วเก็บที่นอนพับผ้าที่เก็บมาเมื่อวาน เป็นเพราะมัวแต่หิวโหยหาของกินจนลืมพับเสื้อผ้าของตัวเองเอาไว้ เสร็จแล้วจึงเดินไปที่ห้องครัว ภายในนั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่สักอย่าง นางจึงทำความสะอาดห้องครัวครั้งใหญ่ ถึงมันจะดูสะอาดสะอ้านเพราะจิ่นฟานอวี้เป็นคนเก็บกวาดอยู่บ่อยๆ แต่ก็อยากจัดสิ่งของให้เข้าที่มากกว่านี้"โชคดีนะที่ยังมีแป้งสาลี"นางยิ้มดีอกดีใจขณะทำความสะอาดก็เจอแป้งสาลีซ่อนอยู่ในชามใบใหญ่มีฝาไม้ปิดไว้อย่างน้อยเช้านี้ก็ไม่อดตายแล้ว จางลี่อิงนำแป้งสาลีมานวดโรยน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อทำหมั่นโถวเอาไว้กินได้สี่ลูกพอดี"วันนี้กินหมั่นโถวเปล่าๆ ไปก่อนก็แล้วกัน"นางพึมพำกับตัวเอง หลังจากทำเสร็จแล้วจึงคว้าถังน้ำมุ่งหน้าไปที่บ่อน้ำของหมู่บ
Read more
ช่องทางหาเงิน
ช่วงเช้าจิ่นฟานอวี้ออกไปตักน้ำตั้งแต่เช้ามืดเหมือนที่เคยทำประจำจะได้ไม่ต้องรอคิวนาน ไม่ว่าอากาศจะหนาวสักเพียงใดคนในหมู่บ้านก็มักออกไปตักน้ำเป็นสิ่งแรก ตอนเช้าจึงมีคนรอตักน้ำกันเยอะนางตื่นขึ้นมาเก็บที่นอนล้างหน้าเสร็จเรียบร้อยจึงเดินไปเคาะประตูหลายครั้งเห็นว่าเสียงเงียบจึงแง้มเปิดดูประตูไม่ได้ล็อคแปลว่าเข้าไปได้หรืออีกอย่างก็ไม่มีคนอยู่ในนั้น ภายในห้องของบัณฑิตหนุ่มดูสะอาดตา ห้องโล่งมีข้าวของไม่มากถูกจัดวางมีระเบียบเรียบร้อยมองอย่างไรก็ดูสบายตานางลองเอื้อมมือลูบที่พื้นดูกลับไม่มีเศษฝุ่นติดมือแสดงว่าเขาทำความสะอาดทุกวัน ช่างมีระเบียบเรียบร้อยจริงๆห้องทรุดโทรมเก่าเหมือนชิ้นส่วนจะพังอยู่รอมร่อก็ยังดูสะอาดสะอ้านน่ามอง นางสำรวจว่ามีสิ่งของใดบ้างในห้องโล่งๆ ห้องนี้ นอกจากตำราเล่าเรียนแล้วก็มีเสื้อผ้าเก่าซีดเพียงสามชุดเท่านั้น ฟูกและผ้าห่มก็เก่าๆ ขาดๆ ไม่ต่างจากนาง เมื่อเดินวนรอบห้องไม่นานจึงออกมาแล้วปิดประตูตามเดิม มองหาเขาไปด้วย พลางเดินเลยเข้าไปในครัวเตรียมทำอาหารเช้า สายตานางเหลือบไปเห็นเขากำลังเทน้ำลงถังอยู่ด้านหลังครัวจึงเดินไปหา"เข้าไปในห้องเถอะเดี๋ยวจะไม่สบาย"นางร้องบอกเขาแต่จิ่น
Read more
คนละคน
จางลี่อิงได้ยินเสียงไอ้โขลกดังมาตั้งแต่เช้ามืด เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่จะทำให้คนหลับลึกเช่นนางสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้ นางลืมตาตื่นขึ้นจากเสียงรบกวนที่น่าตกใจรีบลุกไปเคาะประตูห้องจิ่นฟานอวี้ ร่างผอมสูงยันกายลุกขึ้นประคองตัวเดินเซมาถึงหน้าประตูก็เหนื่อยหอบจากอาการไอถี่ๆ มาตั้งแต่เช้า พอประตูเปิดออกจางลี่อิงก็ต้องตกใจกับใบหน้าซีดขาวดวงตาคู่งามดูอิดโรยในมือมีผ้าเช็ดหน้าปิดปากเอาไว้"ไม่สบายมากหรือ มียาหรือไม่"นางไม่เคยสนใจหรือใส่ใจเขามาก่อนจึงไม่รู้ว่ามียาตัวใดติดตัวอยู่ตอนนี้ เขาส่ายหัวไปมาช้าๆ ไร้คำพูดจะเอ่ยเพราะตอนนี้ทั้งเจ็บคอทั้งเหนื่อยเกินไป จางลี่อิงนึกเจ็บใจร่างนี้ที่ไม่เคยรับรู้ความเป็นความตายของผู้อื่นเอาเสียเลย ด้วยความเป็นจิตอาสาในตัวนางจึงวิ่งเข้าไปในครัวก่อไฟต้มน้ำอย่างรวดเร็ว"น้ำอุ่นแล้ว"นางเดินถือน้ำมาให้เขาที่นั่งไอรุนแรงขึ้น เขารับมาดื่มรวดเดียวหมดนางก็รินใส่จอกให้อีก"ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ"นางใจคอไม่ดีที่เห็นอาการของเขาในตอนนี้ แต่ก่อนเคยเห็นคนไข้หลากหลายอาการช่วงไปดูงานตอนเรียนแต่ก็ไม่รู้สึกชินเมื่อมาเจอกะทันหันอย่างนี้ก็รู้สึกสงสารไม่อยากเห็นเขาตายไปต่อหน้าต่อตา
Read more
หาเงินซื้อยา
นางมาถึงตอนยังไม่สายมากนักตลาดยังไม่วายจึงวางของลงขาย มีคนเดินผ่านไปผ่านมาต่างมองดูตะกร้าของนาง บ้างก็อยากแวะชม บ้างก็เดินเข้ามาเลือกดู ของป่ามีคนต้องการซื้ออยู่แล้วเพียงแต่ไม่ค่อยมีคนนำมาขาย พวกเขาเข้ามามุงดูสินค้าของนางอยู่เรื่อยๆ ไม่ขาดระยะ"นั่นดอกอะไร"หญิงวัยกลางคนถามขึ้นเมื่อเห็นเห็ดหน้าตาแปลกประหลาด"เห็ดหูหนูดำจ๊ะ ใช้ทำอาหารทั้งแกงตุ๋นและผัดกินได้แต่ห้ามกินดิบนะ"นางอธิบายสรรพคุณให้ฟังหญิงคนนั้นขอซื้อสามกำมือ ครู่ต่อมาเมื่อมีคนเห็นก็ตามมาซื้ออีกพร้อมกับซื้อผักป่าที่นำมาด้วยจางลี่อิงเหลือไว้สามกำมือกับผักป่าอีกเล็กน้อยมุ่งหน้าไปทางร้านขายยาเพื่อให้เขาตีราคาเห็ดหลินจือให้ แม้ในยุคของนางยังเป็นของราคาแพงไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพวกเขาจะรู้จักหรือไม่"แม่นางจะรับยาแบบใดขอรับ"เถ้าแก่ถามนางด้วยความยิ้มแย้มบริการสุภาพแม้แม่นางน้อยคนนี้จะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าซีดทว่าดูสะอาดตา"ข้ามีสิ่งนี้มาขายไม่ทราบว่าท่านจะรับหรือไม่"นางเอ่ยถามออกไปพร้อมหยิบเห็ดหลินจือขึ้นมาห้าดอกเถ้าแก่เบิกตาโตอย่างตื่นเต้นของหายากเช่นนี้นางไปหามาจากที่ใดกัน ดูๆ แล้วน่าจะเป็นเห็ดหลินจือเอาไว้ใช้ทำยา"รับสิ ข้ารับ
Read more
ทวงเงิน
