ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน

ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน

last updateÚltima actualización : 2025-12-31
Por:  หนามชมพูCompletado
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 calificación. 1 reseña
44Capítulos
8.0Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

เมื่อสายลับสาวสวยโดนระเบิดตายในภารกิจสุดท้าย ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผอมแห้งหน้าตาอัปลักษณ์และสติไม่สมประกอบ พ่วงด้วยสามีบัณฑิตขี้โรคฐานะยากจน แล้วชีวิตสุดรันทดของนางจะรอดหรือร่วงเนี่ย!

Ver más

Capítulo 1

ตัวประหลาด

二人の友人は皆、雨宮凛が入江海斗を深く愛していることを知っている。

彼のために自分の生活やプライベートをすべて犠牲にして、24時間彼のために尽くしているような状態だった。

たとえ何度別れても、三日も経たずに必ず凛は戻ってきて、復縁を求めていた。

誰もが「別れ」の言葉を簡単に口にできるが、彼女だけはそれを絶対にしなかった。

海斗が新しい恋人を連れて部屋に入ってきた時、個室は一瞬、5秒ほど不気味な沈黙に包まれた。

みかんをむく凛の手が一瞬止まった。「何でみんな黙ってるの?私なんか変かな?」

「凛ちゃん……」友人が心配そうな目で見つめてきた。

海斗は何事もなかったかのように女性を抱きしめ、ソファに腰を下ろした。「誕生日おめでとう、悟」

誰の目も気にせず、あからさまで堂々とした態度だった。

凛は立ち上がった。今日は悟の誕生日だから、騒ぎを起こしたくなかった。

「ちょっとトイレに行ってくるね」

ドアを閉めると、部屋の中での会話が聞こえてきた。

「海斗さん、凛さんがいるって伝えたんすよねどうして彼女を連れてきたんすか」

「まったくだよ。海斗、今回はさすがにやりすぎだ」

「気にするなよ」海斗は女性の腰を離し、タバコに火をつけた。

立ち上る白い霧の中、彼は微笑みを浮かべる。

その姿は、世間を遊び歩く放浪者のようだった。

ドアが閉まり、残りの言葉は凛には聞こえなかった。

凛は平静にトイレを済ませると、化粧を直しながら鏡に映る自分を見つめ、唇を引きつらせた。

「本当に情けないわね」

そう、自分の生き方が情けない。

凛は深く息を吸い、心の中でひそかに決意を固めた。

しかし、部屋に戻りドアを開けて目に飛び込んできた光景に、彼女はドアノブを握り締めながら、心の防壁が崩れるのを感じた。

海斗は女性の唇に近づき、二人の間に挟まれたティッシュが唾液で濡れていた。

みんなは大笑いし、囃し立てていた。

「やるな!海斗は本当に遊び上手だ」

「くっついた!くっついた!」

「ここまで盛り上がったんだ、みんなにキスシーン見せてくれよ」

凛は震える手でドアノブを握り締めた。

これが彼女が6年間も愛してきた男だ。その瞬間、ただひたすら皮肉を感じた。

「おい、もうやめろよ……」誰かが小声で注意し、入口を指さした。

みんなの視線が一斉に凛に向けられた。

「り、凛ちゃん、戻ってきたの?みんなふざけているだけだから、気にしないで……」

と言いかけた友人を、海斗は淡々と遮って凛を見た。「ちょうど凛も今日いるから、今のうちに話を済ませよう」

「うん、言って」

「この数年間の別れと復縁の繰り返し、もう退屈なんだ。俺たちの関係もとっくに冷めてしまった」

凛は指をぎゅっと握りしめ、爪が掌に食い込んだが、彼女は痛みを感じていないかのようだった。

6年間の交際が、結局「冷めた」の一言で片付けられるとは。

「晴香は良い子だ。彼女と正式に付き合いたいんだ」

凛は無表情でうなずいた。「わかった」

「別れても友達だ。今後、京城で困ったことがあれば、いつでも俺に頼っていい」

