มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว

มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-16
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
7 Peringkat. 7 Ulasan-ulasan
29Bab
10.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในโลกที่จากมา นางถูกตราว่าเลว เพียงเพราะเกิดในตระกูลมาเฟีย ในอีกโลกหนึ่ง นางต้องมีชีวิตในร่างนางร้ายที่ผู้คนทั้งแผ่นดินเกลียด และเขา...คือบุรุษผู้เกลียดนางที่สุด เขาเคยเห็นกับตาว่า นางร้ายผู้นี้เคยรังแกสตรีที่เขารักมากเพียงใด ทว่าชะตากลับเล่นตลก ให้ทั้งคู่ต้องแต่งงานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่ผู้คนรอบตัวล้วนรังเกียจ เหยียดหยาม และเขาเฝ้ารอวันที่นางจะเผยธาตุแท้ดังเดิม แต่สำหรับหลินอวี้เซียนคนใหม่นี้ขอเลือกจะเขียนชะตาใหม่ด้วยมือตนเอง แม้ต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่า นางร้ายก็มีสิทธิ์ลิขิตชะตาเช่นกัน!!! ⚠️Trigger warning : มีประเด็นความรุนแรงทางอารมณ์ ความสัมพันธ์เชิงอำนาจ โปรดอ่านด้วยวิจารณญาณ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Emily's POV.

"Congratulations, Mrs Liam," My stomach churned in despair as I feared hearing the doctor's next words, which were pretty obvious now.

 "You are one month pregnant," he finally let the dreadful words out, sending stabs of pain through my already torn heart, slicing it into a million tiny pieces.

Those words, which might sound delightful to other women's ears sounded like a curse in my ears right now. I had steadily endured the early signs because I dreaded hearing those words.

How could I be pregnant for a man like Liam Johnson? 

He was my husband, but undoubtedly my worst nightmare. The sound of his car driving into the mansion or the sound of his footsteps walking into the house always had my heart beating drastically in terror. And when he stared at me, the fury in his eyes was evident. His gaze on me always held nothing but disgust and scorn.

I knew getting married to me was the worst episode of his life but I had held onto the tiniest gleam of hope that he would adjust to it and learn to love me as his lawful wife. But those were mere wishes that never came true.

Liam Johnson is one of the country's most popular and finest businessmen, he graciously soared in his family's multi-billion dollar company but he wanted more. He wanted to own the company. 

Mr Johnson, his father had no problem with that, but he has only one request. 

The company will be officially handed over to him if he agrees to get married, and not just to any lady but the housekeeper's daughter. Myself.

My mom served the Johnsons as their housekeeper for several years and when I grew up, I automatically became their housekeeper as well in a bid to help my aging mother. 

She passed away few years later and to make sure of my wellbeing, they decided to pair me with their first child, Liam. They had taken a liking to me anyway. 

Liam couldn't resist the offer despite his hatred towards me and hence came our spiteful marriage of four years.

I couldn't believe that one night of drunkenness and total mistake could ruin my life this way.  Liam had returned home that night drunk and all over me, leading to a heated lovemaking. 

I thought it meant something, not until he woke up the next morning returning to his usual irritated attitude, and acted like nothing happened. 

"Is everything okay ma'am?" The doctor's voice snapped me out of my chain of thought. It suddenly occurred to me that I haven't said a word to him since he broke the news to me. 

"Uhm... I'm sorry, I got a little bit too excited," I lied, trying so hard to mask my misery behind a wide grin.

"Of course, that's expected," he chuckled. 

"Here's the test result," he passed a wrapped envelope to me.

"Thank you."

"Would you like to enroll in our antenatal care right away, or you'll like to inform Mr Liam first?" My heart did a mighty leap of fright immediately Liam was mentioned.

"My husband must not hear about this, please,"

"Why? It would be less stressful for..."

"I'm hoping to surprise him," I quickly blurted out hastily before I could even analyse my words. Thankfully they came out perfect.

I watched in relief as he relaxed back in his seat with a wide smile on his face. "That's incredible, I'm excited for him already,"

I flashed him a small smile, twitching uncomfortably in my seat. "I have to go now," I quickly stood to my feet.

"Thank you for having me," I stretched forth my hand for a handshake and he gracefully took it.

