So bad พี่ชายข้างบ้าน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“เฮีย” ระหว่างขับรถออกจากบ้านเฮียถา ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ความจริงก็นึกได้หลายวันแล้ว เพียงแค่ไม่กล้าถามเฮีย กลัวเฮียไม่อยากตอบ แต่ถ้าไม่ถามฉันก็ไม่หายคาใจสักที“ครับ”“เฮียว่าพี่ลม...”“พูดถึงเขาทำไม คิดถึงเขาอีกแล้วเหรอ” ยังไม่ทันได้ถามจบประโยคเฮียไฟก็ออกอาการหึงขึ้นมาเลย หึงชนิดที่ว่าใบหน้าปกติเปลี่ยนเป็นตึงเครียด“ไม่ใช่แบบนั้น”“ถ้าไม่ใช่จะพูดถึงทำไม”“ฟังกันก่อนสิ อย่าเพิ่งหึงได้ไหม”“ใครหน้าไหนบ้างที่แฟนตัวเองพูดถึงแฟนเก่าแล้วจะไม่รู้สึก ถ้าไม่รู้สึกแปลว่าเฮียไม่รักหนูไหม”“...” ยิ้มให้เฮียไฟแล้วก็หันมาดูทางต่อ“ยิ้มอะไร”“ดีใจ”“ดีใจอะไร”“ก็ดีใจที่มีคนหึงไงคะ”“อย่าบอกว่ามองไม่ออกว่าเฮียหึงหนู เพื่อนเฮียด่าว่าเฮียบ้ากันทุกคน”“แล้วเฮียจะหึงหนูทำไม หนูไม่ได้ไปไหนสักหน่อยนะคะพี่ชายข้างบ้าน”“จอดริมทางดีไหมน้องสาวข้างบ้าน”“จอดทำอะไรคะ”“รู้ ๆ กันอยู่”“งั้นดาวขอไม่รู้นะ”“หึ เล่นตัวเก่ง” เฮียไฟยื่นมือมาลูบที่ต้นขาฉัน “แล้วยังไง ถามหาคนนั้นทำไม”“นึกว่าจะไม่ถามแล้ว”“ต้องถามสิ จู่ ๆ ถามถึงเขา ยังไงก็ต้องเคลียร์”“ดาวแค่อยากรู้ว่าพี่ลมเขารู้ไหมว่ามีพ่อคนเดียวกันกับเฮียกับพี

ทนเสียงอ้อนของเฮียไม่ไหวฉันจึงถอดเสื้อครอป ถอดกางเกงยีนส์ออก เดินตรงมาหาเฮียที่เตียงนอน คุกเข่าที่กลางหว่างขาเฮีย คว้าหมับที่ลูกรักเฮีย ก้มหน้าเพื่อจัดการลูกรักของเฮีย ปลายลิ้นฉันตวัดเลียที่เส้นสองสลึงก่อนจะอ้าปากอม ดูด เลียสักพักก็หยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาฉีก ใช้ปากสวมถุงยางอนามัยให้ลูกรักเฮีย สวมเสร็จฉันเอื้อมมือหยิบเจลหล่อลื่นมาชโลมให้ทั่ว ขึ้นคร่อมบนตัวเฮียแล้วก็ค่อย ๆ กลืนกินลูกรักของเฮียไฟทีละนิดจนสุดมิดด้าม เข้าที่เข้าทางเรียบร้อยฉันก็เริ่มควบ เริ่มโยกจากช้า ๆ แล้วก็ถี่ขึ้น ถี่ขึ้น“ซี้ด…จะรีบไปไหนครับ” สองมือเฮียไฟลูบไล้รอบเอวให้ฉันหยุด“…อื้ม เฮียทำหน่อยหนูเหนื่อยแล้ว” ฉันโน้มตัวลงใบหน้าวางแนบซอกคอเฮียไฟแล้วก็จูบเบา ๆเฮียไฟกอดเอวฉันไว้แล้วก็เริ่มเด้งสะโพกเข้ามาถี่ ๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าพลิกให้ฉันนอนหงาย เฮียขึ้นไปอยู่ด้านบน เฮียจับสองขาฉันแนบต้นคอ โน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วเริ่มแทงเข้ามาถี่ ๆ ท่านี้ทำฉันเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว ด้วยความมันส์หรือเสียวหรืออะไรไม่รู้ เฮียไฟเขากัดที่น่องฉันแรง ๆ หนึ่งที จากนั้นไม่นานเฮียก็เสร็จตามมาติด ๆ เขาแช่ค้างไว้อยู่ครู่หนึ่ง ระหว่างนั้นเฮียจูบที่ปลายนิ

