All Chapters of คุณหนูคนงาม: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่สิบสี่แค่หมากเม็ดหนึ่งคุณหนูคนงามไม่น้อยหน้าขยับเด้งแอ่นเนินโหนกเพื่อรับความเสียดเสียวที่มุดเข้าออกถี่กระชั้นจนกลีบดอกไม้งามปลิดปลิ้นไห่เฉิงเกรงว่าจ้าวซีฮันจะเห็นไม่ชัดจึงเจตนาเดินไปโยกร่อนเด้งเข้าเด้งออกตรงหน้าทั้งยังหย่อนก้นขาวเข้าไปใกล้เพื่อให้เขาได้กลิ่นน้ำกามาอันคละคลุ้ง“พวกเจ้า...” อ๋องซึ่งโดนพี่ชายทอดทิ้งจะทำสิ่งใดได้นอกจากโกรธแค้นแทบกระอักสองหนุ่มสาวหรือจะใส่ใจความโกรธแค้นนั้น มีแต่ต้องโหมกระหน่ำให้ยิ่งแค้นจนคลั่งใจตายเสียงกระทบกระแทกเสียดสีกับเสียงครวญครางซ่านกระเส่าจึงดังอย่างต่อเนื่อง“ซี้ดด...ใหญ่มาก อู้ววว...เสียวมาก ท่านพี่ ลึกเกินไปแล้ว”“เจ้าเคยบอกว่าชอบลึกๆ มิใช่หรือ ดูสิ ร่องรักของเจ้าบีบรัดแน่นเพียงใด” คราวนี้แม้แต่ไห่เฉิงซึ่งไม่ชอบพูดมากยังตอบยาวๆ ได้แล้ว“อื้ออ...ลึกดียิ่ง อ้า...ของใหญ่ดีจริงๆ”“เช่นนั้นเร็วอีกหรือไม่”“เร็ว...เร็วอีก ท่านพี่แข็งแรงมาก”ยิ่งได้ยิน

ความแรงแต่ละจังหวะที่บดเน้นตอกแทงเน้นย้ำลากครูดจนโดนส่วนเสียดเสียวทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกกลืนกินด้วยความรุ่มร้อนจนต้องคล้อยตามแม้จะยังอยากเล่นตัวอีกสักหน่อยจากนั้นราคะเร่าร้อนจึงโหมแรงอย่างต่อเนื่องจนลุกไหม้แผดเผาสองหนุ่มสาวด้วยไฟสวาทอยู่กว่าค่อนคืนกว่าสองหนุ่มสาวจะได้พักผ่อนและพูดจากันดีดีก็เมื่อไห่เฉิงยอมเปิดปากบอกว่าจุดประสงค์ดั้งเดิมของหัวหน้าพรรคคนก่อนก็คือต้องการให้พรรคมารบูรพาเป็นอิสระไม่ขึ้นกับผู้ใดแต่รองหัวหน้าผู้นั้นกลับอยากขายตัวเองให้ราชสำนักเพื่อตำแหน่งและอำนาจซึ่งเรื่องนี้ถูกขัดขวางอยู่หลายคราจนคิดว่าเขาคงถอดใจไปแล้วแม้ว่าเขาจะพยายามเกลี้ยกล่อมเงามารบางคนให้เป็นพวกเดียวกันเพื่อสร้างภัยคุกคามแก่หัวหน้าพรรคแต่เงามารหรือจะทรยศผู้นำพรรคที่แท้จริง เรื่องนี้จึงกลายเป็นหนามตำใจ ซึ่งทั้งหัวหน้าพรรคคนก่อนและไห่เฉิงยังคงรั้งรอไม่ได้จัดการอย่างจริงจังเสียทีด้วยไม่อยากคร่าชีวิต ไห่เฉิงจึงเพียงใช้วิธียับยั้งไม่ให้แผนการของรองหัวหน้าผู้นี้สำเร็จเพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้กลับตัวกลับใจโดยหวังว่าหากมองไม่เห็นหนทาง เขาย่อมทดท้

