All Chapters of ภรรยาอัปลักษณ์ของบัณฑิตยากจน: Chapter 31 - Chapter 40

อาการของคนป่วยดีขึ้นตามลำดับไร้ผลข้างเคียง ไม่มีไข้หรือไม่มีโรคใดกำเริบขึ้นมาอีก ในบางวันของจางลี่อิงก็ออกไปหาสมุนไพรที่นางต้องการในป่าแล้วเอาผักหรือของป่าบางชนิดไปขายในตลาดเช่นเดิม นางรีบไปรีบกลับมาดูแลจิ่นฟานอวี้ได้ไม่ขาดตกบกพร่องนางทำอย่างนี้เป็นกิจวัตรในทุกๆ วันจนกระทั่งใกล้ครบหนึ่งเดือน ระหว่างนั้นสหายของจิ่นฟานอวี้กับอาจารย์เดินทางมาเยี่ยมเยียนบ้าง พวกเขามาเห็นสภาพของลูกศิษย์เอกก็อดเห็นใจไม่ได้เพราะความยากจนทำให้จิ่นฟานอวี้ยังคงลำบากให้เงินทองไว้เขาก็ไม่ยอมรับ หากยังโชคดีที่มีคู่ครองคอยดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีอาจารย์ของเขายังเคยชมจางลี่อิงต่อหน้าจิ่นฟานอวี้ว่านางฉลาดเฉลียวและขยันขันแข็งดูแลสามีจนกระทั่งอาการดีขึ้นได้รวดเร็ว นางต้องเสียสละและเอาใจใส่เขามากถึงได้หายจากอาการป่วยกลับมาเป็นปกติได้อย่างนี้บัณฑิตหนุ่มที่เคยผอมแห้งขี้โรคตอนนี้เป็นหนุ่มเต็มตัวร่างกายสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรขับให้เขาดูสูงส่งกว่าแต่ก่อนมาก จากที่เขาดูดีอยู่แล้วแม้เจ็บป่วยเมื่อหายจากอาการป่วยไข้เขายิ่งดูมีสง่าราศีโดดเด่นกว่าผู้ใดในอำเภอเลยก็ว่าได้จางลี่อิงอยากแน่ใจว่าอาการป่วยของเขาหายดีแล้วจึง

จิ่นฟานอวี้จ้างรถม้าบรรทุกของขนย้ายออกจากบ้านหลังเก่าฝากไปไว้ตามสถานที่ที่เขาบอกโดยมีสหายของเขารอรับอยู่ที่นั่นแล้ว สองสามีภรรยาร่ำลาคนที่สนิทในหมู่บ้านแล้วคืนบ้านให้กับตระกูลจาง"เก่งกล้ากันเหลือเกินนะถึงได้ทิ้งถิ่นฐานตัวเอง"ย่าเหลียวอดเหน็บแนมไม่ได้จางลี่อิงอยากตอบโต้แต่จิ่นฟานอวี้ดึงแขนนางเอาไว้แล้วบอกลาท่านย่าขึ้นรถม้าสำหรับโดยสารมุ่งหน้าสู่อำเภอหลี่ชุน ใช่ว่านางจะอาลัยอาวรณ์เดิมทีสติปัญญาไม่ดีก็ไม่รู้สึกใดๆ อยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ในร่างเดิมที่นางได้เป็นตัวของตัวเองก็ยิ่งไร้ความผูกพันได้แต่บอกตัวเองว่าถึงเวลาเริ่มต้นใหม่แล้วตึกขนาดหนึ่งคูหาเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป ความกว้างพอดีตั้งอยู่ใจกลางของตัวเมือง ผู้คนสัญจรไม่ขาดสาย ตึกนี้เป็นของสหายจิ่นฟานอวี้ทำการค้าเปิดร้านขายข้าวสารแบ่งให้เช่าในราคาไม่แพงกระสอบสมุนไพรวางเรียงรายอยู่หน้าร้าน นางจัดการขนเข้าไปไว้ให้เป็นระเบียบไม่ต้องทำความสะอาดเพราะเจ้าของตึกให้คนมาปัดกวาดไว้แล้ว สมุนไพรถูกจัดแยกเป็นหมวดหมู่อยู่ด้านในส่วนด้านหน้านางให้ช่างทำโต๊ะเขียนรายการของของสินค้าในร้านคงทันวันเปิดร้านพอดีทั้งจางลี่อิงและจิ่นฟ

คุยกันอยู่หลายวันจนหาหาข้อสรุปได้แล้วทั้งคู่ตัดสินใจจะไปพบเถ้าแก่ด้วยกัน พวกเขาเรียกว่าเป็นการไปผูกมิตรดีกว่าเปิดโปงเรื่องของลูกชายของเขา พ่อแม่คงไม่มีใครชอบใจหากกล่าวร้ายลูกในไส้"พร้อมหรือไม่"จิ่นฟานอวี้ปิดร้านชวนจางลี่อิงไปเยี่ยมเถ้าแก่ที่ร้านสมุนไพร"ข้าพร้อมแล้ว"นางพยักหน้าสร้างความมั่นใจ จิ่นฟานอวี้เอื้อมมือจับมือนางเอาไว้แน่นแล้วออกเดินเคียงคู่กันไปร้านสมุนไพรขนาดใหญ่มีอายุมายาวนานเจ้าของชื่อว่าหลี่เหอหรือคนทั้งเมืองเรียกด้วยความคุ้นเคยว่าเถ้าแก่หลี่เพียงแค่สถานที่ก็สร้างความน่าเชื่อถือทางสายตาแก่ผู้พบเห็น ทั้งคู่เห็นผู้จัดการร้านยืนอยู่จึงเข้าไปถาม"มาพบเถ้าแก่ขอรับ"จิ่นฟานอวี้ก็คือจิ่นฟานอวี้ผู้ใดพบเห็นเขาย่อมเกรงใจด้วยท่าทางสุขุมน่าเคารพยำเกรง"ขอรับรอสักครู่"สองสามีภรรยายิ้มให้แก่กันยังจับมือเอาไว้แน่นสร้างความอุ่นใจให้แก่กันและกันได้ดี เถ้าแก่หลี่นั่งอยู่ด้านในไม่แปลกใจที่มีคนมาเยี่ยม ปกติคนที่เปิดร้านใหม่มากมายมาหาประจำพร้อมทั้งมีของมาฝากติดไม้ติดมือทุกรายเพื่อสร้างมิตรภาพที่ดี จะเรียกว่ามีอิทธิพลแผ่ขยายไปทั่วทั้งอำเภอเลยก็ว่าได้"คารวะเถ้าแก่"ทั้งคู่ทำความเคารพและไ

