บททั้งหมดของ คุณหนูคนงาม: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตอนที่ห้ายัดเยียดความเจ็บปวดนเมื่ออย่างไรก็ต้องมีคนหนึ่งโดนจับตัวไป เช่นนั้นหากน้องสี่ของนางพร้อมจะตะเกียกตะกายเพื่อแทนที่ นางก็ควรให้โอกาสมิใช่หรือครั้นเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิดด้วยยังคงเป็นนางที่โดนจับตัวมา หมิงเฟยหย่าจึงตะโกนโวยวายอย่างไม่ยินยอม“พวกเจ้าต้องการจับคนรักของอ๋องฮันมาสอดใส่ต่อหน้าเพื่อให้เขาเจ็บใจ แค้นใจมิใช่หรือ?นั่นย่อมไม่ใช่ข้าด้วยข้ากับเขาไม่มีความสัมพันธ์ใดนอกจากหมั้นหมายตามที่ผู้ใหญ่จัดการสำหรับข้าแล้ว การที่โดนจับตัวมาอาจสร้างความดีใจมากกว่าด้วยจะได้หลุดพ้นจากการหมั้นหมายแล้วไปแต่งกับสตรีที่เขาชื่นชอบดังนั้นปล่อยข้าไปเถิด”เมื่อมองใบหน้าราวหยกงามของหัวหน้าพรรคมารซึ่งยังคงนิ่งเฉย โดยคาดเดาไม่ได้ว่าเขากำลังรับฟังหรือไม่หมิงเฟยหย่าจึงยิ่งร้อนใจพรั่งพรูคำพูดมากมายออกมาไม่หยุด“ในเมื่อจับก็จับมาแล้ว เช่นนี้ก็แล้วกันเอาเป็นว่าข้าจะช่วยท่านแก้แค้น ดีกว่าหรือไม่?”“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าโดนจับมาด้วยเหตุใด?

ตอนที่หก ยิ่งคิดยิ่งเสียดาย เห็นเช่นนั้นไห่เฉิงจึงหยุดการโลมไล้แล้วเพ่งมองไปข้างหน้าอย่างข้องใจในความสัมพันธ์ของพวกเขาหรือว่าที่นางพูดจะเป็นจริง ภาพที่เขาต้องการเห็นย่อมเป็นความเจ็บแค้น เสียใจเจียนกระอัก มิใช่ความเฉยชาเช่นนี้            ถึงอย่างไรสตรีนางนี้ก็เป็นว่าที่ชายาซึ่งกำลังจะเข้าพิธีอีกไม่กี่วันนี้แล้วเพื่อความแน่ใจ หัวหน้าพรรคมารผู้หล่อเหลาจึงตัดสินใจอุ้มร่างบางติดตามมายังตำหนักอ๋องเพื่อหวังจะได้เห็นความเศร้าโศกเสียใจหรือคั่งแค้นของอ๋องฮันให้สาแก่ใจหากพวกเขาเสแสร้งย่อมไม่อาจปิดบังได้นาน ทว่าทันทีที่กลับถึงตำหนัก กลายเป็นว่าอ๋องหนุ่มไม่ได้พร่ำรำพันหรือดื่มสุรามึนเมากลัดกลุ้มร่างสูงเดินเร็วเร่งเพื่อตรงไปยังจวนอนุด้านหลังแล้วตะโกนเรียกเสียงดังลั่น“ตามอนุหลิวกับอนุชิวมา”อนุหลิวและอนุชิวได้ยินว่าสามีอ๋องเรียกหาจึงเร่งแต่งกายเย้ายวนแล้วตรงมายังห้องนอนอันคุ้นเคยอนุ

ตอนที่แปด อย่าได้มากเรื่องกระบิดกระบวนยังพูดไม่ทันจบ เสียงครวญครางก็ดังขึ้นอย่างกระท่อนกระแท่นมือเล็กเดี๋ยวส่ายโบกเดี๋ยวบีบกำด้วยความเสียวซ่านที่ถาโถมลงมาใบหน้าหวานบิดเบี้ยวแต่ยังพยายามอดกลั้นไม่อยากแสดงออกให้อีกฝ่ายได้ใจ ด้วยทั้งเจ็บปวดจากของใหญ่ที่เสียดสีและรู้สึกดีไปกับสัมผัสลากครูดภายในร่องนุ่มอันฉ่ำนอง“อื้อ...เบาหน่อย”เสียงครวญครางยังคงเอ่ยร้องเคล้าคลอไปกับเสียงเนื้อกระทบกระแทกหากเป็นคุณหนูสามในร่างเดิมย่อมไม่คาดคิดว่าการสอดใส่โดยมีน้ำหล่อลื่นกับการโดนทิ่มแทงเสียดสีอย่างฝืนบังคับย่อมให้ผลที่แตกต่างคุณหนูในห้องหอเช่นนางย่อมไม่เข้าใจความชื่นชอบของชายบ้ากามทั้งหลายแต่แม่เล้าใหญ่ผู้ผ่านเรื่องตัณหาราคะมาอย่างโชกโชนย่อมไม่เหมือนกัน นางจึงคล้อยตามล่องลอยไปกับความหฤหรรษ์ที่ถูกปรนเปรอโดยง่ายทั้งยังมีท่าทางติดใจตอบโต้เร่าร้อน“อ้า...”เสียงร้องดังบ่งบอกการเสร็จสมจนหลั่งน้ำไปแล้วหนึ่งคราพาให้หญิงสาวได้ผ่อนคลายอยู่ครู่หนึ่งแต่นางเพิ่งหอบหาย

