All Chapters of ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน: Chapter 11 - Chapter 20

นึกถึงคำพูดของป้าสะใภ้รองนางก็สะดุดกับคำว่าอัปลักษณ์ ตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงวันนี้มัวแต่ยุ่งกับเรื่องการทำมาหากินและดูแลสามีจนลืมดูแลตัวเอง นางเดินไปส่องกระจกดูใบหน้าซูบซีดดีขึ้นเล็กน้อย บนหน้าที่เป็นจุดด่างดำที่แท้มันก็คือฝ้าและรอยสิว ร่างนี้สุขภาพไม่ดีจึงมีจุดต่างๆ บนใบหน้ามากมายประกอบกับไม่เคยสนใจรูปลักษณ์ของตัวเองมาก่อนนางเริ่มลงมือพอกหน้าเอาไว้ก่อนถึงจะขัดให้สะอาด ระหว่างนั้นก็ไปพรวนดินแปลงผักที่กำลังเจริญเติบโตอย่างอารมณ์ดี ในภพก่อนนอกจากนางจะเป็นสายลับผู้เก่งกล้ายังสนใจศึกษาเรื่องสมุนไพรและการฝังเข็มรักษาโรคของแพทย์แผนโบราณจึงพอจะมีความรู้อยู่บ้าง หากไม่มาตายเสียก่อนคงได้เรียนจนจบหลักสูตร ถึงแม้ยังไม่รู้อาการป่วยของจิ่นฟานอวี้แน่ชัดแต่ก็มีบางอย่างน่าสงสัยคลับคล้ายเคยพบเห็นอยู่บ้าง เพียงแต่รอดูให้แน่ใจเสียก่อนสังเกตไปเรื่อยๆ หากเขายังไม่ดีขึ้นนางจะลองรักษาตามที่สงสัยจางลี่อิงพอกหน้าด้วยขมิ้นที่นำมาและฝานตำจนละเอียดผสมกับมะขามเปียกและน้ำผึ้งแล้วจึงขัดใบหน้าที่มีแต่รอยด่างดำรอยฝ้าที่เริ่มขยายออก นางเป็นคนรักสวยรักงาม เจ้าของใบหน้าของร่างเดิมก็มีหน้ารูปหน้าสวยกรอบหน้าชัดเจน ที่จริงน

วันหยุดจิ่นฟานอวี้จะเดินทางเข้าไปรับจ้างอ่านจดหมายและเขียนจดหมาย ส่วนจางลี่อิงจะเอาผักจากแปลงไปขาย ทั้งสองไปตลาดเดียวกันจึงออกเดินทางไปพร้อมกัน"วันนี้อากาศเย็นลงหมอกหนามาก เราใส่เสื้อคลุมก่อนเถอะเดี๋ยวข้าเอามาให้"นางเห็นว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่คงไม่เพียงพอนางจึงอาสาเข้าไปหยิบเสื้อคลุมมาให้ จิ่นฟานอวี้พยักหน้าเห็นด้วยนั่งรออยู่ด้านนอก ชั่วครู่จางลี่อิงก็ถือเสื้อคลุมออกมาทั้งคู่ผลัดกันใส่ให้แก่กัน นางสวมใส่ให้เขาเสร็จถึงคราวเขาสวมให้นางบ้าง ก่อนอื่นต้องเอาตะกร้าออกจากหลังของนางเสียก่อน จิ่นฟานอวี้ยกตะกร้าสะพายออกจากหลังของนางพลันสีหน้าก็เปลี่ยนไป"มีอะไรหรือ"จางลี่อิงเห็นเขานิ่งเงียบแววตาดูจริงจัง"ตะกร้าหนักมาก ข้าสะพายเอง"เขาเตรียมสะพายขึ้นหลังกลับถูกจางลี่อิงห้ามเอาไว้เป็นพัลวัน"อย่าๆ เจ้าแบกไม่ไหวหรอกข้าเอง ข้าไหว"นางยื้อแย่งตะกร้าจากเขาทว่าทำไม่สำเร็จ รูปร่างผอมของเขาตรงข้ามกับพละกำลังที่แสดงออกมา แม้แต่เขาเองก็มีความรู้สึกว่ามีกำลังมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เรี่ยวแรงของนางที่ว่ามีความแข็งแรงถึงอย่างไรก็สู้ไม่ได้"เจ้าทนแบกได้อย่างไรทุกวัน"คิ้วหนาเรียวราวกับรูปสลักถูกตกแต่งเอาไว้อย่าง

