All Chapters of เมียลับท่านรอง: Chapter 21 - Chapter 30

เรือนกายบอบบางถูกชายหนุ่มสอดท่อนแขนช้อนสะโพกผายขึ้นสูงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงหมอนใบใหญ่มาหนุนรองใต้สะโพกอวบกลมกลึงนั้น พลางดันเรียวขางามของหญิงสาวให้แยกออกจากกันช้าๆ เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอูมที่ลอยเด่น กลีบกุหลาบสีระเรื่อแนบชิดสนิทราวกับไม่เคยมีสิ่งใดรุกล้ำมาก่อน ความงามอันบริสุทธิ์นี้ยังคงตรึงตราใจเขาเสมอ“มันช่างน่ากินที่สุดเลยฝ้ายจ๋า” เสียงกระซิบพร่าพรึงของนรภัฏดังแผ่วเบาข้างใบหู ความงามของหญิงสาวกระตุ้นเลือดในกายหนุ่มให้พลุ่งพล่านสูบฉีดไปทั่วร่าง ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างอรชรของเธออย่างหิวกระหาย ราวกับจะกลืนกินให้หมดสิ้น“พี่ภัฏ... อย่าจ้องแบบนั้นสิคะ ฝ้ายบอกแล้วว่าฝ้ายอาย” ปภาวรินทร์เอ่ยเสียงกระเส่า ใบหน้าหวานซับสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่แววตาฉายประกายความปรารถนาที่ไม่อาจซ่อนเร้น“ก็เมียพี่สวยไปทุกสัดส่วนอย่างนี้ จะห้ามไม่ให้พี่มองได้อย่างไรกัน” เขาตอบด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรียวขาเปลือยเปล่า บีบคลึงเบาๆ สร้างความผ่อนคลายและกระตุ้นเร้าอารมณ์ ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนจะสัมผัสแผ่วเบาที่กลีบกุหลาบงาม หญิงสาวเกร็งร่างสั่นสะท้านไปทุกอณูขุมขน เธอตื่นเต้นทุกครั้ง

เช้าตรู่วันนี้ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้น ปลุกให้นรภัฏต้องงัวเงียตื่นขึ้นมารับสาย ดวงตาคมกริบปรายมองหน้าจอพบว่าเป็นชื่อของภีรดาน้องสาวเพียงคนเดียวที่โทรมาด้วยความเป็นห่วง เพราะเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่พี่ชายเดินทางไปดูงานต่างแดนพร้อมกับเลขาฯ สาว“สวัสดีค่ะพี่ภัฏ เป็นไงบ้างคะ งานราบรื่นดีมั้ย” เสียงใสของน้องสาวเอ่ยทักทาย“ก็โอเคนะพริม ไม่ได้มีปัญหาอะไร มิสเตอร์ลีต้อนรับพี่อย่างดีเลย” นรภัฏตอบพลางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง“โอ๊ย! อื้อ...” เสียงอุทานแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังมาจากคนข้างกาย ปภาวรินทร์ที่กำลังงัวเงียตื่นนอนพยายามจะขยับขา แต่กลับถูกตะคริวลูกใหญ่จู่โจมที่น่องอย่างกะทันหันนรภัฏรีบวางโทรศัพท์ลงบนเตียงโดยที่ยังไม่ได้กดวางสาย แล้วขยับเข้าไปดูอาการหญิงสาวทันที เขาประคองเรียวขางามให้เหยียดตรงก่อนจะใช้ฝ่ามือหนานวดคลึงที่ปลีน่องอวบแน่นอย่างเบามือเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด“อู้ย... พี่ภัฏ... ฝ้ายเจ็บ” ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความทรมาน เธอเผลอร้องออกมาเสียงดังจนนรภัฏต้องรีบเอามือแตะริมฝีปากตัวเองเป็นสัญญาณให้เธอเงียบ เพราะรับรู้ว่าปลายสายยังคงถือสายรออยู่“พี่ภ