"It's my pleasure, I look forward to seeing you and Mr Liam again for the antenatal care." 

I nodded frantically and hurried out of the office.

"Hey, is everything okay? What did the doctor say?" Jared quickly rushed towards me.

Jared is Liam's younger brother, and just like their parents, he was good to me. I had called him to drive me to the hospital. Liam would rather stick a spoon into his eyes than take me, anyway. 

"Something about severe headache," I lied. 

As much as I trusted him, I couldn't bring myself to break the news to him, maybe not yet.

"They recommended a lot of rest," I quickly added. 

"Rest? Have you been stressed lately? Does Liam have a hand in this?" He growled angrily.

He was well aware of Liam's resentment towards me. 

"It has nothing to do with Liam, now please take me home," I walked past him and bolted towards the parking lot before he threw any more questions at me. 

**

"Are you sure you are going to be okay?" Jared asked for the umpteenth time as he dropped me off. 

"I'm fine Jared, thank you for driving me," I flashed him a warm smile and he returned it with a bigger one before driving off.

Tears welled up in my eyes as I dragged my heavy legs towards the house, different thoughts haunted my head. 

How do I break the news to Liam? He barely spared me a glance despite living together with me for four years, I was already a huge burden to him, how much more a child coming from me?

I could handle his resentment towards me but not to an innocent child. 

My head clinked like the location of a band conference as I thought of the best possible solution to my situation. 

As much as I've made up my mind to keep the baby, I was scared of the outcome as well. Liam would spit in my face if he learned about the pregnancy. 

What if he denies it and accuses me of infidelity? He might have forgotten the occurrence of his drunk night. 

My heart skipped a beat as my gaze suddenly landed on him immediately I walked into the house. His palms were hurled into a tight fist as he paced to and fro the living room. 

He swiftly turned around once he noticed my movement.

"Where the hell have you been? I called like a million times!" He gritted. 

I quickly raised my gaze to his face, unsure of his sudden interest in my whereabouts. 

"It.. It must have been ringing in my bag, I didn't hear it," I stuttered. 

"Come with me," he muttered, walking past me and headed out.

"Uhm... Where are we going?" I managed to ask.

"The hospital, Nichole needs you," I heard a loud bang in my head as his words hit my ear.

Nichole? The strange lady he's been making me donate my blood to these past few months? 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

