ลิ้มรสรักชีค のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“พรีมอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหมลูก พ่อกับแม่ต้องไปต่างประเทศนานเป็นเดือนเลยคราวนี้” ผู้เป็นพ่อเงยหน้าขึ้นมาถามลูกสาวด้วยแววตาห่วงใย ปกติแล้วพ่อแม่ของสโรชาจะไปต่างประเทศนาน ๆ ครั้ง และไปไม่นาน ไปทุกครั้งก็เกี่ยวกับเรื่องงาน มีช่วงนี้ที่ต้องออกนอกประเทศบ่อยและนานขึ้นเพราะมีแพลนจะขยายสาขาโรงแรมไปยังต่างประเทศและลงทุนอย่างอื่นเพิ่ม “พอมีหุ้นส่วนเป็นต่างชาติ เขาก็แนะนำให้พ่อขยายกิจการไปประเทศอื่นดูน่ะ แล้วก็ชวนลงทุนหลายอย่าง พ่อกับแม่เลยต้องไปดูงานกันหน่อย”“เป็นเดือนเลยเหรอคะ งั้นพรีมไปอยู่คอนโดยัยโยดีกว่าค่ะ” สาวน้อยกำลังหาข้ออ้างย้ายออกไปอยู่ข้างนอกพอดี เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่จะจับได้ว่าแต่ละวันมีบอดี้การ์ดของใครบางคนคอยมารับมาส่งตลอด พอได้โอกาสก็รีบคว้าไว้ทันที “ช่วงนี้ฝึกงานหนักแล้วก็มีหลายอย่างต้องทำด้วยค่ะ ถ้าได้อยู่กับเพื่อนน่าจะสะดวกกว่า”“เอางั้นก็ได้จ้ะ แม่กับพ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยิ้มหวานให้ลูกส

ร่างอรชรเดินลงจากลีมูซีนคันงามเมื่อสารถีวิ่งมาเปิดประตูให้ สโรชาเบิกตากว้างทั้งยังรีบไปหลบอยู่หลังคนตัวสูงเมื่อเห็นสถานที่ที่เขาพามา“เป็นอะไร” ชีคหนุ่มหันกลับไปมองร่างน้อยที่งุดหน้าลงทั้งยังยกกระเป๋าใบจิ๋วขึ้นมาปิดบังใบหน้า“นี่มันโรงแรมของพ่อพรีมนี่คะ” ร่างน้อยแยกเขี้ยวขู่คนตรงหน้าเพราะเขาไม่บอกเธอก่อนว่าจะพามาที่นี่ “ถ้ามีคนจำพรีมได้ขึ้นมาจะทำยังไง”“ปกติพนักงานทั่วไปก็จำหน้าเจ้านายไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งพนักงานบริการ ไม่ใช่ระดับผู้บริหารหรือตำแหน่งสูง ๆ ก็ไม่มีใครรู้จักเจ้านายตัวเองหรอก” เสียงทุ้มว่า ซึ่งก็เป็นอย่างที่เขาบอกจริง ๆ“…จริงเหรอคะ” คนที่ไม่เคยทำงานถามเสียงเบา“ฉันจะโกหกเธอทำไม”เมื่อสบายใจแล้วสโรชาก็เดินไปพร้อมกับเขาโดยที่ข้างหน้ามีบอดี้การ์ดสองคนเดินตามไปก่อน และข้างหลังก็มีคาริบกับบอดี้การ์ดอีกคนเ

“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีมเดินเข้าไปเอง” ร่างน้อยบอกบอดี้การ์ดหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถมาส่งเธอ“เดี๋ยวผมรออยู่แถวนี้นะครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยขึ้น วันนี้คาริบให้เขาทำหน้าที่ดูแลสโรชา เพราะคาริบกับเจ้านายมีนัดรับประทานมื้อเย็นกับบรรดาผู้บริหารก่อนกลับประเทศ“ไม่เป็นไรค่ะ คืนนี้พรีมจะไปค้างห้องเพื่อน”“แต่ว่า…”“เดี๋ยวพรีมบอกคุณอาซิซเอง”“เอางั้นก็ได้ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรับคำก่อนจะมองร่างน้อยเดินไปจนลับตา จากนั้นจึงติดต่อหาเพื่อนผ่านหูฟังที่เหน็บอยู่ให้มาจับตาดูบริเวณคลับที่สาวน้อยมา และไม่ลืมส่งข้อความหาหัวหน้าบอดี้การ์ด ซึ่งก็คือคาริบ รายงานความเคลื่อนไหวของสโรชาตามคำสั่งที่ได้รับ“จะปล่อยให้ว่าที่เชคคาห์คาดสายตาได้ยังไงครับ” เสียงทุ้มพึมพำขณะหาที่จอดรถแถว ๆ นั้น หากสโรชามีรอยข่วนเพียงนิด เขาคงกลา