"มีเรื่องอะไรกันหรือ"เถ้าแก่หลี่ถามเมื่อเห็นทั้งคู่ตกลงกันไม่ได้ เขารู้กิตติศัพท์ของเฉินซงหยวนดี การมาของเขาครั้งนี้น่าจะมีปัญหาแล้ว"ข้าชนะเดิมพันชนไก่ห้าหมื่นตำลึง ลูกชายของเถ้าแก่ต้องหามาให้ครบ แล้วนี่ก็ผิดนัดข้าจึงคิดว่า..."เขามองดูป้ายร้านแค่นยิ้มส่ายหน้าไปมา"คิดว่าอะไรหรือ"เถ้าแก่หลี่ใจคอไม่ดีมองหน้าบุตรชายที่ตอนนี้ซีดเซียวราวกับไก่ต้ม"ถ้าได้ร้านนี้ทั้งร้านก็คงไม่เลว"เขาพูดอย่างใจเย็น ร้านสมุนไพรที่เพ่งเล็งมานานอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว"ไม่ได้นะ!"หลี่อี้รีบห้ามแต่ถูกเฉินซงหยวนสั่งลูกน้องจับเอาไว้ เถ้าแก่หลี่เห็นดังนั้นก็เกิดทนไม่ได้"อย่าทำร้ายเขาเลยได้โปรดเถิดคุณชายเฉิน ยังขาดเท่าไหร่ข้าจะออกให้เอง""ท่านพ่ออย่าให้เขา ข้ามีสี่หมื่นตำลึงแล้วจะหาให้อีก เอาอย่างนี้คุณชายเอาส่วนนี้ไปก่อนที่เหลือข้าจะหาให้ภายในสองวันขาดแค่หนึ่งหมื่นตำลึงเท่านั้น"หลี่อี้ละล่ำละลักต่อรอง ทั้งเจ็บใจที่เสียท่าให้เฉินซงหยวนกลัวเสียร้านค้าของตระกูลไป อีกทั้งรู้สึกผิดต่อบิดาผู้แสนดี"ไม่ใช่ เจ้ามาช้าขึ้นเป็นหกหมื่นตำลึงแล้ว "ตอนนี้เฉินซงหยวนถือไพ่เหนืกว่าจะเรียกเอามากเพียงใดก็ไม่มีใครกล้าหือ"อะไร

เจ้ากรมขุนนางรอจิ่นฟานอวี้อยู่ที่จวนเรียกเขาเข้าพบเป็นการส่วนตัว พอเดินทางมาถึงจึงพาจางลี่อิงหาที่พักเสร็จจึงเข้าพบทันทีที่พบหน้าของจิ่นฟานอวี้ เสนาบดีกลับต้องตกตะลึงพยายามควบคุมร่างกายสั่นเทิ้มไม่ให้แสดงออกมาจนน่าเกลียด น้ำตาคลอหน่วยตารื้นขึ้นมา จิ่นฟานอวี้คุกเข่าลงโดยไม่พูดจา จางลี่อิงก็คุกเข่าตามด้วยความงุนงง"อวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์ ใช่เจ้าจริงๆ ด้วย เจ้ายังไม่ตาย"เขาเดินมาจับตัวให้ยืนขึ้นเพียงเท่านั้นก็กอดเอาไว้แน่นร้องไห้ออกมาดั่งคนดีใจที่ได้ของรักกลับคืน"ท่านตา"จิ่นฟานอวี้เรียกสรรพนามนั้นแจ่มชัด เขาเองก็ดีใจไม่ต่างจากอีกฝ่ายเช่นกัน"เจ้าคงลำบากมาก ตามันโง่เง่าที่ทำให้เจ้าตกระกำลำบาก ไม่สมควรเป็นตาของเจ้า"เขาเฝ้าโทษตัวเองเจ้ากรมขุนนางมองผ่านมายังจางลี่อิง จิ่นฟานอวี้จึงจับมือนางเดินเข้ามาใกล้"นี่ภรรยาของหลานจางลี่อิงขอรับ"นางคารวะอ่อนน้อม ผู้อาวุโสกว่ายิ้มเอ็นดูในความน่ารักและนอบน้อมของนางแล้วเชิญทุกคนนั่งลง"ตั้งแต่ราชโองการประกาศว่าเจ้าตายแล้วฮ่องเต้โกรธแค้นมาก สั่งตามล่าตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องและทำสงครามคืนความยุติธรรมให้เจ้าและครอบครัว แล้วสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ ตอนน