All Chapters of Sirit (SPG): Chapter 161 - Chapter 170

“I know you’re there, Thisa,” mahina niyang sabi nang hindi tumitingin sa akin. “Galit ba siya?”Isinara ko ang pinto sa likod ko.“Alex…”Doon pa lang siya tumingin. Bakas ang pagod sa mga mata niya, hindi yung tipong antok lang, kundi pagod na para bang ang tagal niyang sinusubukang kumapit.Awang-awa ako sa itsura niya, pero kailangan kong ayusin 'to bago pa lumala at kumomplikado.“Hindi mo kailangang sagutin,” dagdag niya, pilit na ngumiti. “Kitang-kita naman.”Lumapit ako ng ilang hakbang pero hindi ako agad nagsalita. Nakatingin siya sa litrato sa kamay niya—kami, nakangiti, no'ng wala pang mga problema.Minsan napapaisip ako. Bakit? Bakit kailangan humantong kami sa ganito?“Bakit?” mahina kong tanong.He smiled. “Because this was the last time I remember you looking at me like I was enough.”Bumigat ang dibdib ko sa sinabi niya.“Alex…” umupo ako sa gilid ng kama, may kaunting distansya sa pagitan namin. “Hindi ko ginusto ’to. Yung kanina… hindi ko alam na gagawin nila ’yon.”

“I’m scared…” halos pabulong kong amin, hindi ko alam kung kanino ko ba iyon sinasabi, kay Rave na nakatingin sa akin o sa sarili ko. Lumapit si Rave at hinawakan ang magkabilang balikat ko. “Hey. Look at me.” Pilit niyang hinanap ang mga mata ko kahit nanlalabo na ang paningin ko dahil sa mga luha. “He’s still breathing. Okay? Huwag kang mag-alala, he'll be fine.” Napatingin ako kay Alex na nanghihina pa rin, halos hindi na gumagalaw. Pakiramdam ko bawat segundong lumilipas ay katumbas ng taon. Natatakot ako sa pwedeng mangyari sa kanya. “Alex, please…” mahina kong sabi, hawak ang malamig niyang kamay. “You promised we’ll talk tomorrow.” Tila narinig niya iyon dahil bahagyang gumalaw ang mga daliri niya, marahang sumiksik sa pagitan ng mga daliri ko. Isang manipis na buntong-hininga ang kumawala sa mga labi niya. And then I heard the sirens. Sa wakas, nandito na rin ang ambulansya. Medyo nakahinga ako ng maluwag, na para bang iyon ang unang hinga ko matapos ang ilang minutong n

Lumipas ang dalawampu’t apat na oras na parang isang mahabang gabi na walang umaga, pero nanatili siyang matatag at patuloy na lumalaban.Kanina, halos pumunta dito ang buong angkan ng Gotiangco, pero nagsi-uwian din nang maging stable na ang kalagayan ni Alex.The doctor advised Tita Irene and Tito Tirso to go home because of their condition, kaya sa akin nila inasa ang anak nila. Pareho na kasi silang may edad kaya hindi sila pwedeng ma-stress. And that adds up also to my concern. Iyon din ang isa sa dahilan bakit hindi ako maka-hindi sa kanila.Kita kong ipinagkatiwala na talaga nila sa akin si Alex, kaya hangga't maaari, bilang tulong na rin, aalagaan ko ang anak nila.Sa mga sumunod na araw, unti-unting naging malakas si Alex. Hindi agad-agad. It was slow a progress, but still a progress. May mga gabing bumabagsak ang blood pressure niya. May mga umagang kailangan ulit dagdagan ang gamot, kinakabitan ng antibiotics, chemo, at kung anu-ano pa, pero hindi na muling tumigil ang puso

I get to spend time with Alex through ups and downs. Sa araw-araw na kasama ko siya, nakikita ko ang progress niya. Still, naka-monitor pa rin siya at tuloy-tuloy ang gamutan niya.The cancer and his heart condition were still there, but I didn’t leave. I chose to fight with him. I always remind him that he’s not alone in this battle.I always remind him that he’s stronger than he thinks. Na kahit gaano kahirap ang pinagdadaanan niya, hindi siya nag-iisa. I’m right here, holding his hand, praying for him, believing in him.There are days when he feels weak. ‘Yong tipong hirap siyang bumangon, huminga, hirap ngumiti, at minsan nawawalan na siya ng pag-asa.“Pagod na ako,” minsan niyang bulong habang nakahiga siya sa hospital bed.He looked tired, helpless.Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya. “Pwede kang mapagod, Alex. Pero huwag kang susuko. Magpapakasal pa tayo.” Nilapat ko ang kamay niya sa pisngi ko at hinalik-halikan 'yon.Ngumiti siya nang mahina. Kahit pagod, kahit may sakit,

Habang nagku-kwentuhan, napuno ng tawanan ang rooftop dahil sa mga jokes niya. He was trying to entertain me, stealing kisses every now and then, and eventually, he asked me to dance. Para siyang prinsipe nang ilahad niya ang kamay niya sa akin. “May I have this dance, my princess?” I laughed lightly. “Wow, a prince, huh?” “Yes, my Queen.” Napailing ako. “Silly.” I took his hand and chuckled when he spun me gently, then suddenly lifted me up while walking in a small circle, iniikot ako sa ere. I felt so happy because I knew he was stronger now, strong enough to lift me up again and dance with me. Nagsayaw kami, naghalikan pagkatapos, at pinanood ang city lights sa harap namin. Habang nakatingin kami sa mga ilaw ng siyudad, nakapulupot ang braso niya sa katawan ko. The wind brushed against us softly, carrying the quiet hum of the city below. “Magsabi ka ha,” nakangiti kong sabi. “Baka mapagod ka.” “Worth it,” he replied gently, kissing my temple. Tumingala ako sa kanya. “You