patty11012537
patty11012537
นางเอกเหมือนจะฉลาด ไม่สมกับที่เคยเป็นอดีตมาเฟียเลย อ่านต่อไม่ไหว อึดอัด
2026-01-24 04:11:46
1
0
Aii MT
Aii MT
เรื่องเศร้าๆ ไม่ไหว ขออ่านตอนจบ พอล่ะ มันเศร้า
2026-01-20 11:09:15
0
0
Pat M.
Pat M.
จบแล้ว ดราม่าเกือบทั้งเรื่อง แฮปปี้ตอนสุดท้ายตอนเดียว อ่านแล้วหน่วงๆหน่อย ตอนพิเศษก็ยังมีความดราม่าเจือมาหน่อยๆ ถ้าชอบแบบฟีลกู้ด ข้ามไปก่อนเลย
2026-01-18 00:49:53
0
0
รัศมี ไทธะนุ
รัศมี ไทธะนุ
ดีมากค่ะ สนุกสนาน
2026-01-17 12:40:15
0
0
มายุมายูมายา
มายุมายูมายา
เรื่องนี้อัฟจบแล้วนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนเเละกดเข้ามาอ่านค่า
2026-01-15 21:37:47
1
0
29 Bab
บทนำ
บทนำ“ไม่ว่าเจ้าจะเสแสร้งแกล้งทำอย่างไร…ก็ไม่มีใครหลงกลเจ้าแล้ว หลินอวี้เซียน!”คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่า กลืนหายไปพร้อมสายฝนและลมกรรโชกที่พัดซัดปลายผมให้เปียกชื้น ความหนาวชอนไชถึงกระดูก นิ้วเรียวบนเตียงเก่ายกขึ้นคว้าอากาศราวกับไขว่หาความจริง แต่ก่อนจะคว้าได้ ลมหายใจกระตุกวูบก่อนร่างบนเตียงนั้นสะดุ้งตื่นโดยพลันแสงเช้าสางส่องลอดช่องฝาไม้ผุ กลิ่นฝุ่นและความชื้นตีจมูก นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหายใจยาว กลืนแรงสะท้านจากฝันร้ายให้จมหาย หัวใจยังเต้นแรงจนรู้สึกถึงจังหวะในอกที่สั่นระรัว ผ้าห่มขาดวิ่นโอบกายไม่มิด ลมเย็นแทรกเข้าทุกช่องไม้ ไม่มีสิ่งใดในเรือนนี้บ่งบอกว่าเป็นถึงชีวิตของคุณหนูรองเลยวันนี้คือวันที่สองที่จีน่า เหวิน ลืมตาในร่างหลินอวี้เซียน ตั้งแต่เมื่อวานไม่มีบ่าวแม้คนเดียวมาเหยียบเรือนนี้ เสียงท้องร้องทักเตือนยิ่งชัด นางกัดฟันสูดลมหายใจลึก กลืนความหิวลงคออย่างคนที่รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นครั้งแรกที่ตื่นขึ้น นางยังหลงคิดว่าตนอยู่ในฉากถ่ายละคร ทุกสิ่งดูสมจริงเกินไป จนได้พบหีบข้างหมอนและสมุดบันทึกเล่มนั้น เมื่อเปิดอ่านทีละหน้า หัวใจกลับหนักขึ้นทุกบรรทัด เสียงสาปแช่งและแค้นเคืองของหลินอว
Baca selengkapnya
บทที่ 1 วันไหว้บรรพบุรุษที่ไม่จำเป็นต้องมีนาง
บทที่ 1วันไหว้บรรพบุรุษที่ไม่จำเป็นต้องมีนางเช้าวันนี้อากาศสดใส แสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านกิ่งเหมยที่ผลิบานผ่านหน้าต่างเข้ามา อวี้เซียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังลานที่ไร้ผู้คน เข้าวันที่สามแล้วแต่วันนี้ไม่เหมือนเคย เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากหย้าประตูเรือน บ่าวสาวนางหนึ่งก็มาถึงพร้อมถาดมื้อเช้า ท่าทางของอีกฝ่ายดูเหมือนถูกบังคับเต็มหน้า“คุณหนูรอง...บ่าวนำอาหารเช้ามาให้เจ้าค่ะ”น้ำเสียงนั้นทั้งเกรงกลัวทั้งรังเกียจในคราวเดียวคงเพราะภาพจำเมื่อวานที่นางจงใจแสดงอำนาจอย่างน้อยก็ได้ผลอวี้เซียนปรายตามอง “บ่าวส่วนตัวข้าไปไหน ทำไมไม่มาทำหน้าที่?”บ่าวผู้นั้นชะงัก มือสั่นจนเกือบทำถาดหล่น “หมายถึง...