「いいえ。」凛は軽く微笑みながら言った。「別れたなら、きっぱりと切り離すべきよ。それが彼女のためにも公平だから」

海斗は眉をひそめ、少し驚いたようだった。

「悟」凛は今日の主役である悟を見た。「誕生日おめでとう。みんな楽しんでね。私はもう帰るわ。あのみかんは私が剥いたものだから、みんなで食べて。無駄にしないでね」

海斗は果物をあまり好まなかったが、唯一みかんだけは別だった。

しかし彼は気難しく、みかんの白い筋をすべて取り除かなければ口にしようとしなかった。

凛は何年もの間、彼の健康を気遣って、毎日みかんを一つ剥き、筋を綺麗に取り除いて彼の前に出していた。

彼の機嫌が良い時には、彼女を抱きしめて甘えるように言ったものだ。「俺の彼女はなんて賢くて可愛いんだ。

俺の花嫁にならないか?」

彼はずっと、彼女が何を望んでいるかを分かっていながら、決してそれを与えるとは言わなかった。

海斗は言った。「運転手を呼んで送らせよう」

「大丈夫、タクシーを呼んだから」

「凛さん、玄関まで送りますよ」

と、悟が言ったが、凛は手を振って断り、振り返らずに去っていった。

「海斗さん、これって……凛さん、今回は本当に怒っているんじゃないすか」

「いや、そんなことないさ」

「そうだよ!もう何回も口喧嘩したんだろ?でも凛は結局数日後にはまた大人しく戻ってくるじゃないか。次の飲み会ではまた何事もなかったかのようになるさ」

「賭けてみよう、今回は5日だな」

「6日だろ」

海斗は閉まっていないドアを一瞥し、冷たく笑った。「3時間に賭けよう。彼女はすぐに戻ってくるよ」

「その通りだ、海斗さんが絶対に勝つ。誰だって知ってるさ、凛は海斗さんを狂おしいほど愛しているって」

「はあ、どうして誰もあんな風に一途に僕を愛してくれないんだろう?」

「お前が?絶対無理!」

「ハハハ……」

……

凛が別荘に戻ると、すでに深夜だった。

彼女は30分かけて荷物を整理した。

この別荘で3年間住んでいたが、持ち出す物は小さなスーツケース1つで十分だ。

クローゼットにはまだ一度も袖を通していないブランド服や、身につけていないジュエリーがたくさんあったが、それらには手をつけなかった。

唯一、惜しいと思ったのは一面の本棚に並んだ専門書だった。

しかし内容はすべて頭に入っているため、物理的な書籍にそれほどの価値を感じなくなっていた。

目線をドレッサーに向けると、凛はその引き出しを開けた。

中には十億円分の小切手が置かれていた。

その下には一枚の書類があった——「東郊72号3-5土地譲渡契約書」。

郊外とはいえ、控えめに見積もっても四億円の価値がある。

海斗は小切手にも契約書にもすでにサインしており、以前二人が別れそうになった時に彼が投げつけてきたもので、それ以来引き出しに放置されていた。

彼は凛がそれを受け取る勇気はないと確信していた。なぜなら、受け取ったら二人の関係が完全に終わることを意味していたからだ。

六年の関係が十四億円で終わる?

突然、それが悪い取引ではないと凛は感じた。

これほどの金額で、青春の代償を支払われる女性がどれほどいるだろうか?

彼女はその二つの品をバッグに入れた。

与えられたものを何故拒む必要がある?

感情はないが、少なくともお金がある。

彼女は決して金を軽蔑する愚かなヒロインではなかった。

「もしもし、清掃会社ですか?急ぎでお願いしたいんですけど」

「……はい、大掃除です。追加料金を払いますから。」

凛は鍵を玄関に置き、タクシーに乗って親友の家に向かった。

途中、清掃員のおばさんから再度確認の電話がかかってきた。

「雨宮様、これらのものは全部いらないのですか」

「ええ、好きに処理してちょうだい」

そう言って電話を切った。

海斗が家に帰ったのは深夜だった。清掃業者はすでに掃除を終えて帰っていた。

彼は鼻につく香水の匂いで頭痛を覚え、ネクタイを緩めてソファに座ろうとしたが、そのまま寝落ちしてしまった。

翌朝、目が覚めると、キッチンから聞き慣れた食器のぶつかる音が聞こえてきた。

彼は掛けられた毛布をはぎ取って起き上がり、片手でこめかみを揉みながら水を取ろうとした。

しかし、そこには何もなかった。

手が茶卓の上で止まり、彼は口元を引き締めた。戻ってきたのに、毛布を掛けてくれたのに、二日酔いの茶は用意してくれないのか?

