All Chapters of เมียลับท่านรอง: Chapter 11 - Chapter 20

“ว่าแต่คุณยาย จำนาย เจ้านุ คนที่เคยเป็นลูกน้องเก่าของผมสมัยเมื่อห้าปีก่อนได้มั้ยครับ” นรภัฏเอ่ยถามคุณยายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อนำเรื่องราวในอดีตมาสร้างความคุ้นเคย“จำได้สิ ถึงยายจะแก่ไปบ้างแต่ความจำยายก็ยังดีอยู่นะ” หญิงชรายิ้มอย่างอบอุ่น เพราะเมื่อก่อนภาณุวัฒน์มักจะมาช่วยหิ้วขนมอยู่บ่อยๆ ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาในใจ“ช่วงที่ฝ้ายไม่อยู่ ผมจะให้เจ้านุ คอยแวะมาดูแลคุณยายนะครับ” นรภัฏเสนออย่างมีน้ำใจ แต่แฝงไปด้วยเจตนาบางอย่างที่ปภาวรินทร์สัมผัสได้“โอ๊ย!..ไม่ต้องหรอกค่ะ ยายอยู่ได้” เสียงของหญิงชราปฏิเสธทันควันด้วยความเกรงใจ เธอไม่อยากเป็นภาระใคร“เอาเถอะครับคุณยาย เดี๋ยวหลานสาวคนสวยของคุณยายจะเป็นห่วงจนไม่เป็นอันทำงานเอานะครับ เชื่อผมเถอะ” เขายิ้มที่ได้พูดยั่วหญิงสาวโดยที่เธอไม่กล้าตอบโต้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย“งั้นก็เอาที่คุณภัฏสบายใจเถอะค่ะ ยายไม่มีปัญหาหรอก” หญิงชราเอ่ยขึ้นในที่สุด เมื่อเห็นถึงความตั้งใจจริงของนรภัฏ“ขอบคุณครับ คุณยายยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะครับ” นรภัฏกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ“คุณยายคะ ฝ้ายว่า...คุณยายกลับบ้านก่อนเถอะค่ะ ขนมก็ใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวฝ้ายอย

หลังจากเดินเข้าที่พักพร้อมกัน ปภาวรินทร์ก็ถึงกับต้องแปลกใจ เมื่อพบว่านรภัฏได้สั่งให้คนของมิสเตอร์ลีจองห้องพักไว้เพียงห้องเดียว หัวใจของเธอเต้นระรัว ทั้งประหม่า หวั่นไหว แต่ก็ยังแอบมีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่“พี่ภัฏคิดไม่ซื่อกับฝ้ายหรือเปล่าคะ ถึงได้จองห้องเอาไว้แค่ห้องเดียว” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างไม่แน่ใจ นรภัฏก้าวเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียน ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู“ก็ตอนที่ฝ้ายนั่งมาบนเครื่องอาการของฝ้ายดูแปลกๆ หน้าซีดมือสั่น พี่กลัวคืนนี้ฝ้ายจะไม่สบายแบบนั้นอีกนะสิ แล้ววันนี้ก็เสนองานเครียดมาทั้งวันแล้ว พี่ขอดูแลฝ้ายนะครับ” เขาอ้างด้วยเหตุผลที่ฟังดูเป็นห่วง แต่แววตาแพรวพราวกลับบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่“แล้วพี่สัญญาได้มั้ยคะ ว่าคืนนี้จะไม่ทำอะไรฝ้าย” เธอถามย้ำ พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อปกป้องตัวเองจากเสน่ห์อันร้ายกาจของเขา“อื้ม...พี่อยากดูแลฝ้าย อย่าคิดมากสิครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น มือใหญ่เอื้อมมาลูบศีรษะเธออย่างรักใคร่ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกวาบหวามไปทั้งร่างระหว่างที่เขาอาบน้ำ หญิงสาวก็แอบลงไปที่ล็อ

ความเงียบงันภายในห้องพักหรูถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่ นรภัฏพยายามแทรกกายแกร่งเข้าไปในความคับแคบที่แสนบริสุทธิ์ของปภาวรินทร์อย่างระมัดระวัง แม้ความปรารถนาจะพุ่งพล่านจนยากจะกักขัง แต่เขาก็เลือกที่จะหยุดยั้งไว้เพียงส่วนเสี้ยว เพราะเกรงว่าร่างบอบบางใต้ร่างจะได้รับความเจ็บปวดเกินทน“ฝ้าย... พี่ไม่อยากให้ฝ้ายเจ็บ” เขาพึมพำเสียงพร่า ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความทะนุถนอมหญิงสาวสบตาเขาด้วยแววตาที่ฉ่ำปรือ เธอขยับสะโพกมนเบาๆ ราวกับจะเชื้อเชิญและช่วยให้เขาผ่านพ้นปราการด่านสุดท้ายเข้าไปได้ ความสุขที่ได้รับในวินาทีนี้ช่างล้นปรี่เกินกว่าครั้งไหนๆ เพราะเขารู้ดีว่าหยาดหยดแห่งความบริสุทธิ์นี้คือของขวัญล้ำค่าที่เธอเก็บรักษาไว้เพื่อเขาเพียงคนเดียวริมฝีปากหนาประกบจูบลงบนกลีบปากแดงฉ่ำอย่างโหยหา แขนแกร่งโอบรัดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามบดเบียดเข้ากับส่วนโค้งเว้าที่แสนลงตัว ปภาวรินทร์หลับตาพริ้ม ดื่มด่ำกับรสสัมผัสแห่งความพิศวาสที่แผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย“ฝ้ายรักพี่ภัฏค่ะ... รักมาตลอด” เธอสารภาพเสียงสั่นพร่า ขณะประคองใบหน้าคมเข้มเอาไว

