All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว: Chapter 21 - Chapter 29

บทที่ 20ตราบัวห้ากลีบเจ้าปัญหาแสงอาทิตย์ยามสายลอดผ่านหน้าต่างพาดเงาลงบนพื้นเรียบ เสียงนกร้องอยู่ไกล ๆ ปลุกให้อวี้เซียนลืมตาตื่น นางมานอนที่เตียงตนเองแต่เมื่อใดจำไม่ได้ ผ้าที่อบอุ่นยังมีไออุ่นของใครบางคนหลงเหลืออยู่จาง ๆเสียงประตูไม้เลื่อนดังเบา ๆ “คุณหนู...เอ่อ อนุหลินเจ้าคะ” ซูม่านก้มหน้าจนเสียงแทบไม่พ้นริมฝีปาก “นายท่านให้บ่าวมาบอกว่า...ให้ไปทานมื้อเช้าที่ห้องอาหารเจ้าค่ะ”อวี้เซียนมองบ่าวของตนที่วันนี้นอกจากจะไม่สบตานางแล้วยังแก้มแดงอย่างเห็นได้ชัด “อะไรของเจ้าอีก”“บ่าวเปล่าคิดอะไรนะเจ้าคะ แค่...เห็นนายท่านออกจากเรือนท่านยามเกือบรุ่งก็เท่านั้น”นางหัวเราะแผ่ว ๆ พอจะเดาออกว่าบ่าวสาวคิดอะไร “ข้าเพียงหลับก่อนเขาเท่านั้น ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ”ซูม่านพยักหน้าหงึกแต่หน้ายังแดงอยู่ อวี้เซียนเลยไม่พูดต่อ เพียงแต่งกายเรียบง่ายแล้วเดินออกจากเรือนไปยังห้องทานอาหาร คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลับต่างออกไป ไป๋เจี้ยนหงในยามเช้าดูอ่อนล้าเล็กน้อย เส้นผมดำถูกรวบขึ้นหลวม ๆ“นอนหลับดีหรือไม่?” เขาเอ่ยโดยไม่เงยหน้า“ท่านน่าจะมีเรื่องอันใดจะบอกข้ากระมัง ดูท่าจะไม่ได้นอนทั้งคืนไม่ใชหรือ?” อวี้เซียนนั่งลงฝ

บทที่ 22อย่าลืมมาเอาคืนทีหลังด้วยแสงจันทร์คืนนี้ขาวนวลงดงามกว่าวันไหน ๆ กลิ่นหอมของดอกเหมยจากสวนลอยมากับลมเย็น อวี้เซียนนั่งอยู่ที่ระเบียงไม้ของเรือนตนเอง มือเรียววางทับบนกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งลงนามหนังสือหย่าไป หมึกยังไม่ทันแห้งดีด้วยซ้ำคืนนี้...อาจเป็นคืนสุดท้ายในฐานะอนุของไป๋เจี้ยนหง ส่วน พรุ่งนี้แผนทั้งหมดของนางจะเริ่ม และบางที...ก็อาจจบลงพร้อมชีวิตก็เป็นได้เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากทางเดินไม้ อวี้เซียนไม่ต้องหันก็รู้ว่าเป็นใคร“ยังไม่นอนอีกหรือ”เสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนล้าแต่มีความอบอุ่นเจืออยู่ในนั้น เจี้ยนหงนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอคำเชิญ“คืนนี้พระจันทร์สวย ข้าเลยอยากดูให้นานหน่อย” นางตอบเรียบดวงตาไม่ละจากท้องฟ้าเขาเหลือบมองใบหน้าที่สว่างวาบอาบไล้ด้วยแสงจันทร์ ก่อนหัวเราะเสียงอ่อน “ดวงจันทร์งดงามเพราะเจ้าได้กลั่นแกล้งคนมาน่ะสิ”อวี้เซียนปรายตามองอย่างเข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ยแซวทันที“ท่านหมายถึงพี่ใหญ่ของท่านงั้นหรือ ข้าเพียงแกล้งนิดหน่อยเท่านั้นเอง เอหรือว่าหมายถึงอวี้เยี่ยน ...อย่าบอกนะว่าท่านเป็นห่วงนาง”เจี้ยนหงชะงักมองนางเต็มตาทันใด “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ชอบนางแล้ว”เสียงเขาเรี