そんな「中途半端な反抗」を何年も続けて、まだ飽きないのか?ふん……

海斗が立ち上がった。「今日はさすがに……」

「坊ちゃん、お目覚めですか」

「田中さん?」

「先に洗面を済ませてください。あと2分で朝食が用意できますよ。あ、寝冷えしませんでしたか?暖房をつけましたが、心配だったので毛布をもう1枚掛けておきました」

「……ああ」
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

Pat M.
Pat M.
ค่อนไปทางฟีลกู้ด อ่านเรื่อยๆเพลินๆ เบาๆ ไม่ดราม่า ดี ลงจบแล้ว แนะนำจ้า
2026-01-29 20:54:52
0
0
44 Capítulos
ตัวประหลาด
หมู่บ้านชุนเฟิง อำเภอต้าซุน แคว้นเฉียน"นางหน้าลาย""ตัวอัปลักษณ์""นางคนบ้า""นางปีศาจ""เป็นบ้าแล้วยังอวดดีไปให้พ้น!"เสียงก่นด่าถากถางไม่ขาดระยะขับไล่สตรีผมกระเซิงคนหนึ่งออกไปให้พ้นอาณาเขตบ้านของพวกเขา เหล่าสตรีในหมู่บ้านชุนเฟิงของเมืองต้าซุน หมู่บ้านชนบทห่างไกลความเจริญตั้งอยู่บริเวณตีนเขาชุนเฟิงพวกนางมักล้อเลียนจางลี่อิงเป็นประจำ ด้วยความที่เด็กสาววัยสิบห้าปีมีสติไม่สมประกอบ อีกทั้งมีใบหน้าเป็นด่างดวงกระจายเต็มแก้มทั้งสองข้าง จึงมักเป็นที่รังเกียจของผู้พบเห็น นางชอบถูกพวกเด็กๆ และหญิงสาวชาวบ้านที่ไม่ค่อยชอบหน้ากลั่นแกล้งหรือทุบตีเป็นประจำ เพราะสติไม่ดีนางจึงพูดจาไปเรื่อยเปื่อยไม่รู้จักมารยาททั้งบางครั้งยังอวดดี เห็นแก่ตัวขี้โวยวายและไร้น้ำใจ"ไล่มันไปที่ท่าน้ำ"กลุ่มเด็กอันธพาลวิ่งไล่กวดนางถือไม้ในมือไล่ตีสนุกสนานราวกับไล่ลูกสุนัข พวกเขาเล่นสนุกอย่างนี้ทุกคราวที่พบเจอจางลี่อิง ยามได้เห็นหน้านางเหมือนเห็นลาโง่ตัวหนึ่งเพราะนางชอบวิ่งหนีไม่สู้คนจึงถูกเด็กกลุ่มนี้แกล้งไม่เว้นแต่ละวัน ครั้งนี้ก็เช่นกันนางเกิดอาการตื่นกลัวคลุ้มคลั่งวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปจนถึงท่าน้ำ หยุดยืนมองอย่างหมดหนทา
Leer más
ชีวิตที่เปลี่ยนผัน
จางลี่อิงมีสามีขี้โรคชื่อจิ่นฟานอวี้ ครอบครัวของนางเจอเขานอนสลบอยู่ในป่าเชิงเขาเมื่อหลายเดือนก่อนจึงพามารักษาที่บ้าน จิ่นฟานอวี้พักรักษาตัวอาศัยอยู่ในบ้านสกุลจาง เมื่ออาการดีขึ้นจึงถามไถ่ความเป็นมาของเขาพบว่าเขาเป็นบัณฑิตมาจากสำนักศึกษาอื่น กำพร้าพ่อแม่ ไม่มีพี่น้องไร้ญาติขาดมิตร ต่อมาทางตระกูลจางจึงวางแผนจับเขาให้แต่งงานกับจางลี่อิงแล้วยกบ้านหลังเก่าๆ กับที่ดินอีกเล็กน้อยแยกบ้านให้ทั้งคู่อยู่กันเองเพราะพวกเขาอยากให้นางออกไปให้พ้นจากบ้านสกุลจาง