ตกเย็นหลังเลิกงาน ปภาวรินท์ไม่ยอมให้นรภัฏไปส่ง โดยเธออ้างว่าวันนี้คุณยายของเธอไม่สบายและก็ไม่ได้มาขายขนมที่ตลาด ซึ่งนรภัฏก็ไม่เชื่อ จึงแอบขับรถตามมาดู ก่อนถึงตลาดเขาเห็นเธอลงรถเมล์แล้วเดินเข้าไปในตลาดแห่งนั้นนรภัฏรีบจอดรถชิดไหล่แล้วแอบตามปภาวรินทร์ไป ก่อนจะเห็นว่าหญิงสาวยังคงมาช่วยคุณยายของเธอขายขนมตามปกติ และคุณยายของเธอก็ไม่ได้ป่วยตามที่เธอกล่าวอ้างแต่อย่างใด นรภัฏจึงคิดว่าเธออาจจะงอนเขาเรื่องที่วันนี้เขาพาอะเล็กซานดราไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน ก่อนจะโทรหาภาณุวัฒน์เพื่อวางแผนอะไรบางอย่าง และก็มารู้ว่าเธองอนเขาเรื่องนั้นจริง ๆ เพราะภาณุวัฒน์ก็ได้ยินสาว ๆ ในออฟฟิศที่พูดถึงนรภัฏว่าเรื่องที่เขาพาอะเล็กซานดราไปทานข้าว“หึงไม่เข้าเรื่องเลย เดี๋ยวจะต้องแก้เผ็ดคนขี้หึงหน่อยล่ะ”“จะฉุดเลยเหรอพี่”“บ้า!!!..ฉั้นไม่ใช่แกนะไอ้นุ ที่เอะอะอะไรก็จะฉุดแมร่ง..ท่าเดียว”“ครับ พี่มันคนดีย์!!!!..แล้วจะให้ผมทำยังไงครับเนี่ย”“แกส่งใครก็ได้ในบริษัท มาซื้อขนมที่ตลาด”“ซื้อขนมที่ตลาดงั้นเหรอพี่ ทำไมอะ”“อ่าว!!!.ก็ร้านยายของฝ้ายไง พอดีฉันอยากจะพาเธอไปปรับทัศนคติสักหน่อย แต่บังเอิญว่าเธอขายขนมอยู่ แกรีบส่งใครก็ได

เสียงครางประท้วงแผ่วเบาที่หลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มของปภาวรินทร์ กลับกลายเป็นเหมือนน้ำมันชั้นดีที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งความปรารถนา นรภัฏขยับปลายนิ้วรัวเร็วหยอกเย้ากับร่องรักที่ฉ่ำหวาน แกล้งให้หญิงสาวต้องบิดเร้ากายด้วยความกระสันรัญจวน ทุกลมหายใจที่หอบกระเส่าของเธอคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดสำหรับเขาไม่เพียงแค่ปลายนิ้วที่รุกราน แต่ลิ้นร้อนระอุยังทำหน้าที่ปรนเปรอจุดอ่อนไหวอย่างหนักหน่วง จนคนใต้ร่างต้องแอ่นสะโพกมนเข้าหา“ตอดนิ้วพี่จังเลย” นรภัฏพึมพำชิดผิวเนื้อนุ่มขณะที่ดวงตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองของเธออย่างพึงใจปภาวรินทร์ได้แต่หลับตาพริ้ม ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความกระดากอายจนไม่กล้าสบตาชายหนุ่มตรงๆ“พี่ทำฝ้ายเจ็บ... ครั้งที่แล้วฝ้ายระบมไปตั้งหลายวันนะคะ” หญิงสาวตัดพ้อเสียงสั่นพร่า นึกถึงความดุดันของเขาในคราก่อนที่เล่นงานเธอจนแทบก้าวขาไม่ออก“ครั้งนี้พี่สัญญา... พี่จะถนอมฝ้ายให้ที่สุด” นรภัฏประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงแผงอกแกร่งของเขาจากทางด้านหลัง มือหนาข้างหนึ่งนวดเฟ้นทรวงอกอวบหยุ่นอย่างมันมือ ส่วนอีกข้างก็กรีดปลายนิ้วลงบนรอยแยกสวาทอย่างช้าๆ เน้นย้ำทุกสัมผัสจนหญิงสาวซ่านเสียวไปถึงข

หลายวันต่อมาบรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักจนพนักงานหลายคนสัมผัสได้ เมื่อร่างสูงสง่าของท่านรองจูงมือเลขาฯ สาว ก้าวเข้ามาในบริษัทอย่างเปิดเผย สายตาคมกริบที่เคยดูดุดัน บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนยามที่เขาก้มลงมองหญิงสาวข้างกาย พนักงานหลายคนต่างพากันอมยิ้มและส่งเสียงทักทายเธออย่างเป็นกันเองทั่วหน้าความรักที่เปิดเผยอย่างสง่างามของนรภัฏและปภาวรินทร์ กลายเป็นกระแสวิจารณ์ในทางบวกที่ช่วยปรับเปลี่ยนทัศนคติของคนในออฟฟิศได้อย่างรวดเร็ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีเสียงซุบซิบหนาหูว่าคนอย่างนรภัฏชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ คงไม่มีทางที่จะลดตัวมาลงเอยกับเลขาฯ สาวฐานะธรรมดาๆ ได้ เพราะดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงหลังเลิกงานปภาวรินทร์ตรวจเช็กความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยความประหม่า หัวใจดวงน้อยเต็นรัวเมื่อนึกถึงนัดสำคัญในเย็นนี้ นรภัฏขับรถพาเธอออกจากบริษัท มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังโตที่มีรั้วรอบขอบชิด ทันทีที่รถหรูชะลอตัวลงหน้าบ้าน เด็กรับใช้รีบกุลีกุจอมากดรีโมทเปิดประตูบานใหญ่ขานรับการมาเยือนของเจ้านายหนุ่มทันทีปภาวรินทร์มองไปรอบๆ บริเวณบ้านด้วยค