ซูม่านหรือเจ้าคะ ก็ยังอยู่ แต่ตอนนี้ไปอยู่ฝ่ายซักล้างแล้วเจ้าค่ะ...บ่าวเช่นนั้นมีบุญแล้วที่ไม่ถูกตีตาย มะ--”“ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปได้ตอนที่ข้ายังอารมณ์ดีอยู่”คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงแรงกดดันจนอีกฝ่ายกลืนคำที่จะพูดต่อลงคอ รีบวางถาดแล้วเผ่นออกไปแทบไม่ทันอวี้เซียนมองชามข้าวในถาด ข้าวขาวกับผักต้มไม่กี่ชิ้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใส่ใจจะปรุงให้นางกินจริง ๆ ไว้เดี๋ยวไปหากินที่ครัวเองจะดีกว่าบัดนี้บ่าวส่วนตัวขอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ใครบ้างไม่เกลียดชังนาง
บทที่ 2ใครบ้างไม่เกลียดชังนางยามเซิน(15.00 – 16.59 น.) ท้องทั่วฟ้าเมืองหลวงยังไม่มืดนัก แสงแดดปลายวันลอดผ่านเมฆหม่นเป็นริ้วอ่อนหลินอวี้เซียนผลักบานประตูไม้หลังเรือนท้ายจวนออก ลมชื้นอ้าวพัดปลายผมให้ไหวเบาทำให้รู้ได้เลยว่าหากนางไม่รีบไปรีบกลับอาจต้องเจอกันฝนที่สาดเทแน่ อวี้เซียนอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีเทาเรียบ ใบหน้าคลุมผ้าบางปิดครึ่งล่าง มีเพียงดวงตาคมที่สะท้อนแสงอ่อนจากฟ้าวันนี้ทั้งจวนมัวอยู่กับงานเลี้ยงหลังพิธีบรรพชน ไม่มีใครทันเห็นว่านางออกมาหรอก นางใช้ทางลับที่สำรวจและเจอได้จากวันก่อน ลัดเลาะเงียบสู่ถนนด้านนอกลมหอบกลิ่นขนมนึ่งมายังปลายจมูก ทำให้หัวใจที่นิ่งมานานกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย คล้ายได้หายใจคล่องอีกครั้งในโลกที่ไม่คุ้นเคยตลาดบนถนวนพลันคึกคัก ผู้คนขวักไขว่ เสียงเร่ขายสินค้าปะทะกันเป็นจังหวะ ชา เครื่องหอม ผ้าแพร เครื่องประดับ ละลานตาไปหมด นางก้าวช้า ๆ ทอดสายตามองรอบด้าน ใบหน้าหลังผ้าคลุมซ่อนรอยยิ้มบาง ๆอวี้เซียนหยุดหน้าร้านสมุนไพร กลิ่นรากแห้งและใบยาที่ตากแดดจนควันอุ่นอบอวลอยู่เต็มอากาศ“แม่นาง สนใจยาชนิดใดหรือ?” พ่อค้าชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร“ขอดูก่อน” เสียงนางเรียบ “ร้
Baca selengkapnya
บทที่ 3 พระราชโองการที่นางไม่อยากได้
บทที่ 3พระราชโองการที่นางไม่อยากได้บุรุษที่ลงมาจากหลังม้ายืดตัวตรง เส้นผมดำเปียกแนบข้างแก้มแต่เจ้าตัวก็ยังคงดูดี หยดน้ำฝนไหลจากขมับผ่านแนวกรามคม ริมฝีปากบีบแน่น เงียบ บรรยากาศรอบข้างแผ่กำจายเต็มไปด้วยอำนาจจนแม้แต่อวี้เซียนยังเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะแสงไฟส่องผ่านม่านฝนกระทบใบหน้าคม ดวงตาของเขาเยือกเย็น...เย็นเสียจนคล้ายมองสิ่งที่เขารังเกียจมากที่สุดอวี้เซียนเปลี่ยนจากสีหน้าดีใจฉายความไม่เข้าใจชั่วครู่ที่เห็นว่าแววตาเขาเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ แต่บัดนี้ไม่มีเวลาให้ไขข้อสงสัยอวี้เซียนต้องรับขอความช่วยเหลือเสียก่อน“ท่าน...” อวี้เซียนขยับปากน้ำเสียงแผ่วไปบ้างเพราะหอบเหนื่อยแต่ชัดถ้อยพร้อมระบุชี้ไปทางที่ตนจากมา “ช่วยข้าไล่คนพวกนั้นไปทีพวกนั้นจะทำร้ายข้า”ทว่าบุรุษตรงหน้ากลับไม่ขยับ ไม่พูดใดใด เพียงยังมองนางนิ่ง สายตานั้นเย็นราวคมมีด เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวกัดฟันแน่น“ได้ยินหรือไม่ ข้าขอแค่ให้ช่วยที ข้าจะถูกพวกมันทำร้ายแล้ว ชะ--”พูดยังไม่ทันจบเขาขยับออกไปเหวี่ยงตนเองขึ้นบังคับม้า แล้วก็ทำท่าจะจากไปด้วยซ้ำหากไม่เพราะเขาเปลี่ยนท่าทำให้ม้าตัวโตยกสองขาขึ้นขู่ไปจากพวกอันธพาลจากวิ่งจากไปแทบมาทันแทน คว