ฉะนั้นจะหาคนที่เหมาะสมกว่านี้คงไม่มีแล้ว บุตรชายตระกูลใหญ่โตต่างก็รังเกียจนางกันถ้วนหน้า แม้ว่าผู้เฒ่าจางให้แม่สื่อจัดการให้ก็ไม่มีบุรุษคนใดเหลียวแล อย่าว่าแต่คุณชายบัณฑิตเลย แม้แต่ชาวนาธรรมดายังไม่มองนางแม้แต่หางตาซ้ำร้ายยังดูถูกดูแคลนสารพัดจิ่นฟานอวี้จำใจแต่งกับนางเพื่อทดแทนบุญคุณที่บ้านสกุลจางเคยช่วยเหลือจากเงื้อมมือมัจจุราชจนฟื้นคืนมา มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทดแทนได้ถึงแม้ไม่เต็มใจ เขาเป็นคนเงียบขรึมไม่เคยปริปากบ่นเรื่องใดสักครั้งยังคงทำตามหน้าที่ได้ดีเสมอต้นเสมอปลายสร้างความอุ่นใจให้ผู้เฒ่าจางได้เป็นอย่างดี จางลี่อิงเมื่อแต่งงานได้ไม่นานเ
Leer más
ทำมาหากิน
นางขอตัวกลับไปนอน ก่อนไปไม่ลืมเอาจานและกาน้ำชาไปเก็บในครัวทิ้งเตาผิงไว้ให้เขา ก่อนหน้านั้นนางใช้เตาผิงเพียงคนเดียวไม่เคยเผื่อแผ่ให้จิ่นฟานอวี้เลยสักครั้ง เลวร้ายลงไปอีกยังสั่งให้เขาก่อไฟให้นางได้ผิงเพียงคนเดียวโดยที่เขาไม่เคยเรียกร้องสิทธิ์ที่ควรได้ นางทำอย่างนี้ทุกวันโดยไม่เคยคำนึงว่าอีกคนจะหนาวเหน็บเช่นไรจางลี่อิงตื่นแต่เช้าตรู่ล้างหน้าเกล้าผมง่ายๆ ขึ้นเป็นมวยแล้วเก็บที่นอนพับผ้าที่เก็บมาเมื่อวาน เป็นเพราะมัวแต่หิวโหยหาของกินจนลืมพับเสื้อผ้าของตัวเองเอาไว้ เสร็จแล้วจึงเดินไปที่ห้องครัว ภายในนั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่สักอย่าง นางจึงทำความสะอาดห้องครัวครั้งใหญ่ ถึงมันจะดูสะอาดสะอ้านเพราะจิ่นฟานอวี้เป็นคนเก็บกวาดอยู่บ่อยๆ แต่ก็อยากจัดสิ่งของให้เข้าที่มากกว่านี้"โชคดีนะที่ยังมีแป้งสาลี"นางยิ้มดีอกดีใจขณะทำความสะอาดก็เจอแป้งสาลีซ่อนอยู่ในชามใบใหญ่มีฝาไม้ปิดไว้อย่างน้อยเช้านี้ก็ไม่อดตายแล้ว จางลี่อิงนำแป้งสาลีมานวดโรยน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อทำหมั่นโถวเอาไว้กินได้สี่ลูกพอดี"วันนี้กินหมั่นโถวเปล่าๆ ไปก่อนก็แล้วกัน"นางพึมพำกับตัวเอง หลังจากทำเสร็จแล้วจึงคว้าถังน้ำมุ่งหน้าไปที่บ่อน้ำของหมู่บ
Leer más
ช่องทางหาเงิน
