All Chapters of เมียลับท่านรอง: Chapter 1 - Chapter 10

บรรยากาศภายในห้องวีไอพียังคงเต็มไปด้วยความกดดัน แม้นรภัฏจะพยายามวางตัวนิ่งเฉยตามนิสัยผู้นำ แต่บุคลิกที่ดูเด็ดขาดและแววตาที่เย็นชาลงกว่าเดิม ก็ทำให้ภาณุวัฒน์ รุ่นน้องคนสนิทเริ่มไม่กล้าเล่นหัวเหมือนเคยความจริงแล้ว ภาณุวัฒน์ไม่ใช่แค่รุ่นน้องในแผนก แต่เขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องสายตรงของนรภัฏด้วย ความผูกพันทางสายเลือดบวกกับความเป็นม้าเร็วสายสืบ ทำให้เขาถูกส่งมาพร้อมกับเอกรินทร์หรือพี่ต๊อบอดีตหัวหน้าที่ปัจจุบันย้ายไปคุมแผนกอื่น แต่ยังคงรักษามิตรภาพที่แน่นแฟ้นเหนียวแน่นเอาไว้ โดยเฉพาะการสังสรรค์ในวงเหล้าที่ขาดกันไม่ได้“เธอกำลังจะแต่งงานครับ” นรภัฏตัดบทเสียงเรียบพร่า นิ้วโป้งลูบเบาๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ตรงใบหน้าของหญิงสาวในรูป เขาตัดสินใจไม่ลบมันทิ้ง ไม่ใช่เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวด แต่เพื่อสลักภาพนี้ไว้เป็นอนุสรณ์แห่งความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต“เฮ้ย! อะไรวะภัฏ... แกจะยอมแพ้ให้เจ้าสัวปรเมศวร์ง่ายๆ แบบนี้จริงเหรอ” เอกรินทร์โพล่งขึ้นอย่างเหลือเชื่อในสายตาของรุ่นพี่ที่คบกันมานาน นรภัฏคือ ไอ้เสือ ผู้ไม่เคยพลาดเป้า ชายหนุ่มที่เดินไปทางไหนสาวๆ ก็แทบจะถวายตัวให้เพียงแค่เขาปรายตามอง หน้าที่การงานก็กำลั

หลายปีต่อมา...หลังจากการตัดสินใจลาออกท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนร่วมงาน นรภัฏเลือกที่จะทิ้งเศษซากความทรงจำที่แหลกสลายไว้เบื้องหลัง เขาหอบเงินเก็บก้อนสุดท้ายพุ่งทะยานสู่ประเทศอังกฤษเพื่อศึกษาต่อปริญญาโท โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ดิ้นรนช่วยให้เขาไม่มีเวลามานั่งเสียใจกับเรื่องในอดีต เขาทำงานหนักสลับกับการเรียนและการใช้จ่ายอย่างประหยัดมัธยัสถ์ เพราะรู้ดีว่าฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยจนสามารถใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยได้สามปีกว่าที่เมืองนอกเปลี่ยนคาสโนวาให้กลายเป็นชายที่สุขุมและเย็นชา นรภัฏจบการศึกษาและทำงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์จนถึงจุดอิ่มตัว ความคิดถึงมารดาที่เริ่มแก่ชราลงทุกวันทำให้นรภัฏตัดสินใจปิดฉากชีวิตในต่างแดนเพื่อกลับคืนสู่บ้านเกิด เขาอยากกลับมาทำหน้าที่ลูกและพี่ชาย เพื่อแบ่งเบาภาระของ ภีรดาน้องสาวเพียงคนเดียวที่เธอต้องคอยดูแลแม่มาตลอดในขณะที่เขามาอยู่ที่นี่จังหวะชีวิตเริ่มหมุนวนอีกครั้ง เมื่อภีรดาโทรศัพท์ข้ามทวีปมาหาพี่ชายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“แต่งเลยยัยพริม ไม่ต้องรอพี่หรอก” นรภัฏกรอกเสียงทุ้มต่ำลงในสาย เมื่อน้องสาวบอกความจริงว่ากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ที่คบหากันมานาน