ครืด ครืด ครืดมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาระหว่างที่ฉันกดอ่านคอมเมนต์ในติ๊กต๊อก“สวัสดีค่ะ”(ดาวเหนือใช่ไหม) ปลายสายเป็นเสียงของผู้หญิง“ใช่ค่ะ”(พี่หลิวนะ)“ใครนะ”(หลิว เมียลม)“มีอะไรคะ” โทรมาหาฉันทำไม เราไม่ได้รู้จักสนิทสนมกันขนาดที่จะพูดคุย(น้องดาว…พี่รู้ว่าพี่ไม่ควรโทรหาน้อง แต่พี่ไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น ตอนนี้เรื่องมันแย่ไปหมด พี่อับจนหนทาง คิดออกแค่วิธีเดียวแล้วจริง ๆ มีแค่น้องดาวที่ช่วยพี่ได้ ช่วยพี่หน่อยนะ)“…” เธอคนนั้นพูดไปก็ร้องไห้ไป ไม่เข้าใจว่าพูดมาเพื่ออะไร โทรหาฉันแล้วคิดว่าฉันจะช่วยอะไรได้ รู้จักกันถึงขนาดที่คิดว่าฉันจะช่วยเธอเหรอ(ตั้งแต่ลมเลิกกับน้องดาวลมก็ไม่เอาอะไรเลย ทุกวันดื่มแต่เหล้า บ้านไม่กลับ ขนาดวันที่พี่คลอดลูกลมก็ไม่มาดูแม้แต่หน้าลูก ลมไม่เป็นห่วง ไม่แยแส มีผู้หญิงไปเรื่อย ๆ พี่ไม่รู้จะทำยังไงดี น้องดาวช่วยพูดกับลมให้พี่หน่อยนะ บอกให้ลมเลิกเหลวไหล ถือว่าเห็นแก่เด็กนะน้องดาว สงสารลูกของพี่เถอะนะ พี่ขอร้อง)“ขอโทษนะคะที่ช่วยไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพ่อของลูกคุณแล้ว ต่อไปอย่าโทรมารบกวนเวลาของฉันอีกนะคะ” พูดจบฉันก็กดวางสายจะว่าฉันใจร้ายก

“มึงจะนั่งจ้องโทรศัพท์อีกนานไหมไอ้ไฟ” ฌอห์ณมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าจอ ทั้งที่นัดออกมาดื่มเหล้าแต่มันก็เอาแต่นั่งเฝ้าโทรศัพท์“กูมีลางสังหรณ์” ไฟพูดพลางเคี้ยวหมึกบดที่เป็นกับแกล้ม“มันไม่ใช่ลางสังหรณ์เขาเรียกว่าบ้า มึงมันบ้า” พูดจบคาถาก็ส่ายหัว“ถูกของไอ้ถา ถ้ามึงรักเขาหวงเขาขนาดนั้นทำไมไม่ชัดเจนไปเลยว่าไม่อยากให้ไป ขังไว้ก็สิ้นเรื่อง” ทูเอ่ย“กูรักดาว แต่ดาวก็ต้องมีสังคม กูอยากเป็นแฟนที่ใจกว้าง”“แต่สันดานมึงไม่ได้เป็นคนใจกว้างไง มึงไม่ใช่คนใจกว้าง มึงมันคนขี้หึงขี้หวง” คาถาพูดอีกครั้ง“ป่านนี้ถ่านไฟเก่าคงร้อนระอุ” จัสตินพูดขึ้นบ้าง“บางทีอาจจะไปอยู่ ไม่สิ ไปค้างบ้านที่เคยจะเป็นเรือนหอ” คาถาเสริม“ไปแอบดูดีไหมวะ กูไม่เมา”“พวกมึงก็รู้ว่ามันกำลังบ้า จะไปพูดให้มันคิดทำไม แค่นี้มันก็จินตนาการไปไกลแล้ว” พูดจบเสี่ยตี้ถอนหายใจ ไอ้พวกนี้มันก็ขยันแกล้งไอ้ไฟเหลือเกิน “ไอ้ไฟ ถ้าเรื่องแค่นี้มึงยังไม่เชื่อใจดาวเหนือ ต่อไปมึงจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตอย่างมีความสุขได้ยังไง มึงจะเป็นแบบนี้ตลอด คอยระแวงอย่างนี้เสมอเหรอ กูจะบอกให้นะต่อให้มึงไปเฝ้า ไปตามถ้าเขาจะแอบเอากันยังไงเขาก็เอา ถ้ามันไม่มี

“ด้วยสถานะของพี่ พี่รู้ว่าพี่ไม่ควรพูดออกมา รู้ว่าไม่ควรเรียกที่รักแบบนี้ แต่ถ้าพี่ไม่พูดพี่ต้องบ้าตายแน่ ๆ พี่คิดถึงที่รัก อยากกอดที่รัก อยากคุย อยากทำทุกอย่างที่เราเคยทำด้วยกัน พี่คิดถึงรอยยิ้มเสียงหัวเราะของที่รัก พี่คิดถึงความรักของเราในวันเก่า ๆ พี่คิดถึงความฝันของเรา พี่อยากมีที่รักอยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม ตอนนี้พี่ไม่มีความสุขเลย ตั้งแต่ที่รักหายไปความสุขของพี่ก็หายไปด้วย ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้นเราสองคนต้องแต่งงานกันแล้วแน่ ๆ”“...” ดาวเหนือพูดไม่ออก เห็นนะว่าเขาร้องไห้ ทว่าเธอในตอนนี้ไม่กล้าที่จะยื่นมือไปเช็ดน้ำตา ไม่กล้าจะโผกอดเพื่อปลอบเขา เพราะเธอท่องอยู่ในใจเสมอว่าเขาคือสามีของคนอื่น ต้องยับยั้งชั่งใจและใช่ว่าเธอไม่รู้สึกกับพูดของเขา เธอเองก็น้ำตาไหล ยิ่งเห็นเขาเป็นทุกข์เธอก็ยิ่งเสียใจ เขาไม่ควรทุกข์ใจขนาดนี้ ถ้าเธอไม่ตกลงคบกับเขาในวันนั้น วันนี้เขาก็อาจไม่เป็นแบบนี้ บางทีที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอนี่แหละ เธอคือต้นเหตุทำให้เขาเสียใจ“พี่ขอโทษที่ทำที่รักร้องไห้อีกแล้ว” สายลมที่เห็นดาวเหนือร้องไห้ก็เริ่มได้สติว่าเธอไม่ควรเสียใจอีก เขาไม่ควรพูดให้เธอรู้สึกแย่ สายลมกำลังจะเอื้อม