ช่วงเช้าจิ่นฟานอวี้ออกไปตักน้ำตั้งแต่เช้ามืดเหมือนที่เคยทำประจำจะได้ไม่ต้องรอคิวนาน ไม่ว่าอากาศจะหนาวสักเพียงใดคนในหมู่บ้านก็มักออกไปตักน้ำเป็นสิ่งแรก ตอนเช้าจึงมีคนรอตักน้ำกันเยอะนางตื่นขึ้นมาเก็บที่นอนล้างหน้าเสร็จเรียบร้อยจึงเดินไปเคาะประตูหลายครั้งเห็นว่าเสียงเงียบจึงแง้มเปิดดูประตูไม่ได้ล็อคแปลว่าเข้าไปได้หรืออีกอย่างก็ไม่มีคนอยู่ในนั้น ภายในห้องของบัณฑิตหนุ่มดูสะอาดตา ห้องโล่งมีข้าวของไม่มากถูกจัดวางมีระเบียบเรียบร้อยมองอย่างไรก็ดูสบายตานางลองเอื้อมมือลูบที่พื้นดูกลับไม่มีเศษฝุ่นติดมือแสดงว่าเขาทำความสะอาดทุกวัน ช่างมีระเบียบเรียบร้อยจริงๆห้องทรุดโทรมเก่าเหมือนชิ้นส่วนจะพังอยู่รอมร่อก็ยังดูสะอาดสะอ้านน่ามอง นางสำรวจว่ามีสิ่งของใดบ้างในห้องโล่งๆ ห้องนี้ นอกจากตำราเล่าเรียนแล้วก็มีเสื้อผ้าเก่าซีดเพียงสามชุดเท่านั้น ฟูกและผ้าห่มก็เก่าๆ ขาดๆ ไม่ต่างจากนาง เมื่อเดินวนรอบห้องไม่นานจึงออกมาแล้วปิดประตูตามเดิม มองหาเขาไปด้วย พลางเดินเลยเข้าไปในครัวเตรียมทำอาหารเช้า สายตานางเหลือบไปเห็นเขากำลังเทน้ำลงถังอยู่ด้านหลังครัวจึงเดินไปหา"เข้าไปในห้องเถอะเดี๋ยวจะไม่สบาย"นางร้องบอกเขาแต่จิ่น
Leer más
คนละคน
จางลี่อิงได้ยินเสียงไอ้โขลกดังมาตั้งแต่เช้ามืด เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ มากพอที่จะทำให้คนหลับลึกเช่นนางสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้ นางลืมตาตื่นขึ้นจากเสียงรบกวนที่น่าตกใจรีบลุกไปเคาะประตูห้องจิ่นฟานอวี้ ร่างผอมสูงยันกายลุกขึ้นประคองตัวเดินเซมาถึงหน้าประตูก็เหนื่อยหอบจากอาการไอถี่ๆ มาตั้งแต่เช้า พอประตูเปิดออกจางลี่อิงก็ต้องตกใจกับใบหน้าซีดขาวดวงตาคู่งามดูอิดโรยในมือมีผ้าเช็ดหน้าปิดปากเอาไว้"ไม่สบายมากหรือ มียาหรือไม่"นางไม่เคยสนใจหรือใส่ใจเขามาก่อนจึงไม่รู้ว่ามียาตัวใดติดตัวอยู่ตอนนี้ เขาส่ายหัวไปมาช้าๆ ไร้คำพูดจะเอ่ยเพราะตอนนี้ทั้งเจ็บคอทั้งเหนื่อยเกินไป จางลี่อิงนึกเจ็บใจร่างนี้ที่ไม่เคยรับรู้ความเป็นความตายของผู้อื่นเอาเสียเลย ด้วยความเป็นจิตอาสาในตัวนางจึงวิ่งเข้าไปในครัวก่อไฟต้มน้ำอย่างรวดเร็ว"น้ำอุ่นแล้ว"นางเดินถือน้ำมาให้เขาที่นั่งไอรุนแรงขึ้น เขารับมาดื่มรวดเดียวหมดนางก็รินใส่จอกให้อีก"ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ"นางใจคอไม่ดีที่เห็นอาการของเขาในตอนนี้ แต่ก่อนเคยเห็นคนไข้หลากหลายอาการช่วงไปดูงานตอนเรียนแต่ก็ไม่รู้สึกชินเมื่อมาเจอกะทันหันอย่างนี้ก็รู้สึกสงสารไม่อยากเห็นเขาตายไปต่อหน้าต่อตา