กลับมาถึงบ้านนางก็รีบก่อไฟต้มน้ำให้เขาแช่ตัวร่างกายจะได้อบอุ่นเลือดไหลเวียนเพื่อสุขภาพที่ดี จากนั้นเข้าครัวทำอาหารเช้า วันนี้คงเป็นข้าวต้มธัญพืชที่มีอยู่มากเพราะนางยังไม่ค่อยได้ใช้ จากการบอกเล่าของหมอเมื่อวานที่วิเคราะห์ได้มีเพียงทางเดียวคือกำจัดพิษออกจากตัวให้หมดแล้วการบำรุงร่างกายจะได้ผล พิษที่เขาโดนทำให้แน่นหน้าอกเป็นระยะเพราะปอดทำงานบกพร่องอีกทั้งหัวใจเต้นเร็วเพราะเลือดไปเลี้ยงไม่เพียงพอ มีอาการวิงเวียนหน้ามืดบ่อยๆ บางครั้งก็ไอออกมาเป็นเลือดจางลี่อิงอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจโดนสารหนูมาเป็นระยะเวลานาน แต่แปลกยิ่งนักที่เขายังคงรักษาอวัยวะเอาไว้ได้โดยไม่เสียหาย ดูๆ ไปแล้วนับว่าแข็งแรงกว่าคนเล็กน้อยนางนึกย้อนไปยังชาติภพก่อนนั่งระลึกอยู่สักพักถึงวิธีการฝังเข็มที่เคยเรียนเอาไว้เป็นความรู้ นางสนใจเรื่องสมุนไพรรักษาโรคมากรวมถึงฝังเข็มคนป่วยได้ เคยคิดเอาไว้ว่าหากใช้วิชาที่ติดตัวมาลองรักษาอาการป่วยของเขาดูจะเป็นอย่างไร ถึงนางยังไม่เก่งมากแต่มั่นใจว่าวิธีรักษาทำได้ดีกว่าคนยุคนี้แน่นอนแน่นอนว่าการรักษาจิ่นฟานอวี้มีความเสี่ยงสูงมากหากพลาดแม้แต่นิดเดียวนั่นหมายถึงชีวิตของเขาเป็นอันต้องจบลง แล้วน

"หายากจริงๆ หรือจะไม่มีนะ"นางเอามีดถางป่าเป็นทางไปเรื่อยระหว่างทางพบเห็ดหลินจือห้าดอก เห็ดหอมสิบดอกและเห็ดหูหนูขึ้นอยู่บนขอนไม้อีกสามสี่ท่อนจึงเก็บเอาทั้งหมด เดินไปเรื่อยๆ ลึกเข้าไปข้างในอากาศก็เริ่มเย็นลง ความเงียบวังเวงปกคลุมบริเวณนั้นเป็นวงกว้าง ในใจรู้สึกหวิววูบแต่ก็กัดฟันฝืนเดินเข้าไป"อา...ต้นโสม"ต้นโสมมากมายซ่อนตัวด้านหลังโขดหิน แม้ในยุคของนางยังเป็นสิ่งของหายากมีราคาแพง ยุคนี้คงมีแค่คนมีระดับที่จับต้องได้ แต่นี่...นี่มันซ่อนตัวในภูเขาห่างไกลในป่าลึกนับเป็นวาสนายิ่งนักนางไม่รอช้าก้มลงดึงเอาไว้ทั้งหมดทั้งโสมขาวโสมแดง ไหนจะฉั่งฉิกอีกชนิดรวมแล้วได้มาห้ากำมือ แต่สิ่งที่นางต้องการคือสมุนไพรบางชนิดสำหรับถอนพิษที่หาไม่เจอเสียที เดินวนเวียนไปมาก็ยังไม่พบจึงลองเสี่ยงเข้าไปดูอีกสักหน่อยเผื่อว่าจะพบในยุคของนางเคยได้ยินว่าสมุนไพรชนิดนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ยุคนี้ไม่รู้ว่าอยู่ทิศทางไหนอาจจะหายากหรือไม่มีก็เป็นได้ สภาพป่าที่นี่เป็นป่าดิบชื้นจางลี่อิงจึงยังไม่หมดหวังเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยก็แล้วกันดอกไม้สีม่วงชูช่อประปรายเบ่งบานกระจายอยู่เต็มพื้นที่ เถาไม้เลื้อยใบสีเขียวเข้มเกาะบนกิ่งไม

"ทำไมเจ้าถึงรู้ล่ะ อ๋อข้าเข้าใจแล้วเจ้าเป็นบัณฑิตย่อมรู้ธรรมเนียมอย่างนี้สินะคราวหลังข้าไม่เล่นแล้วแต่ข้านับถือเจ้าเป็นอาจารย์ของข้าจริงๆ นะ"นางทำท่าทางขึงขังดึงดันจะเรียกเขาว่าอาจารย์ให้ได้ จิ่นฟานอวี้เห็นนางเริ่มไม่เชื่อฟังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ยกมือขึ้นปิดปากนางเสียก่อนจะพูดมากเอะอะให้บ้านอื่นได้ยินถึงหยุดนางเอาไว้ได้"เงียบเถอะอย่าส่งเสียงอื้ออึงไป"เมื่อนางเงียบเสียงเขาจึงเอามือออกสองหนุ่มสาวรู้ตัวต่างทำตัวไม่ถูก จางลี่อิงมองเมินไปที่ผนังกลอกตาไปมา ส่วนจิ่นฟานอวี้ก็คว้าตำราขึ้นมาอ่านต่อเช้าวันต่อมานางเอาสมุนไพรที่เก็บมาได้นำไปตากแห้งเอาไว้ใช้ยามจำเป็นแบ่งใส่ห่อผ้าแล้วนำไปเก็บไว้อย่างมิดชิด"ของพวกนี้สำคัญและมีค่ามาก"นางพูดกับตัวเองเสมือนว่าเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดเวลาสายนางออกไปตักน้ำแล้วไปส่งจิ่นฟานอวี้ขึ้นเกวียนไม่ได้ไปถึงสำนักศึกษา กว่าจะทำงานบ้านเสร็จก็เกือบเที่ยง วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่บ่อน้ำดีเหมือนกันไม่ต้องแย่งกับใคร นางเดินเข้าไปถึงปากบ่อจับถังน้ำไว้แน่นเตรียมตัวตักขึ้นมา จู่ๆ ร่างของใครคนหนึ่งก็กระแทกจนเซเกือบล้มช่วงชิงตักน้ำในบ่อก่อนนาง"เจ้าอ้วน!"เมื่อตั้งหลักได้จึงเห็น