ตอนที่หนึ่ง แอบดูพี่สาวและพี่เขย ครั้นฝ่ามือบางเอื้อมกำส่วนที่อยู่นอกปากเอาไว้แน่นทั้งยังประคับประคองลำท่อนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายอย่างทะนุถนอมพลางชักรูดขึ้นลงและโลมเลียละเลงลิ้นราวเอร็ดอร่อยยิ่งเสียงชื่นชมแหบพร่าของพี่เขยจึงหลุดออกมาพร้อมเสียงหอบหายใจกับสีหน้าบิดเบี้ยวเคลิบเคลิ้มไปกับความซ่านกระสันซึ่งถูกปลุกขึ้นด้วยลิ้นและปากชื้นของเมียสาว“อ้า... เมียรัก นับวันเจ้ายิ่งเก่งกาจนัก”ใบหน้าเคลิ้มไหวล่องลอยกับดวงตาที่ลุกวาบราวมีเปลวไฟแห่งราคะร้อนแรงของชายหนุ่มบนเตียงช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ของหัวหน้าพรรคผู้ดุดันอย่างเช่นที่หมิงเฟยเจินเคยเห็นนั่นจึงทำให้สาวน้อยจดจ้องอากัปกิริยาของพี่สาวซึ่งกำลังเม้มปากลากเลื่อนอ้าอมส่วนปูดโปนเป็นจังหวะอย่างตั้งอกตั้งใจขณะมือบางจับส่วนที่เหลือแล้วกอบกุมขยับขึ้นลงคล้อยตามไปกับปากอุ่นที่ดูดดุนจนแก้มตอบด้วยความสนใจเหตุใดพี่หญิงสามจึงตั้งใจกลืนกินส่วนนั้นได้อย่างน่าอร่อยยิ่งนัก?แล้วพี่เขยผู้นั้นยังแสดงออกว่า

ตอนที่สาม น้องสาวคนใดหรือ แววตาคมที่เคยเย็นเฉียบดุดันแปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเด็กสาวคนนี้ทั้งกระเซอะกระเซิงซุ่มซ่าม ทั้งไม่รู้จักระวังตัว แต่กลับ...งดงามเสียจนอยากจะเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่หล่นลงมานั้นให้เข้าที่ด้วยตนเองเมื่อเห็นปกเสื้อบางส่วนของนางไหลหลุดจากบ่ากลมกลึง มือหนาจึงรีบเอื้อมมือช่วยดึงรั้งขึ้นพาให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกร่างเล็กรีบผลักตัวเองให้ไกลจากอ้อมแขนแข็งแกร่งพลางเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทีขัดเขินกึ่งหวาดกลัวคราวนี้ดวงหน้าเล็กแดงซ่านขึ้นกว่าเดิม ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยเบาๆ“ขะ...ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” เสียงนั้นเบาแผ่วไพเราะราวระฆังใบเล็กในสายลมอุ่นชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งเผลอไผลมองหญิงสาวตรงหน้าซึ่งแลอ่อนหวาน นุ่มนวล และ...น่ารังแกอย่างเหลือเกินมือแข็งแรงข้างหนึ่งเอื้อมคว้าข้อมือเรียวของนางไว้อีกครั้งก่อนที่ร่างเล็กจะถอยหนี ส่วนอีกข้างยังคงไม่ปล่อยดาบในมือคราวนี้ดวงตาคมกริบจับจ้องแน่วนิ่ง สีหน้าสงบแต่แฝงความกด

ตอนที่ห้า ท่านพี่น่ารักที่สุดเพียงเห็น...หัวใจของหมิงเฟยเจินก็เต้นแรงด้วยความหวาดกลัวจนแทบหลุดจากอกด้วยความคิดที่ว่าไม่น่าเลย...ปากไวไปโต้เถียงกับเขาหากโดนจับไปเชือดทิ้งจริงๆ พี่หญิงสามจะยังช่วยได้หรือไม่นะ หมิงเฟยหย่าเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงไม่อยากอยู่นานรีบดึงมือน้องสาวให้เดินตามเข้าไปด้านในด้วยถึงอย่างไรยามอยู่ต่อหน้าสามีของนางผู้เป็นหัวหน้า ผู้อื่นย่อมไม่กล้าพูดมาก“ตามพี่เข้าไปก่อนเถิด” กิริยาร้อนรนของพี่สาวทำให้หมิงเฟยเจินรีบก้มหน้าเดินตามติดแต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครา“ครั้งหน้า หากยังบุกเข้ามาอีก คงไม่ได้เดินตัวปลิวออกไปโดยง่ายเช่นนี้”หมิงเฟยเจินชะงักหันกลับมามองด้วยสายตาขุ่นเคือง ทำปากขมุบขมิบคล้ายกำลังบ่นว่าโดยไม่มีเสียงแม้จะอ่านไม่ออกว่านางบ่นคำใด แต่จงเจิ้งยังคงเลิกคิ้วใช้แววตาข่มขู่จนหญิงสาวต้องรีบขบเม้มปากแล้วก้าวตามพี่สาวไปโดยเร็วรองหัวหน้าพรรคมารมองแขนเสื้อกว้างที่พลิ้วไหวยาม