ริมฝีปากร้อนผ่าวของนรภัฏยังคงดูดซับความหวานจากยอดอกอวบอิ่มอย่างไม่รู้จักพอ มือหนาอีกข้างบีบเคล้นทรวงอกอีกข้างอย่างเร่าร้อน ปลายนิ้วแกร่งบดบี้เม็ดทับทิมสีสวยที่ชูชันแข็งเป็นไตล่อตาเขาอยู่ ก่อนจะป้อนเข้าไปในอุ้งปากร้อนอย่างหิวกระหาย“อ๊า... อ๊ะๆ พี่ภัฏ!” หญิงสาวแอ่นกายขึ้นรับสัมผัสร้อนแรงนั้น ทุกการกระทำของชายหนุ่มปลุกเร้าความปรารถนาในกายเธอให้ลุกโชน แม้อากาศภายในห้องจะเหน็บหนาวเพียงใด แต่ร่างกายของเธอกลับร้อนระอุไปด้วยไฟราคะ เสียงครางกระเส่าอันเร่าร้อนเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ปภาวรินทร์ไม่อาจทนต่อความเสียวซ่านจากรสสัมผัสของอุ้งปากร้อนได้เลยแม้แต่น้อยมือหนาอีกข้างของนรภัฏลูบไล้ไปตามโคนขาอ่อนอันเนียนนุ่ม ปลายนิ้วร้อนบดเบียดผ้าเนื้อบางเบาไปตามรอยแยกที่ซ่อนเร้น จนพบความเปียกชื้นที่ซึมทะลุเนื้อผ้านั้นออกมา นรภัฏรู้สึกพึงพอใจที่สามารถปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้ร่วมไปกับเขาได้อย่างง่ายดาย“อื้อ... พี่ภัฏ” ในที่สุด มือหนาก็เกี่ยวกางเกงชั้นในตัวบางนั้นออกไปตามเรียวขาได้สำเร็จ เมื่อมือเรียวบางของเธอไม่อาจจะรั้งเอาไว้ได้อีกต่อไป เขารีบจับเข่าทั้งสองข้างยกขึ้นแล้วแยกออกจากกัน เผยให้เห็นความงามอันเร

ความเร่าร้อนที่เพิ่งมอดดับลงไปเพียงชั่วครู่ นรภัฏทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางที่ยังคงหอบหายใจรินรดผิวแก้มของเขา วงแขนแกร่งรวบตัวปภาวรินทร์เข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ทะนุถนอม“ฝ้ายจ๋า... พี่ขอโทษนะที่เคยพูดจาร้ายๆ ใส่ฝ้ายตอนที่เราเจอกันใหม่ๆ” ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูเล็ก จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่ขมับเนียน“ตอนนั้นพี่มันบ้า... พี่ทั้งแค้นทั้งเสียใจที่ฝ้ายบอกเลิกพี่ไปดื้อๆ จนพี่ทำตัวไม่ถูก” ปภาวรินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่าชายที่แสนทะนงตนอย่างนรภัฏจะยอมเอ่ยปากขอโทษเธออย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคมเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“แล้วตอนนี้... พี่ภัฏหายโกรธฝ้ายหรือยังคะ”“หายแล้วครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มละมุนที่ทำให้หัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะ“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปห้ามว่าฝ้ายแบบนั้นอีกนะคะ” เธอทำเสียงเง้างอดพลางซบหน้าลงกับอกกว้างที่ยังคงอุ่นซ่าน“พี่ก็รู้... ว่าฝ้ายรักพี่คนเดียวมาตลอด”“ครับ พี่สัญญา... พี่จะไม่ทำให้ฝ้ายต้องเสียใจเพราะคำพูดของพี่อีกแล้ว” นรภัฏกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “กลับไปคราวนี้ ฝ้ายไม่ต้องลำบากขึ้นรถเมล์แล้วนะ พี่จะไปรับไปส่งฝ้ายเองทุกวั