ตอนที่สิบ อยากตรงไหนตามอำเภอใจ จากนั้นริมฝีปากบางก็ครอบลงมาแล้วละเลงลิ้นโลมเลียพร้อมดูดอมขึ้นๆ ลงๆ เป็นจังหวะคล้อยตามไปกับฝ่ามือที่กำแน่นไห่เฉิงจึงต้องหอบหายใจปล่อยอารมณ์และร่างกายให้เคลิบเคลิ้มไปตามความซ่านกระสันร้อนแรงซึ่งถูกปลุกขึ้นด้วยลิ้นและปากชื้นหมิงเฟยหย่าขยับหัวขึ้นลงไปหางตาก็เหลือบมองปฏิกิริยาของจอมโฉดไปด้วยเกรงจะไปสะกิดโดนต่อมโมโหจนเขาลุกขึ้นมาฟัดหัวนางขาดกระเด็นครั้นเห็นสีหน้าเคลิ้มไหวกับดวงตาที่ลุกวาบราวมีเปลวไฟแห่งราคะร้อนแรง ริมฝีปากแดงจึงเม้มแน่นลากเลื่อนไปมาขณะเรียวลิ้นค่อยๆ ไล้เลียชิมรสชาติของแท่งเนื้อแข็งที่ขยายใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้นจนล้นปากยิ่งนานริมฝีปากยิ่งอ้าอมส่วนปูดโปนเอาไว้ไม่ได้ทั้งหมด มือบางจึงประคองจับส่วนที่อยู่ด้านนอกแล้วกอบกุมขยับขึ้นลงพร้อมกับปากอุ่นที่ดูดดุนลิ้นเรียวเล็กค่อยๆ แตะไปที่ส่วนปลายหัวซึ่งบานใหญ่มีเส้นเลือดมากกว่าส่วนอื่นแล้วตวัดเลียชโลมรอยแยกด้วยน้ำลายจนฉ่ำเปียกปากอุ่นชื้นรูดท่อนลำในปากเข้าออกแล้วกลืนกินอย่างเอร็ดอร่อยคล้ายดั่งคืออาหารรสเลิ

ตอนที่สิบเอ็ด อีกสักพักก็แล้วกันโชคดีที่หัวหน้าพรรคมารบูรพาเป็นยอดฝีมือตัวจริง ไม่นานหมิงเฟยหย่าซึ่งสัมผัสได้เพียงสายลมพัดแรงจึงลืมตาขึ้นในที่ทำการพรรคด้วยใจที่ยังเต้นแรงก่อนที่นางจะกรีดร้องเสียงดังลั่นยามนิ้วอุ่นกลั่นแกล้งด้วยการแยงแหย่เข้าไปในร่องน้ำฉ่ำของนางทั้งที่ยังคงตื่นตระหนกตามมาด้วยแท่งทวนใหญ่ซึ่งทิ่มแทงเข้ามาอย่างคุ้นเคยแล้วขยับโยกเด้งหน้าเด้งหลังขณะมืออีกข้างที่ว่างอ้อมมาเขี่ยติ่งสวาทด้านหน้าทั้งบดคลึงจนร่างเล็กเกร็งกระตุกไม่หยุด“ซี้ดด...อย่าแกล้งข้า อื้อ...”“ข้าหรือจะแกล้งเจ้า เพียงโดนขัดจังหวะเล็กน้อยจึงรีบสานต่อเท่านั้น”จากนั้นเสียงซ่านกระเส่าก็ดังออกมาสอดประสานกับเสียงเนื้อกระทบกระแทกอย่างต่อเนื่องไม่หยุดเป็นสัญญาณให้เหล่าสมาชิกพรรคได้รับรู้ว่าหัวหน้าของพวกเขากลับมาแล้ว หลังการเสพสมสุขสันต์จนหลั่งน้ำไปหลายครา ไห่เฉิงยังคงไม่นอนหลับด้วยความคิดที่ยังวิ่งวนอยู่ในหัวอีกสักพักก็แล้วกัน ประโยคผัดผ่อนนี้ถูกคิดขึ้นในใจ