All Chapters of สตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 หลี่เซวียนอี้ขบริมฝีปาก หันหลังให้เขาเสีย ทำเป็นยุ่งวุ่นวายจัดหมอนของตัวเองอยู่ เขาจะได้ไม่เห็นว่าหน้าของนางคิ้วผูกกันเป็นปมเสียแล้ว “ว่าอย่างไร   รอบเดือนมาหรือไม่ พรุ่งนี้จะได้พาอี้เออร์ไปกินของอร่อยให้อารมณ์ดีขึ้น” “ไม่เจ้าค่ะ เซวียนอี้ไม่ได้ต้องการ” “สามีอยากเอาใจเหตุใดต้องไร้เหตุผล” เสียงห้าวที่เคยนุ่มทุ้มชักจะห้วนขึ้น หลี่เซวียนอี้คอแข็งนิดๆ ปรายตามองนิดหนึ่งก่อนล้มตัวลงนอน ตอบขณะพลิกหันหลังให้  “ไม่มีเจ้าค่ะ แต่หากไม่ชอบคนไร้เหตุผลก็ต้องแต่งกับคนวัยเดียวกัน เซวียนอี้ยังเด็กก็งี่เง่าไปตามประสา”    นา

บทที่ 12  ในความคิดที่ยุ่งเหยิงของสตรีที่แบกรับน้ำหนักไว้หลายอย่าง หลี่เซวียนอี้ยังคิดไกลถึงว่า ถ้าเจาจ้าวหลงต้องการรับผิดชอบจ่ายค่าเลี้ยงดูลูกที่เกิดมาภายหลัง นางก็จะรับไว้แต่โดยดี จะไม่ขัดขวางถ้าเขาจะเยี่ยมเยือนลูกบ้าง  เมื่อตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว คืนต่อมาหลี่เซวียนอี้ก็ลงมานั่งรอสามีที่ห้องรับรองของเรือนกลาง โชคดีที่เขากลับบ้านเร็วกว่าวันก่อนๆ แทนที่จะกลับเอาเกือบเช้าเหมือนอย่างปกติ ร่างสูงในอาภรณ์สีเข้มชะงักนิดหนึ่ง เมื่อเจอหลี่เซวียนอี้นั่งรออยู่ เขาปรายตามองนางอย่างเสียไม่ได้ก่อนเมินสายตาไป เขาตั้งท่าเดินเลี่ยงไปยังห้องนอนที่อยู่ลึกเข้าไป นั่นทำให้เซวียนอี้ต้องรีบเรียกไว้ “เจาจ้าวหลง เราต้องคุยกันเสีย

บทที่ 14 “เรื่องนี้พ่อรู้ก่อนที่แต่งงานกัน ถ้าเซวียนอี้หรือพี่ใหญ่ของลูกเกิดมาหน้าตาไม่มีเค้าพ่อ หรือท่านปู่ท่านย่า พ่อก็คงไม่แน่ใจหรอกว่าจะเป็นลูกพ่อ หรือลูกชู้ แต่โชคดีที่ลูกสาวพ่อหน้าตาเหมือนคุณย่า ยิ่งโตก็ยิ่งเหมือน ส่วนพี่ใหญ่ของลูกก็เหมือนพ่อมากเหลือเกิน พ่อจึงสบายใจ เชื่อเต็มที่ว่าทั้งเจ้าและเซวียนหลงไม่ใช่ลูกผู้อื่น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเป็นคนไหน เพราะมีอยู่หลายคนเสียด้วย ต่อให้ไม่ใช่ก็คงต้องเลี้ยงไว้ เพราะหาพ่อให้ไม่ได้” หลี่เซวียนอี้สงสารบิดาจับใจ แต่ยังไม่เอ่ยอะไรออกมา นางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ เสียด้วยซ้ำ “พ่อตัดสินใจขอหย่า เมื่อรู้สึกว่าจะทนไม่ไหวอีกต่อไป และก็เพื่อตัวบุตรทั้งสองด้วย เมื่อคิดว่าพวกเจ้าจะรู้สึกอย่างไรหากโตขึ้นรู้ว่าแม่ของตัวเองมีผู้ชายเปรอะไปหมด พ่อยอมแบ่งทรัพย์สินให้นางไปสองส่วน แลกกับเงื่อนไขที่ว่านางต้องทำตัวหายสาบสูญไปจากชีวิตของพว

บทที่ 16 หลี่เซวียนอี้เห็นมือหนาที่ยกปิดตาค่อยๆ แง้มออก ก่อนลดลง จากนั้นร่างเหยียดยาวก็ยันกายขึ้นนั่ง “เซวียนอี้จริงๆ หรือ ไม่ใช่ภาพหลอนแน่นะ” “อยากรู้เป็นเซวียนอี้จริงหรือเป็นภาพหลอนก็ลองแตะดูสิเจ้าคะ” เจาจ้าวหลงไม่แตะ แต่กลับยื่นมือออกมาหาร่างอรชร พอรับรู้ถึงเนื้อหนังนุ่มอุ่นก็กระชากเข้าไปกอดรัดไว้แนบแน่น “เซวียนอี้! เซวียนอี้! เซวียนอี้!”   เสียงห้าวพร่าไปด้วยอารมณ์อย่างหนึ่ง   “จ้าวหลง! จ้าวหลง! จ้าวหลง! สุดที่รักของเซวียนอี้!” “อย่ามาทำเป็นล้อข้า...อ

บทพิเศษ 1แสงโคมแขวนนับร้อยส่องอร่ามไปทั่วลานใหญ่ของ จวนรองเสนาบดีเจา กลิ่นสุราและเสียงดนตรีแผ่วเบาดังขึ้นคลอบรรยากาศ เสียงหัวเราะของแขกผู้มาร่วมงานดังสอดรับไปทั่วเรือนหลวงอันโอ่อ่าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง จวนแห่งนี้ในค่ำคืนนี้งามสง่าเกินกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะเป็นทั้งงานเลี้ยงฉลองความดีความชอบของรองเสนาบดีผู้มีผลงานใหญ่ และเป็นงานแสดงความยินดีต่อ ฮูหยินหลี่เซวียนอี้ ผู้ที่ได้รับพระราชทานตราตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อหลายเดือนก่อน ทว่ายังจัดงานไม่ได้ เพราะนางต้องการให้พี่ชายกลับมาร่วมฉลองพร้อมหน้าหลี่เซวียนอี้ในอาภรณ์ผ้าไหมสีอ่อนปักนายพระจันทร์ นั่งอยู่ข้างสามีบนแท่นรับรอง นางอุ้มท้องกลมโตจนขยับตัวลำบาก ใบหน้างามที่เคยขาวนวลบัดนี้มีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดขึ้นตรงขมับ ทว่ารอยยิ้มของนางยังละมุนเช่นเดิม จ