Baca selengkapnya
บทที่ 4 พระรองกับนางร้าย
บทที่ 4พระรองกับนางร้าย“พระราชโองการนี้...ช่างประหลาดนัก”คำพูดของอวี้ซินเฉือนผ่านความเงียบอย่างเฉียบคม ทุกสายตาเงยขึ้นแทบพร้อมกัน เหมือนถูกแรงบางอย่างดึงไว้“ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้ข้าที่ชื่อเสียงเสื่อมเสีย ทั้งที่หากจะให้สองตระกูลเชื่อมสัมพันธ์กันไว้อย่างที่ว่าก็มีน้องสามที่หมั้นหมายกับคุณชายใหญ่อี้เหวินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกทั้งข้าก็ยังเป็นคนตระกูลเดียวกัน เหตุใดต้องให้ข้าแต่งอีก การให้ตระกูลไป๋รับสะใภ้จากตระกูลหลินถึงสองคน...ไม่ชวนให้สงสัยอย่างนั้นหรือ?”น้ำเสียงของนางนิ่งราวน้ำในบ่อลึก แต่แรงสะท้อนกลับหนักพอจะทำให้คนฟังหายใจติดขัดอนุฮวาเสียนที่ขวัญอ่อนจากการเห็นดาบทาบคอเมื่อครู่สีหน้าเปลี่ยนวูบก่อนโพล่งเสียงสูงอย่างอดไม่อยู่ทันใด“คุณหนูรองช่างกล้าสงสัยและลบหลู่ราชโองการเช่นนี้หรือ! พูดสามหาวถึงเพียงนั้นได้อย่างไรจะให้ตระกูลเราตายตกไปตามเจ้าหรือ!”อวี้เซียนปรายตามองช้า ๆ แววตาเย็นจนคนถูกมองหดคอถอยล่นไม่กล้าดังเดิม“ข้าเพียงสังสัยเท่านั้น หากไม่คิดอันใดเลยตระกูลหลินมีหรือจะรอดชะ--”“เงียบ!” หลินเจิ้งหาวตวาดเขาลุกขึ้นยืนหันหลังให้กับอวี้เซียน “จวนหลินจะไม่ขัดราชโองการ!”อวี้เซี
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เลิกเสแสร้งได้แล้ว
บทที่ 5เลิกเสแสร้งได้แล้วหลายวันหลังจากคืนนั้นนางอยู่นิ่งไม่ได้อีกแล้ว เวลาเหมือนคมมีดค่อย ๆ เฉือนโอกาสไปทีละน้อย ในช่วงเช้านางฝึกร่างกายให้แข็งแรงขึ้นจนเหงื่อออกก็เข้ามาล้างตัวและให้ซูม่านลอบส่งจดหมายถึงเขาที่น่าจะพำนักอยู่ตระกูลไป๋ว่า ต้องการพบคุณชายรองไป๋เจี้ยนหง เพื่อสนทนาเรื่องที่เราทั้งคู่ไม่ปรารถนาวันแล้ววันเล่ากลับไร้วี่แววตอบรับ ทุกเช้าเมื่อไก่ขัน นางยังเงี่ยหูฟังเสียงผู้ส่งข่าวที่ไม่เคยมาถึง ใครจะคิดว่าสิ่งที่เดาไว้ว่าเขาน่าจะเกลียดร่างนี้จะใช่เรื่องจริงเล่าชีวิตอวี้เซียนดีขึ้นบ้างแล้ว ได้ย้ายจากเรือนเก่าท้ายจวนมายังเรือนเดิมสมฐานะคุณหนูรอง ทว่าแม้บ่าวขานรับสุภาพแต่ก็มีแววตาสื่อบอกว่าไม่เต็มใจ อาหารดีขึ้น ห้องสะอาดกว่าเดิม แต่หากเทียบชีวิตคุณหนูทั่วไปก็น่าจะถือว่าต่ำกว่ามาตราฐานมากโขยังไม่ทันวางแผนใหม่ว่าจะติดต่อเจี้ยนหงอย่างไรก็มีลู่ทางมาให้ใช้เสียแล้ว ในวันนี้ตระกูลหลินจัดการฉลองที่บิดาได้เลื่อนขั้นจากขุนนางขั้นสามขึ้นเป็นขั้นสองยามนี้เสียงฆ้องกลองจากหน้าจวนตั้งแต่ยามเฉิน (7.00 – 8.59 น.) บ่าวสาวจากเรือนหลักลากนางมานั่งหน้ากระจกตั้งแต่เช้าเลือกเกล้าผมเป็นมวยเรียบ ประ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 บุตรสาวตระกูลหลินถูกลักพาตัว