ตุบ!ร่างเล็กล้มลงบนเบาะทันทีที่ชีคหนุ่มอุ้มเข้ามานั่งในรถ มือสองข้างทึ้งผมตัวเองจนชี้ฟูเมื่อเริ่มรู้สึกมึนหัวขึ้นมา“ออกรถ” เสียงทุ้มออกคำสั่งทันทีที่เข้ามาด้านใน มือใหญ่กดปิดกล้องในห้องผู้โดยสารแล้วถอดเสื้อตัวนอกออกตามด้วยเนกไท“ปวดหัว~” คนที่พยุงตัวลุกนั่งส่งเสียงดัง สองตาปรือมองคนข้างกายที่กำลังปลดเข็มขัดออกแล้วนิ่วหน้าใส่เขา “จะทำอะไรคะ”“เก็บค่าไวน์น่ะสิ” คนตอบกระตุกยิ้มก่อนจะอุ้มกระเตงร่างน้อยให้ขึ้นมานั่งบนตักเขา สโรชารับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของสิ่งที่นั่งทับอยู่ ขนาดของมันขยายขึ้นเรื่อยเมื่อเธอทิ้งบั้นท้ายลงจนแนบชิด“คุณ…” เสียงแผ่วเรียกคนตรงหน้าเมื่อฝ่ามือหนาดึงสายเดี่ยวสีดำลงมาถึงเอวคอด จนทำให้ท่อนบนของเธอเปลือยเปล่า “พรีมบอกว่าในนี้มีกล้อง”“ฉันปิดกล้องแล้ว” เจ้าของตักตวัดตามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงระเรื่อยิ่งกว่าตอนอยู่ในคลับ “เธอไม่สวมบราเหรอ ออกมาที่แบบนี้แล้วยัง

หลายวันต่อมา…สโรชามาเดินซื้อของพร้อมใครบางคน วันนี้มีเพียงคาริบเท่านั้นที่มาทำหน้าที่คุ้มกันอย่างใกล้ชิด ส่วนคนอื่นกระจายไปตามจุดต่าง ๆ ของห้างสรรพสินค้าเพื่อจับตาดูในระยะไกล บ่ายวันนี้เธอต้องเดินทางไปประเทศของเขาเลยมีหลายอย่างต้องเตรียม หลายวันก่อนหน้าสโรชาไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับเขาเพราะต้องเข้าไปทำงานที่มหาลัย ส่วนคาริบกับเจ้านายก็มีนัดกับผู้บริหารอีกหลายบริษัท ทำให้ก่อนจะถึงเวลาขึ้นเครื่องต้องมาซื้อของที่จำเป็นอย่างเลี่ยงไม่ได้“ที่บ้านคุณ ผู้หญิงต้องคลุมตัวหมดเลยไหมคะ เคยเห็นในโซเชียลเขาว่าอย่างนั้น” เสียงหวานหันไปถามคนข้างกายขณะเดินเข้ามาในช็อปเสื้อผ้าแบรนด์ดัง จะไปต่างประเทศทั้งทีคุณหนูอย่างเธอหรือจะใส่เสื้อผ้าชุดเดิม อย่างน้อยก็ต้องเตรียมชุดไปใส่ถ่ายรูปและใส่เที่ยวสักสิบยี่สิบชุด“แต่งปกติที่เธอเคยแต่งนั่นแหละ ชุดที่ต้องใส่เวลาไปสถานที่สำคัญเดี๋ยวให้คนเตรียมไว้ให้” พอเขาว่าแบบนั้นสโรชาก็พยักหน้ารับทราบ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เคร่งอ