นับตั้งแต่แต่งงานเข้ามาในตระกูลจางจิ่นฟานอวี้นอกจากต้องจ่ายเงินคนในตระกูลแล้วยังต้องตามแก้ปัญหาของจางลี่อิงจนแทบไม่มีสมาธิอ่านหนังสือคัดอักษร แต่เขาก็อดทนอดกลั้นไม่พูดไม่จานางทั้งเห็นแก่ตัวกับเขาทั้งออกไปมีเรื่องกับคนอื่นทุกวันทั้งโดนรังแกมา ทั้งไปรังแกผู้อื่นตามกลุ่มอันธพาล สุดท้ายก็ถูกกลั่นแกล้งมีบาดแผลบ่อยๆ กิริยาหยาบคายไม่สนใจครอบครัว ขี้เกียจอาบน้ำ ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง อย่างที่บอกว่าทำได้เพียงผ่าฝืนและหาบน้ำที่ไม่ค่อยสำเร็จนางไม่ได้ชอบเขามาตั้งแต่แรกเห็นแล้วเพราะเขาขี้โรคผอมแห้งดูเหมือนผีในสายตาของนาง ช่วงหลังได้เจอกับพ่อค้าขายผ้ากลับทำให้หลงใหลในความหน้าตาดี คอยวิ่งตามเกวียนขายผ้าทุกครั้งที่เข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องคอยลากกลับบ้าน พอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวายตีตัวเองหยิกเนื้อจนได้แผลบ่อยครั้ง เพื่อนบ้านต่างเอือมระอาแทนจิ่นฟานอวี้กับพฤติกรรมที่น่าอับอายของนางแต่เพราะจิ่นฟานอวี้ชอบช่วยเหลือเอื้อเฟื้อชาวบ้านพวกเขาจึงยังทำดีกับครอบครัวนางมาตลอด ครั้งนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ นางดูสงบเสงี่ยมรู้จักทำมาหากินเอาใจใส่สามี คนในหมู่บ้านที่เคยซุบซิบนินทาต่างแปลกใจเมื่อเห็นนางยิ้มร่าเร
Read more
แก้ปัญหาในแบบของข้า
"ท่านเลี้ยงข้ามาอย่างไรก็รู้อยู่แก่ใจ ตอนแต่งงานก็ไม่ได้มีเงินขวัญถุงมาให้ตั้งตัว สามีที่ท่านยัดเยียดให้ข้า บีบบังคับจิตใจเขามาแล้วไล่เราออกจากตระกูลแยกบ้านให้ ก็รู้ๆ อยู่ว่าเขาป่วยกำพร้าพ่อแม่ไม่มีเงินให้ แต่พวกท่านก็ยอมรับแล้วนี่ว่าเขายากจนแล้วจะรีดไถกันได้ ไม่เรียกว่าอำมหิตจะให้เรียกว่าอย่างไร"นางร่ายยาวเท้าความหลังเวลานี้ย่าเหลียวไม่อายนางก็ไม่อายเช่นกัน ผู้คนที่มุงดูต่างส่งเสียงฮือฮา ถึงบางคนจะรู้เรื่องของนางแต่เรื่องแต่งงานพวกเขาเพิ่งรู้ความจริงว่านางถูกบีบออกจากตระกูลโดยการแต่งงาน"บ้านกับที่ดินข้าก็ยกให้แล้วเจ้ายังเนรคุณด่าข้าอีก น่าน้อยใจนัก" ย่าเหลียวเล่นบทบาทตัดพ้อเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ ตีสีหน้าเศร้าสร้อยป้าสะใภ้รองกระตุกแขนของย่าเหลียวมองดูสายตาคนในหมู่บ้านนางก็รู้สึกหวาดหวั่นแต่ย่าเหลียวไม่สนใจยังหมายมั่นเอาชนะต่อไป"มันคือส่วนของพ่อแม่ข้าต่างหากที่จริงท่านควรแบ่งให้มากกว่านี้ แต่ตระกูลจางก็เจียดมาให้ข้าเท่านี้คิดบ้างหรือไม่ หากท่านตายไปจะบอกท่านปู่ว่าอย่างไรทำเช่นนี้ไม่ถือว่าลำเอียงกับข้าหรอกรึ เทียบกับลูกหลานคนอื่นนับว่าท่านใจดำกับข้าที่สุด"จางลี่อิงไม่ยอมแพ้วันนี้ขาด
Read more
รับรางวัล