บทที่ 6บุตรสาวตระกูลหลินถูกลักพาตัวฟ้าหลังฝนโปร่งใสในเช้าวันเดินทาง ลมต้นฤดูรินผ่านยอดไม้ราวจะปลอบประโลมใจ แต่ในรถม้าของตระกูลหลินกลับแน่นอึดอัดหลินเจิ้งหาวสั่งให้บุตรสาวทั้งสามไปวัดจิ่วเหอ เพื่อขอพรเป็นสิริมงคล อวี้เซียนนั่งนิ่งข้างหน้าต่างมองทิวทัศน์เลื่อนผ่านไปทีละช่วง ภายนอกคือแสงแดดอุ่นแต่ภายในคือเยียบเย็นระยะห่างระหว่างนางกับพี่น้องร่วมสายเลือดอวี้เยี่ยนนั่งอ่านหนังสือนิ่งขณะที่อวี้หนิงพลิกพัดในมืออย่างหงุดหงิดสุดท้ายก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้“ทำไมต้องนั่งด้วยกันด้วย รถม้าจวนเราก็มีเยอะแยะอึดอัดจะตายอยู่แล้ว” เสียงนั้นสูงแหลมเหมือนตั้งใจให้ได้ยินทั้งคันรถอวี้เซียนปรายตามองเพียงครู่ ก่อนเบือนหน้าออกไปข้างนอก ไม่แม้ตอบคำเดียว“หึ ข้ามองพี่รองแล้วดูไม่รู้สึกผิดอันใดเลยนะ อย่างน้อยสำนึกผิดบ้างก็ดี”อวี้หนิงพูดอีกแต่ก็ไร้คำตอบใดเช่นเคย ฉับพลันเสียงดังจากนอกรถม้าก็กลบทุกคำ จังหวะฝีเท้าม้าที่เคยสม่ำเสมอเริ่มสับสนก่อนมีเสียงตะโกนลั่นสับสนไปหมด“ระวัง! โจรดักปล้น!”เสียงแหลมร้องของม้าลั่นกรีดอากาศ รถม้าสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างทั้งสามเอนกระแทกผนังไม้ บ่าวสาวพากันกรีดร้อง ก่อนเสียงปะทะกั
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ความเจ็บที่ไม่มีเสียง
บทที่ 7ความเจ็บที่ไม่มีเสียงพอพวกมันเห็นเงาสตรีนางหนึ่งตรงหน้าผสานกับความเร่งร้อนก็รีบผลีผามกระโจนมาทางด้านหน้าทันที สามคนตกลงในหลุมลึกที่นายพรานขุดไว้รอดมาหนึ่งอย่างน่าเสียดายโจรคนสุดท้ายตกใจ พยายามชักมีดออกมาและมองรอบข้างอย่างหวดระแวง มันรีบเดินเบี่ยงหลบและพุ่งเข้าจัดการอวี้เซียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแรงแค้นโจรหนึ่งคนนี้สำหรับนางถือว่าพอรับมือได้ไม่ยาก อวี้เซียนในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็จัดการอีกคนให้เซล้มหน้าคะมำและถูกนางจับมัดตัวลากมันไปผูกติดกับต้นไม้ได้เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อย อวี้เซียนถอยออกมา มองรอบป่ายามค่ำที่ฝนยังเทลงมาไม่หยุด มือเปื้อนดินและโคลนบดบังรอยเลือดที่ได้มาจากพลาดถูกมีดของโจรนั่นปาดบริเวณไหล่ก็คลายความเจ็บลงเพราะความเย็นเหล่านี้นางเร่งฝีเท้ากลับไปยังแนวหินที่ให้อวี้เยี่ยนและอวี้หนิงหลบไว้ นางกลับมาถึงฝนก็ตกซาลงแล้ว“ข้าเอง”อวี้เยี่ยนผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกก่อนค่อย ๆ โผล่หน้าออกมา “พี่รอง...กลับมาแล้ว”อวี้หนิงรีบแทรกเสียงสูงทันที “นึกว่าจะหนีไปคนเดียวเสียอีก”อวี้เซียนปรายตาเพียงครู่อย่างไม่ใส่ใจ“ปากดีเช่นนี้คงเดินไหวแล้วละมั้ง รีบลุกรีบเดินทางต่อเถอะ” น้
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ตามเจ้ามา