บทที่ 24 ขอใช้ชีวิตพิสูจน์ความจริง อากาศในลานหนักอึ้งทันใด ฮ่องเต้ที่เงียบและไร้ความสนใจมาตลอดงานกลับมานั่งตัวตรง สายพระเนตรของพระองค์เป็นเงามืดที่เคลื่อนช้าราวคลื่นน้ำลึก น้ำชาบนโต๊ะสั่นระริก จากเรื่องราวของความอยุติธรรมของนกตัวหนึ่งไฉนกลายเป็นการเปิดเผยเรื่องราวของสำนักตรวจการในตำนานไปอย่างไม่มีใครคาดคิดเสียได้ นางเปิดเผยความจริงว่าบัดนี้ฮ่องเต้แคว้นกำลังฟื้นคืนสำนักตรวจการในอำนาจมาเพื่อควบคุมเหล่าขุนนาง นั่นเท่ากับว่าอวี้เซียนปิดทางมีชีวิตของตนเองแล้วเช่นกัน อวี้เซียนก้มศีรษะช้า ๆ ดวงตาเงียบสงบราวกับว่านางไม่ได้กำลังลบหลู่ผู้มีอำนาจมากที่สุดในแคว้นอยู่ “และแล้วนกน้อยตัวนั้นก็ตายลงท่ามกลางความอยุติธรรม... นี่คือเรื่องของนกน้อยตัวหนึ่งเพคะไทเฮา” คำพูดจบนานแล้วแต่หลายคนเหมือนยังอยู่ในเรื่องราวเหล่านั้นไม่ออกมา เรื่องราวของนกตัวนั้นเข้าไปแตะหัวใจของนางอย่างตั้งใจ เพราะชีวิตนางกำนัลต่ำต้อนก็ถูกอำนาจกดข่มเช่นกันเพียงแต่นางมีจุดจบคือผู้ชนะเท่านั้น ลานพิธีที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงสรวลกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจสะท้อนกลับจากผนังหินเย็น ไทเฮาเอนพระวรกายไปข้างหน้า พระเนตรคม

บทพิเศษ 1แสงยามบ่ายอ่อนรินจากฟ้าเหนือเมืองเล็ก กลิ่นชาและเสียงคนหัวเราะจากโรงเตี๊ยมชั้นหนึ่งกำจายอยู่ในอากาศ อวี้เซียนในชุดบุรุษสีน้ำเงินเข้ม คาดผ้าสีครามที่หน้าผาก ผมมัดรวบสูงอย่างเรียบง่าย ดวงหน้าละอ่อนนั้นดูสะอาดสะอ้านจนเถ้าแก่โรงเตี๊ยมยังเหลียวมองสองครั้งนางวางห่อสัมภาระลงบนโต๊ะไม้ข้างประตู เจี้ยนหงเดินไปต่อรองราคากับเถ้าแก่ด้านหน้า ส่วนตนก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างสบาย“คุณชายเดินทางมาคนเดียวหรือ?”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะข้าง ๆ ชายหนุ่มในชุดดำพกกระบี่พาดบ่า รอยยิ้มของเขาดูเจนประสงการณ์แต่ก็ไม่ถึงกับหยาบคาย “หน้าตาอย่างท่าน...จะว่าเป็นบัณฑิตก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นมือสังหารก็ยังดูอ่อนโยนไป จะบอกว่าเป็นชาวยุทธภพก็ดูมือใหม่นัก”อวี้เซียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสะท้อนแสงแดดลอดหน้าต่าง “ข้าเป็นชาวยุทธนั่นล่ะ ข้าเพิ่งรู้นะว่าชาวยุทธมีใหม่มีเก่าด้วย”“ก็ไม่ขนาดนั้น เพียงแต่เจ้าดูสะอาดสะอ้านเกินไปก็เท่านั้น” เขาหัวเราะเบาๆ แล้วรินชาใส่ถ้วยอีกใบเลื่อนไปให้นางอย่างเป็นมิตร “เดินทางเดียวดายมิควรยิ่ง มิสู้ร่วมทางกับข้า--”นางรับถ้วยมารีบตัดบททันใด “แน่นอนว่าข้ามีสหายร่วมทาง”คำตอบยังไม่ทันจบดี เสียงก้

บทพิเศษ 3สายลมหนาวพัดแทรกกลิ่นดินเข้าสู่โพรงจมูก หลินเจิ้งหลิงขยับปกเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น พลางก้าวผ่านตลาดชายแดนที่อึกทึกด้วยเสียงเรียกลูกค้าและเสียงตีเหล็กจากช่างตีดาบ กลิ่นขนมอบและควันไม้ลอยคลุ้ง เขาเดินช้า ๆ เหมือนคนไม่รู้จุดหมาย“ใต้เท้าหลิน ช่วงนี้ดูซูบไปมากนะขอรับ” สหายข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจเจิ้งหลิงยกมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มแผ่วจนแทบมองไม่เห็น “อาหารที่นี่มันยังไม่คุ้นปาก...ข้ากำลังปรับตัวน่ะ” เสียงของเขาแห้งไร้อารมณ์เหมือนคนพูดกับลมขณะสายตาเหม่อลอยผ่านผู้คน กลับสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งในหมู่ฝูงชน หญิงสาวในชุดผ้าสีอ่อนกำลังเลือกผลไม้ ท่วงท่าเรียบง่ายนั้นกลับแทงเข้ามาในหัวใจ การเอียงหน้าฟังพ่อค้าด้วยแววตาจริงจัง รอยยิ้มที่เหมือนแสงแดดยามสาย... คล้ายเหลือเกินกับใครบางคนที่เขาเฝ้าคะนึงถึงทุกค่ำคืน“อวี้เซียน...” เสียงนั้นหลุดจากปากโดยไม่รู้ตัวขาเขาเริ่มขยับก่อนสมองจะสั่ง วิ่งฝ่าเสียงผู้คนที่บ่นด่าตามหลังไป มือเหยียดออกตรงหน้า ราวกับระยะเพียงแค่คืบจะกลายเป็นคำขอโทษที่รอมานาน แต่เมื่อหญิงสาวหันกลับมา ใบหน้านั้นไม่ใช่เพียงวินาทีนั้น อากาศรอบตัวเหมือนหยุดไหล เขาถอนมือช้า ๆ ปลา