Leer más
หาเงินซื้อยา
นางมาถึงตอนยังไม่สายมากนักตลาดยังไม่วายจึงวางของลงขาย มีคนเดินผ่านไปผ่านมาต่างมองดูตะกร้าของนาง บ้างก็อยากแวะชม บ้างก็เดินเข้ามาเลือกดู ของป่ามีคนต้องการซื้ออยู่แล้วเพียงแต่ไม่ค่อยมีคนนำมาขาย พวกเขาเข้ามามุงดูสินค้าของนางอยู่เรื่อยๆ ไม่ขาดระยะ"นั่นดอกอะไร"หญิงวัยกลางคนถามขึ้นเมื่อเห็นเห็ดหน้าตาแปลกประหลาด"เห็ดหูหนูดำจ๊ะ ใช้ทำอาหารทั้งแกงตุ๋นและผัดกินได้แต่ห้ามกินดิบนะ"นางอธิบายสรรพคุณให้ฟังหญิงคนนั้นขอซื้อสามกำมือ ครู่ต่อมาเมื่อมีคนเห็นก็ตามมาซื้ออีกพร้อมกับซื้อผักป่าที่นำมาด้วยจางลี่อิงเหลือไว้สามกำมือกับผักป่าอีกเล็กน้อยมุ่งหน้าไปทางร้านขายยาเพื่อให้เขาตีราคาเห็ดหลินจือให้ แม้ในยุคของนางยังเป็นของราคาแพงไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพวกเขาจะรู้จักหรือไม่"แม่นางจะรับยาแบบใดขอรับ"เถ้าแก่ถามนางด้วยความยิ้มแย้มบริการสุภาพแม้แม่นางน้อยคนนี้จะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าซีดทว่าดูสะอาดตา"ข้ามีสิ่งนี้มาขายไม่ทราบว่าท่านจะรับหรือไม่"นางเอ่ยถามออกไปพร้อมหยิบเห็ดหลินจือขึ้นมาห้าดอกเถ้าแก่เบิกตาโตอย่างตื่นเต้นของหายากเช่นนี้นางไปหามาจากที่ใดกัน ดูๆ แล้วน่าจะเป็นเห็ดหลินจือเอาไว้ใช้ทำยา"รับสิ ข้ารับ
Leer más
ทวงเงิน
นับตั้งแต่แต่งงานเข้ามาในตระกูลจางจิ่นฟานอวี้นอกจากต้องจ่ายเงินคนในตระกูลแล้วยังต้องตามแก้ปัญหาของจางลี่อิงจนแทบไม่มีสมาธิอ่านหนังสือคัดอักษร แต่เขาก็อดทนอดกลั้นไม่พูดไม่จานางทั้งเห็นแก่ตัวกับเขาทั้งออกไปมีเรื่องกับคนอื่นทุกวันทั้งโดนรังแกมา ทั้งไปรังแกผู้อื่นตามกลุ่มอันธพาล สุดท้ายก็ถูกกลั่นแกล้งมีบาดแผลบ่อยๆ กิริยาหยาบคายไม่สนใจครอบครัว ขี้เกียจอาบน้ำ ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง อย่างที่บอกว่าทำได้เพียงผ่าฝืนและหาบน้ำที่ไม่ค่อยสำเร็จนางไม่ได้ชอบเขามาตั้งแต่แรกเห็นแล้วเพราะเขาขี้โรคผอมแห้งดูเหมือนผีในสายตาของนาง ช่วงหลังได้เจอกับพ่อค้าขายผ้ากลับทำให้หลงใหลในความหน้าตาดี