"ใช่แล้วข้าจะเอาไว้กินแล้วก็เอาไว้ขายด้วย"นางยิ้มร่าเริงมือผอมบางเขี่ยเมล็ดผักที่แช่น้ำในกระป๋องไปมา จิ่นฟานอวี้เห็นดังนั้นก็ขอมาหนึ่งกระป๋องถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ"ข้าช่วยปลูก"เขาบอกกับนางพลางเดินไปอีกแปลง"แต่ว่าเจ้าต้องอ่านหนังสือ"นางเกรงใจเขาอยากให้ใช้เวลานี้ตักตวงความรู้ให้เต็มที่เตรียมความพร้อมสำหรับการสอบส่วนงานสวนนี้นางจะจัดการเอง"ไม่เป็นไรข้าอยากช่วย"เขาเอ่ยขึ้นสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดแล้วลงมือปลูกผัก นางเห็นเขาอยากช่วยก็ไม่อยากพูดพร่ำเพรื่อลงมือปลูกอีกแปลงแปลงผักสิบแปลงมีผักอยู่หกชนิด จางลี่อิงและจิ่นฟานอวี้ปลูกผักเสร็จเขาก็ล้างมือกลับเข้าห้องอ่านหนังสือต่อ ส่วนนางก็รดน้ำจนเสร็จเอาหญ้าแห้งที่เก็บมาด้วยคลุมแล้วปิดรั้วเอาไว้จางลี่อิงเตรียมตัวเอาเห็ดตากแห้งไปขายที่ตลาด เช้าวันรุ่งขึ้นนางรีบไปแต่เช้าก่อนตลาดจะวาย เส้นทางลัดหากอยากไปให้ถึงเร็วขึ้นจะมีซอกซอยเล็กแคบอยู่เส้นหนึ่งแต่ผู้คนไม่สัญจรเพราะค่อนข้างเสี่ยงอันตราย มักมีขอทานหรือโจรและพวกอันธพาลหนีการจับกุมของมือปราบมาซ่อนตัวดักปล้นคนผ่านไปผ่านมาบ่อยๆแต่ก็เป็นเส้นทางเดียวที่ช่วยย่นระยะเวลาไปถึงตลาดได้เร็วขึ้น นางเดินไปถ
Read more
ดีกันแล้วหรือ
"ขอโทษที่ข้ามาช้า นั่นเจ้าทำอะไรหรือ"นางวางตะกร้าลงได้กลิ่นอาหารลอยมาตั้งแต่หน้าบ้านรีบวิ่งปรู้ดเข้าไปดูในครัวเขายืนมือไพล่หลังอยู่ใกล้ๆ บอกนางจะได้ไม่ต้องรีบร้อนเพราะเขา"ไม่เป็นไรเจ้ากลับมาเหนื่อยๆ จะได้กินเลย ข้าตุ๋นเห็ดตากแห้งกับทำหมั่นโถวเอาไว้"เขายิ้มน้อยๆ ให้นางรอยยิ้มดูเป็นมิตรดีแต่ก็ยังแฝงไว้ซึ่งความเย็นชาเหมือนเดิม จบคำพูดเขาก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก"เสร็จหรือยัง มาข้าช่วย"นางกุลีกุจอช่วยตักออกจากหม้อสำหรับสองที่ ยกชามเห็ดตุ๋นร้อนๆ กับหมั่นโถวมาวางบนโต๊ะ เขาทำเอาไว้ทั้งหมดหกลูกสำหรับกินหลายวัน"หมั่นโถวนี่กินได้กี่วัน"นางสงสัยเพราะมีอาหารหลายอย่างให้เลือกวัตถุดิบในบ้านก็ไม่ขาดแคลนแล้ว"ข้ากินมื้อละหนึ่งลูก นอกนั้นเอาไว้ให้เจ้าพกติดตัวยามหิวตอนขึ้นเขาและไปตลาด"เขาทำเผื่อนางไว้กินแก้หิวกลางทาง จางลี่อิงกล่าวขอบคุณเขา พลันใบหน้าซีดเซียวก็แดงเรื่อขึ้นมาไม่มีสาเหตุ กินข้าวเสร็จเก็บครัวเรียบร้อยนางก็เอาของไปเก็บทำความงานบ้านเสร็จหมดทุกอย่างนางนึกขึ้นได้ไปหยิบถุงเงินมาไว้กับตัว ช่วงค่ำนางเข้าไปในห้องของจิ่นฟานอวี้ขอรบกวนเวลาเขาสักครู่ มือผอมบางล้วงถุงเงินออกมานับยื่นให้เขาห้าสิบตำ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status