มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว

บทนำ“ไม่ว่าเจ้าจะเสแสร้งแกล้งทำอย่างไร…ก็ไม่มีใครหลงกลเจ้าแล้ว หลินอวี้เซียน!”คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่า กลืนหายไปพร้อมสายฝนและลมกรรโชกที่พัดซัดปลายผมให้เปียกชื้น ความหนาวชอนไชถึงกระดูก นิ้วเรียวบนเตียงเก่ายกขึ้นคว้าอากาศราวกับไขว่หาความจริง แต่ก่อนจะคว้าได้ ลมหายใจกระตุกวูบก่อนร่างบนเตียงนั้นสะดุ้งตื่นโดยพลันแสงเช้าสางส่องลอดช่องฝาไม้ผุ กลิ่นฝุ่นและความชื้นตีจมูก นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหายใจยาว กลืนแรงสะท้านจากฝันร้ายให้จมหาย หัวใจยังเต้นแรงจนรู้สึกถึงจังหวะในอกที่สั่นระรัว ผ้าห่มขาดวิ่นโอบกายไม่มิด ลมเย็นแทรกเข้าทุกช่องไม้ ไม่มีสิ่งใดในเรือนนี้บ่งบอกว่าเป็นถึงชีวิตของคุณหนูรองเลยวันนี้คือวันที่สองที่จีน่า เหวิน ลืมตาในร่างหลินอวี้เซียน ตั้งแต่เมื่อวานไม่มีบ่าวแม้คนเดียวมาเหยียบเรือนนี้ เสียงท้องร้องทักเตือนยิ่งชัด นางกัดฟันสูดลมหายใจลึก กลืนความหิวลงคออย่างคนที่รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นครั้งแรกที่ตื่นขึ้น นางยังหลงคิดว่าตนอยู่ในฉากถ่ายละคร ทุกสิ่งดูสมจริงเกินไป จนได้พบหีบข้างหมอนและสมุดบันทึกเล่มนั้น เมื่อเปิดอ่านทีละหน้า หัวใจกลับหนักขึ้นทุกบรรทัด เสียงสาปแช่งและแค้นเคืองของหลินอว

บทที่ 2ใครบ้างไม่เกลียดชังนางยามเซิน(15.00 – 16.59 น.) ท้องทั่วฟ้าเมืองหลวงยังไม่มืดนัก แสงแดดปลายวันลอดผ่านเมฆหม่นเป็นริ้วอ่อนหลินอวี้เซียนผลักบานประตูไม้หลังเรือนท้ายจวนออก ลมชื้นอ้าวพัดปลายผมให้ไหวเบาทำให้รู้ได้เลยว่าหากนางไม่รีบไปรีบกลับอาจต้องเจอกันฝนที่สาดเทแน่ อวี้เซียนอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีเทาเรียบ ใบหน้าคลุมผ้าบางปิดครึ่งล่าง มีเพียงดวงตาคมที่สะท้อนแสงอ่อนจากฟ้าวันนี้ทั้งจวนมัวอยู่กับงานเลี้ยงหลังพิธีบรรพชน ไม่มีใครทันเห็นว่านางออกมาหรอก นางใช้ทางลับที่สำรวจและเจอได้จากวันก่อน ลัดเลาะเงียบสู่ถนนด้านนอกลมหอบกลิ่นขนมนึ่งมายังปลายจมูก ทำให้หัวใจที่นิ่งมานานกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย คล้ายได้หายใจคล่องอีกครั้งในโลกที่ไม่คุ้นเคยตลาดบนถนวนพลันคึกคัก ผู้คนขวักไขว่ เสียงเร่ขายสินค้าปะทะกันเป็นจังหวะ ชา เครื่องหอม ผ้าแพร เครื่องประดับ ละลานตาไปหมด นางก้าวช้า ๆ ทอดสายตามองรอบด้าน ใบหน้าหลังผ้าคลุมซ่อนรอยยิ้มบาง ๆอวี้เซียนหยุดหน้าร้านสมุนไพร กลิ่นรากแห้งและใบยาที่ตากแดดจนควันอุ่นอบอวลอยู่เต็มอากาศ“แม่นาง สนใจยาชนิดใดหรือ?” พ่อค้าชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร“ขอดูก่อน” เสียงนางเรียบ “ร้