คอยวิ่งตามเกวียนขายผ้าทุกครั้งที่เข้ามาในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องคอยลากกลับบ้าน พอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวายตีตัวเองหยิกเนื้อจนได้แผลบ่อยครั้ง เพื่อนบ้านต่างเอือมระอาแทนจิ่นฟานอวี้กับพฤติกรรมที่น่าอับอายของนางแต่เพราะจิ่นฟานอวี้ชอบช่วยเหลือเอื้อเฟื้อชาวบ้านพวกเขาจึงยังทำดีกับครอบครัวนางมาตลอด ครั้งนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ นางดูสงบเสงี่ยมรู้จักทำมาหากินเอาใจใส่สามี คนในหมู่บ้านที่เคยซุบซิบนินทาต่างแปลกใจเมื่อเห็นนางยิ้มร่าเร
Leer más
แก้ปัญหาในแบบของข้า
"ท่านเลี้ยงข้ามาอย่างไรก็รู้อยู่แก่ใจ ตอนแต่งงานก็ไม่ได้มีเงินขวัญถุงมาให้ตั้งตัว สามีที่ท่านยัดเยียดให้ข้า บีบบังคับจิตใจเขามาแล้วไล่เราออกจากตระกูลแยกบ้านให้ ก็รู้ๆ อยู่ว่าเขาป่วยกำพร้าพ่อแม่ไม่มีเงินให้ แต่พวกท่านก็ยอมรับแล้วนี่ว่าเขายากจนแล้วจะรีดไถกันได้ ไม่เรียกว่าอำมหิตจะให้เรียกว่าอย่างไร"นางร่ายยาวเท้าความหลังเวลานี้ย่าเหลียวไม่อายนางก็ไม่อายเช่นกัน ผู้คนที่มุงดูต่างส่งเสียงฮือฮา ถึงบางคนจะรู้เรื่องของนางแต่เรื่องแต่งงานพวกเขาเพิ่งรู้ความจริงว่านางถูกบีบออกจากตระกูลโดยการแต่งงาน"บ้านกับที่ดินข้าก็ยกให้แล้วเจ้ายังเนรคุณด่าข้าอีก น่าน้อยใจนัก" ย่าเหลียวเล่นบทบาทตัดพ้อเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ ตีสีหน้าเศร้าสร้อยป้าสะใภ้รองกระตุกแขนของย่าเหลียวมองดูสายตาคนในหมู่บ้านนางก็รู้สึกหวาดหวั่นแต่ย่าเหลียวไม่สนใจยังหมายมั่นเอาชนะต่อไป"มันคือส่วนของพ่อแม่ข้าต่างหากที่จริงท่านควรแบ่งให้มากกว่านี้ แต่ตระกูลจางก็เจียดมาให้ข้าเท่านี้คิดบ้างหรือไม่ หากท่านตายไปจะบอกท่านปู่ว่าอย่างไรทำเช่นนี้ไม่ถือว่าลำเอียงกับข้าหรอกรึ เทียบกับลูกหลานคนอื่นนับว่าท่านใจดำกับข้าที่สุด"จางลี่อิงไม่ยอมแพ้วันนี้ขาด
Leer más
รับรางวัล
"ใช่แล้วข้าจะเอาไว้กินแล้วก็เอาไว้ขายด้วย"นางยิ้มร่าเริงมือผอมบางเขี่ยเมล็ดผักที่แช่น้ำในกระป๋องไปมา จิ่นฟานอวี้เห็นดังนั้นก็ขอมาหนึ่งกระป๋องถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ"ข้าช่วยปลูก"เขาบอกกับนางพลางเดินไปอีกแปลง"แต่ว่าเจ้าต้องอ่านหนังสือ"นางเกรงใจเขาอยากให้ใช้เวลานี้ตักตวงความรู้ให้เต็มที่เตรียมความพร้อมสำหรับการสอบส่วนงานสวนนี้นางจะจัดการเอง"ไม่เป็นไรข้าอยากช่วย"เขาเอ่ยขึ้นสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดแล้วลงมือปลูกผัก