เช้าวันรุ่งขึ้น...เสียงฝีเท้าหนักๆ ของนรภัฏดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินหรูหรา เขาบึ่งรถมาถึงที่ทำงานด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว และเป้าหมายแรกคือห้องทำงานของภาณุวัฒน์ หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เป็นทั้งลูกน้องและญาติคนสนิท“สวัสดีครับท่านรอง วันนี้มีอะไรให้กระผมรับใช้เหรอครับ... แหม ทำหน้าเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา” ภาณุวัฒน์เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ทว่าพอสบสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อได้ เขาก็รีบหุบยิ้มทันควัน“ฉันมาหาแกเมื่อวาน แกก็รีบกลับก่อน”“ผมกลับตามเวลานะครับ”“เอ่อๆ..ช่างเถอะ แกตรวจสอบประวัติแม่เลขาฯ คนใหม่ของยัยพริมดีแล้วใช่ไหม” นรภัฏถามเสียงเข้ม“ตรวจให้แล้วครับพี่ นี่ไงใบสมัครของเธอ เพิ่งมายื่นให้ผมเมื่อวานนี้เอง” ภาณุวัฒน์ยื่นซองเอกสารให้ แต่คนตรงหน้ากลับเมินเฉยราวกับมันเป็นสิ่งของไร้ค่า“แล้วแกได้สัมภาษณ์เองหรือเปล่า”“เปล่าครับพี่! ก็น้องพริมสั่งขาดว่าให้รับเลย เธอก็แค่เอาใบสมัครมาทิ้งไว้เท่านั้นแหละ”“อีกแล้วนะยัยพริม... คนเก่าทำเรื่องไว้ยังไม่เข็ดอีกรึไง” นรภัฏสบถทิ้งท้ายก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาณุวัฒน์ยืนเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะแอบลอบยิ้มตามหลังรุ่นพี่ไปอย่างมีเลศนัย

ในสถานการณ์ที่ถูกต้อนจนมุม ปภาวรินทร์รู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องทำงานใหญ่เริ่มเจือจางลง เธอวางตัวไม่ถูก นับตั้งแต่เธอบอกเลิกกับเขาอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครั้งในอดีต พอหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยได้พบหน้าเขาอีกเลย ครั้งหนึ่งเธอเคยรวบรวมความกล้าไปหาเขาที่บ้าน เพื่อหวังจะอธิบายความจริงบางอย่าง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเพราะเขาบินหนีไปไกลสุดขอบฟ้า และนั่นทำให้เธอได้รู้จักกับภีรดาน้องสาวของเขาที่กลายมาเป็นกัลยาณมิตรเพียงคนเดียวที่รู้ความลับของเธอ“เอ่อ....” หญิงสาวกำลังจะขยับริมฝีปากเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด แต่นรภัฏกลับเป็นฝ่ายแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทรงพลัง“ได้ข่าวว่าไอ้นุเป็นคนรับเธอเข้ามาทำงานงั้นรึ”เขากวาดสายตาอ่านโปรไฟล์ของเธออีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งทึ่งและเจ็บปวดเมื่อเห็นว่าเด็กสาวในชุดมัธยมคนนั้นเติบโตมาเป็นหญิงสาวที่สง่างาม จบปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากรั้วจามจุรี“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ พยายามไม่หลบตา“แล้ว... คุณยายเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม” คำถามนี้ทำให้นัยน์ตาที่หม่นแสงของปภาวรินทร์กลับมาเป็นประกายวับขึ้นมาทันที ราวกับความทรงจำเก่าๆ พุ่งเข้าชน“สบายดีค่ะ แต่ท่า

วิชชุดาเริ่มต้นกล่าวเปิดการประชุม พร้อมแจ้งแก่ตัวแทนจากบริษัทลูกค้าว่า ภีรดาประธานบริษัทติดภารกิจด่วน จึงไม่สามารถมาร่วมประชุมในครั้งนี้ได้ และได้มอบหมายหน้าที่สำคัญทั้งหมดให้กับเลขาฯ คนใหม่อย่างปภาวรินทร์เป็นผู้ดำเนินการแทน คำประกาศนั้นทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่วางอยู่บนบ่าวินาทีที่ปภาวรินทร์ก้าวออกมายืนต่อหน้าคณะผู้บริหารและลูกค้ารายใหญ่ หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบของนรภัฏที่นั่งไขว่ห้างจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาของเขาเหมือนกำลังรอคอยดูความผิดพลาด แต่นั่นกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้พยายามตั้งใจทำทุกอย่างให้ออกมาดีที่สุด“สวัสดีค่ะทุกท่าน ดิฉันปภาวรินทร์ เลขาฯ คนใหม่ของท่านประธาน ขออนุญาตนำเสนอรายละเอียดแผนการดำเนินธุรกิจในไตรมาสนี้ค่ะ” เสียงหวานใสที่กังวานและเต็มไปด้วยความมั่นใจเริ่มสะกดคนทั้งห้อง ข้อมูลตัวเลขทางบัญชีที่ซับซ้อนถูกเธอย่อยให้เข้าใจง่ายและนำเสนอออกมาได้อย่างไร้ที่ตินรภัฏมองดูหญิงสาวที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเด็กเส้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปปภาวรินทร์ในชุดทำงานที่รัดกุมทว่าเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างเป็นธรรมชาติ ยามที่เธอขยับตัวชี้แจงก