บทที่ 4พระรองกับนางร้าย“พระราชโองการนี้...ช่างประหลาดนัก”คำพูดของอวี้ซินเฉือนผ่านความเงียบอย่างเฉียบคม ทุกสายตาเงยขึ้นแทบพร้อมกัน เหมือนถูกแรงบางอย่างดึงไว้“ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้ข้าที่ชื่อเสียงเสื่อมเสีย ทั้งที่หากจะให้สองตระกูลเชื่อมสัมพันธ์กันไว้อย่างที่ว่าก็มีน้องสามที่หมั้นหมายกับคุณชายใหญ่อี้เหวินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกทั้งข้าก็ยังเป็นคนตระกูลเดียวกัน เหตุใดต้องให้ข้าแต่งอีก การให้ตระกูลไป๋รับสะใภ้จากตระกูลหลินถึงสองคน...ไม่ชวนให้สงสัยอย่างนั้นหรือ?”น้ำเสียงของนางนิ่งราวน้ำในบ่อลึก แต่แรงสะท้อนกลับหนักพอจะทำให้คนฟังหายใจติดขัดอนุฮวาเสียนที่ขวัญอ่อนจากการเห็นดาบทาบคอเมื่อครู่สีหน้าเปลี่ยนวูบก่อนโพล่งเสียงสูงอย่างอดไม่อยู่ทันใด“คุณหนูรองช่างกล้าสงสัยและลบหลู่ราชโองการเช่นนี้หรือ! พูดสามหาวถึงเพียงนั้นได้อย่างไรจะให้ตระกูลเราตายตกไปตามเจ้าหรือ!”อวี้เซียนปรายตามองช้า ๆ แววตาเย็นจนคนถูกมองหดคอถอยล่นไม่กล้าดังเดิม“ข้าเพียงสังสัยเท่านั้น หากไม่คิดอันใดเลยตระกูลหลินมีหรือจะรอดชะ--”“เงียบ!” หลินเจิ้งหาวตวาดเขาลุกขึ้นยืนหันหลังให้กับอวี้เซียน “จวนหลินจะไม่ขัดราชโองการ!”อวี้เซี

บทที่ 6บุตรสาวตระกูลหลินถูกลักพาตัวฟ้าหลังฝนโปร่งใสในเช้าวันเดินทาง ลมต้นฤดูรินผ่านยอดไม้ราวจะปลอบประโลมใจ แต่ในรถม้าของตระกูลหลินกลับแน่นอึดอัดหลินเจิ้งหาวสั่งให้บุตรสาวทั้งสามไปวัดจิ่วเหอ เพื่อขอพรเป็นสิริมงคล อวี้เซียนนั่งนิ่งข้างหน้าต่างมองทิวทัศน์เลื่อนผ่านไปทีละช่วง ภายนอกคือแสงแดดอุ่นแต่ภายในคือเยียบเย็นระยะห่างระหว่างนางกับพี่น้องร่วมสายเลือดอวี้เยี่ยนนั่งอ่านหนังสือนิ่งขณะที่อวี้หนิงพลิกพัดในมืออย่างหงุดหงิดสุดท้ายก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้“ทำไมต้องนั่งด้วยกันด้วย รถม้าจวนเราก็มีเยอะแยะอึดอัดจะตายอยู่แล้ว” เสียงนั้นสูงแหลมเหมือนตั้งใจให้ได้ยินทั้งคันรถอวี้เซียนปรายตามองเพียงครู่ ก่อนเบือนหน้าออกไปข้างนอก ไม่แม้ตอบคำเดียว“หึ ข้ามองพี่รองแล้วดูไม่รู้สึกผิดอันใดเลยนะ อย่างน้อยสำนึกผิดบ้างก็ดี”อวี้หนิงพูดอีกแต่ก็ไร้คำตอบใดเช่นเคย ฉับพลันเสียงดังจากนอกรถม้าก็กลบทุกคำ จังหวะฝีเท้าม้าที่เคยสม่ำเสมอเริ่มสับสนก่อนมีเสียงตะโกนลั่นสับสนไปหมด“ระวัง! โจรดักปล้น!”เสียงแหลมร้องของม้าลั่นกรีดอากาศ รถม้าสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างทั้งสามเอนกระแทกผนังไม้ บ่าวสาวพากันกรีดร้อง ก่อนเสียงปะทะกั

บทที่ 8ข้าแค่...ผ่านมาแถวนี้ไม่ได้ตามเจ้ามาเสียงแมลงยามค่ำคืนขับกล่อมแข่งกับเสียงลมพัดอ้อยอิ่งผ่านยอดไม้ภายในป่าใหญ่ กลิ่นฝนหลังหยุดตกอีกครั้งยังคลุ้งอยู่ทั่วผืนป่า อวี้เซียนเดินไปตามเส้นทางที่แฉะชื้นเท้าเหยียบดินโคลนจนเปื้อนชายกระโปรงแต่แววตานางยังนิ่งเช่นเคยในที่สุดนางก็หยุดเดินและนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ขาล้าเกินกว่าจะเดินต่อแล้ว“คืนนี้คงต้องค้างในป่าจริง ๆ สินะ”เสียงพึมพำเบาราวลมหายใจ ก่อนจะก้มลงเก็บใบไม้แห้งที่ค้างอยู่ใต้กิ่งใหญ่ซึ่งน้ำฝนซะไม่ถึง ใช้เศษไม้หอมในถุงหอมของตนมาเป็นเชื้อเพลิง แล้วจึงค่อยจัดเรียงเป็นกองเท่าที่หาได้หาหินที่สามารถใช้จุดไฟได้มากระทบกันจนเกิดประกายไฟใช้ลมหายใจเป่าช้า ๆ จนเกิดเปลวไฟเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากความพยายามนั้นขอบคุณชาติก่อนที่นางชอบเข้าป่าไปพักผ่อนกายและใจ นางและป่าจึงเปรียบเสมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่าศัตรูที่น่ากลัว...ไป๋เจี้ยนหงยืนอยู่ไกลออกไปภายใต้ความมืด สายตาคมมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆคิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอด...เขาไม่ได้ตามมาเพราะห่วงนาง แต่ตามมาเพราะอยากเห็นว่านางจะเล่นตัวต่ออย่างไร สตรีที่พูดว่าจะกลับเองจากป่าทึบในยามค่ำคงอยากเรียกร้อง