นางเห็นเขาอยากช่วยก็ไม่อยากพูดพร่ำเพรื่อลงมือปลูกอีกแปลงแปลงผักสิบแปลงมีผักอยู่หกชนิด จางลี่อิงและจิ่นฟานอวี้ปลูกผักเสร็จเขาก็ล้างมือกลับเข้าห้องอ่านหนังสือต่อ ส่วนนางก็รดน้ำจนเสร็จเอาหญ้าแห้งที่เก็บมาด้วยคลุมแล้วปิดรั้วเอาไว้จางลี่อิงเตรียมตัวเอาเห็ดตากแห้งไปขายที่ตลาด เช้าวันรุ่งขึ้นนางรีบไปแต่เช้าก่อนตลาดจะวาย เส้นทางลัดหากอยากไปให้ถึงเร็วขึ้นจะมีซอกซอยเล็กแคบอยู่เส้นหนึ่งแต่ผู้คนไม่สัญจรเพราะค่อนข้างเสี่ยงอันตราย มักมีขอทานหรือโจรและพวกอันธพาลหนีการจับกุมของมือปราบมาซ่อนตัวดักปล้นคนผ่านไปผ่านมาบ่อยๆแต่ก็เป็นเส้นทางเดียวที่ช่วยย่นระยะเวลาไปถึงตลาดได้เร็วขึ้น นางเดินไปถ
Leer más
ดีกันแล้วหรือ
"ขอโทษที่ข้ามาช้า นั่นเจ้าทำอะไรหรือ"นางวางตะกร้าลงได้กลิ่นอาหารลอยมาตั้งแต่หน้าบ้านรีบวิ่งปรู้ดเข้าไปดูในครัวเขายืนมือไพล่หลังอยู่ใกล้ๆ บอกนางจะได้ไม่ต้องรีบร้อนเพราะเขา"ไม่เป็นไรเจ้ากลับมาเหนื่อยๆ จะได้กินเลย ข้าตุ๋นเห็ดตากแห้งกับทำหมั่นโถวเอาไว้"เขายิ้มน้อยๆ ให้นางรอยยิ้มดูเป็นมิตรดีแต่ก็ยังแฝงไว้ซึ่งความเย็นชาเหมือนเดิม จบคำพูดเขาก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก"เสร็จหรือยัง มาข้าช่วย"นางกุลีกุจอช่วยตักออกจากหม้อสำหรับสองที่ ยกชามเห็ดตุ๋นร้อนๆ กับหมั่นโถวมาวางบนโต๊ะ เขาทำเอาไว้ทั้งหมดหกลูกสำหรับกินหลายวัน"หมั่นโถวนี่กินได้กี่วัน"นางสงสัยเพราะมีอาหารหลายอย่างให้เลือกวัตถุดิบในบ้านก็ไม่ขาดแคลนแล้ว"ข้ากินมื้อละหนึ่งลูก นอกนั้นเอาไว้ให้เจ้าพกติดตัวยามหิวตอนขึ้นเขาและไปตลาด"เขาทำเผื่อนางไว้กินแก้หิวกลางทาง จางลี่อิงกล่าวขอบคุณเขา พลันใบหน้าซีดเซียวก็แดงเรื่อขึ้นมาไม่มีสาเหตุ กินข้าวเสร็จเก็บครัวเรียบร้อยนางก็เอาของไปเก็บทำความงานบ้านเสร็จหมดทุกอย่างนางนึกขึ้นได้ไปหยิบถุงเงินมาไว้กับตัว ช่วงค่ำนางเข้าไปในห้องของจิ่นฟานอวี้ขอรบกวนเวลาเขาสักครู่ มือผอมบางล้วงถุงเงินออกมานับยื่นให้เขาห้าสิบตำ
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status