บทที่ 8ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ตามเจ้ามาเสียงแมลงยามค่ำคืนขับกล่อมแข่งกับเสียงลมพัดอ้อยอิ่งผ่านยอดไม้ภายในป่าใหญ่ กลิ่นฝนหลังหยุดตกอีกครั้งยังคลุ้งอยู่ทั่วผืนป่า อวี้เซียนเดินไปตามเส้นทางที่แฉะชื้นเท้าเหยียบดินโคลนจนเปื้อนชายกระโปรงแต่แววตานางยังนิ่งเช่นเคยในที่สุดนางก็หยุดเดินและนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ขาล้าเกินกว่าจะเดินต่อแล้ว“คืนนี้คงต้องค้างในป่าจริง ๆ สินะ”เสียงพึมพำเบาราวลมหายใจ ก่อนจะก้มลงเก็บใบไม้แห้งที่ค้างอยู่ใต้กิ่งใหญ่ซึ่งน้ำฝนซะไม่ถึง ใช้เศษไม้หอมในถุงหอมของตนมาเป็นเชื้อเพลิง แล้วจึงค่อยจัดเรียงเป็นกองเท่าที่หาได้หาหินที่สามารถใช้จุดไฟได้มากระทบกันจนเกิดประกายไฟใช้ลมหายใจเป่าช้า ๆ จนเกิดเปลวไฟเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความพยายามนั้นขอบคุณชาติก่อนที่นางชอบเข้าป่าไปพักผ่อนกายและใจ นางและป่าจึงเปรียบเสมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่าศัตรูที่น่ากลัว...ไป๋เจี้ยนหงยืนอยู่ไกลออกไปภายใต้ความมืด สายตาคมมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆคิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอด...เขาไม่ได้ตามมาเพราะห่วงนาง แต่ตามมาเพราะอยากเห็นว่านางจะเล่นตัวต่ออย่างไร สตรีที่พูดว่าจะกลับเองจากป่าทึบในยามค่ำคงอยากเรียกร้อง
Baca selengkapnya
บทที่ 9 บิดาที่น่ายกย่อง
บทที่ 9บิดาที่น่ายกย่องเสียงล้อรถม้าเก่าหยุดลงหน้าจวนหลิน อวี้เซียนเงยหน้าประตูตรงหน้าไม่มีใครออกมาต้อนรับ ไม่มีแม้เงาบ่าวรับใช้สักคน นางก้าวลงจากม้าอย่างไม่ใส่ใจ ฝีเท้าหนักแน่นขยับเดินเสียดสีกับชุดคลุมที่เปื้อนโคลนจนเริ่มแห้งกรังในตอนเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนตนก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากศาลาพักระหว่างทาง“พี่รอง!”อวี้เซียนชะงัก หันหน้าขึ้นมองตามเสียง เห็นอวี้เยี่ยนในชุดผ้าขาวบางสะอาดวิ่งลงจากศาลา ใบหน้าสดใสเปื้อนรอยยิ้มและแววดีใจแท้จริง“พี่รองกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ! ตอนพวกเรากลับมาพี่ใหญ่ก็รีบให้คนเอาม้าออกไปรับพี่--” “กลับมาแล้ว...ก็อย่างที่เห็น” เสียงราบเรียบไม่แข็งเกินแต่ก็ไม่อ่อนโยน ร่างกายนางอยากพักผ่อนเต็มแก่นางเต็มไปด้วยความเหนื่อยที่ฝังลึก “ข้าขอตัวก่อน”อวี้เยี่ยนชะงักเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจกับท่าทีเย็นชาของพี่รอง นางก้าวเข้ามาอีกก้าว ดวงตาฉายความลังเลปนห่วง “ข้า...อยากขอบคุณที่พี่รองช่วยพวกเราไว้ในป่านั้นเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่านพี่ขะ--”อวี้เซียนเม้มริมฝีปากแน่นนิดนึงก่อนตอบกลับก่อนจะสายไป “เรื่องนั้นข้าทำเพื่อตนเองเจ้าไม่ใส่ใจ”บนศาลาหลินเจิ้งหลิงที่นั่งดื่มชากับอวี้เยี่ยนร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status