All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10สตรีไม่ควรยุ่งเกี่ยวเรื่องเช่นนี้ประตูห้องหนังสือของตระกูลหลินตั้งตระหง่านอยู่ใต้ชายคาเรือนใหญ่ กลิ่นไม้สนแห้งอบอวลเจือกลิ่นหมึกเก่าที่แทรกอยู่ในอากาศ อวี้เซียนหยุดยืนอยู่ตรงนั้น หน้าประตูไม่สีเข็มดูเคร่งขรึมที่คุ้นตา“คุณหนูรองกลับไปก่อนเถิดขอรับ นายท่านกำลังคุยธุระกับคุณชายใหญ่อยู่”บ่าวหน้าห้องรีบมาขวางห้าม น้ำเสียงเข้มอย่างไม่เคารพ“ข้าไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย อีกอย่างเจ้าก็ยังไม่แม้แต่จะรายงานเข้าไปด้วยซ้ำ” อวี้เซียนตอบเรียบ ดวงตาเยือกแต่มั่น “ข้ามีมีเรื่องต้องพูดกับท่านพ่อเดี๋ยวนี้”“แต่ว่า...”นางไม่รอฟังต่อ ก้าวขึ้นหน้าแล้วตะโกนเสียงชัดทันที “ท่านพ่อเจ้าคะ! อวี้เซียนมีเรื่องสำคัญ ขอเข้าพบเจ้าค่ะ!”เสียงพู่กันข้างในหยุดลงกะทันหัน เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนเสียงทุ้มของหลินเจิ้งหาวลอดออกมา “เข้ามา”บ่าวหน้าห้องสะดุ้ง แต่รีบเปิดประตูให้นางอย่างไม่กล้าขัดกลิ่นหมึกและกระดาษตีขึ้นมาทันทีที่ก้าวเข้าไป ด้านในมีเพียงแสงแดดส่องลอดช่องหน้าต่างต้องกระดาษเขียนตัวอักษรเต็มโต๊ะ หลินเจิ้งหาวนั่งหลังตรง มือถือพู่กันที่เพิ่งวางลง ดวงตาคมดั่งคมมีดมองตรงมาอย่างไม่ปิดความไม่พอใจ ข้างโต๊ะมีหลินเจิ้

บทที่ 12เบาะแสใหม่พร้อมใจที่หวั่นไหวแสงยามบ่ายลอดผ่านกลีบดอกเหมยที่เริ่มโรยรา กลิ่นชาหอมร้อนลอยคลอในอากาศ ศาลาไม้หลังจวนหลินไร้เสียงสนทนาจนได้ยินเสียงลมหายใจสลับกันเบา ๆ บนโต๊ะไม้สักกลางศาลา แผนที่กับเอกสารถูกกางทับไว้ด้วยถ้วยชาอุ่น ๆ อวี้เซียนพลิกกระดาษด้วยปลายนิ้วเรียว ดวงตานิ่งแต่ในนั้นมีประกายวูบเหมือนคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก ส่วนไป๋เจี้ยนหงพิงพนัก เงาของเขาทาบลงบนโต๊ะครึ่งหนึ่งมองน้องสาวที่มุ่งมั่นเกินเข้าใจ“สถานที่บริเวณป่านั่นมีทางมุ่งสู่วัดแล้วก็เมืองหลวงเท่านั้น แต่เราก็พยายามสืบหาตัวตนแล้วก็ยังไม่เจอเสียที ไหนจะเบาะแสโจรที่รอดจากตลาดมืด...ก็หายไปอีกแล้ว”เสียงทุ้มต่ำของเจิ้งหลิงไม่ดังนักแต่หนักพอให้ลมในศาลาแน่นตึงอวี้เซียนยกถ้วยชาแนบริมฝีปากหยุดดูแผนที่แล้วพักสายตาผ่อนคลายด้วยกลิ่นหอมร้อนของชา ก่อนวางกลับลงอย่างแผ่วเบา“เช่นนั้นก็คงต้องกลับไปเริ่มที่จุดเริ่มต้น” เสียงนางนิ่งแต่เนื้อความลึกล้ำพอให้สะดุดใจ “บ้านร้างในป่า... หากได้กลับไปอีกครั้ง อาจเห็นสิ่งที่มองข้ามไปก็ได้”หากไม่ยอมแพ้อวี้เซียนคิดว่าอย่างไรก็ต้องมีทางเป็นไปได้!ไป๋เจี้ยนหงนิ่งอยู่พักหนึ่ง แสงจากข้างนอกส่องผ่

บทที่ 14น้องสี่มีแผนฟ้าสางวันใหม่แต่ภายในเรือนหลินอวี้เซียนยังคล้ายจมอยู่ในเงาแห่งรัตติกาล กลิ่นขมของยาที่เย็นชืดลอยอบอวลอยู่เหนือโต๊ะไม้ นางมองมันนิ่งราวกับจ้องเถ้าธุลีของบางสิ่งที่ตายไปแล้วในใจตนนอกหน้าต่าง เสียงฝนที่ตกเมื่อคืนยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนใบ หยดน้ำร่วงกระทบพื้นหินทีละหยด ทั้งเรือนมีเงาคนคุมเฝ้ายามสับเปลี่ยนกันเดินเป็นระยะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเตือนว่าตอนนี้นางไม่ต่างจากนักโทษผู้รอวันพิพากษา“คุณหนูเจ้าคะ กินหน่อยเถิด” ซูม่านเอ่ยเสียงเบา ขณะยื่นช้อนให้ “ท่านยังไม่ได้แตะอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน”อวี้เซียนเหลือบตาขึ้น ริมฝีปากขยับเพียงน้อย “ข้าไม่หิว”เสียงของนางแห้งพร่า จนเหมือนสิ้นแรงจะปลอมแปลงความรู้สึกใด ๆ อีกต่อไป ซูม่านมองผู้เป็นนายอย่างกังวล แต่อวี้เซียนกลับหันมองออกไปนอกหน้าต่างแทน เหมือนกำลังรอให้บางสิ่งในหัวใจค่อย ๆ จางไปพร้อมฝนจากเมื่อคืนไม่ใช่เพราะเสียใจที่ถูกสั่งให้เสียสละเพราะนั่นไม่ใช่ชีวิตที่แท้จริงของนางอยู่แล้ว สิ่งที่กัดกินอยู่ในอกคือความรู้สึก พลาด ทั้งที่เพียงอีกก้าวเดียว นางอาจรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง ทุกอย่างที่ลงทุนว

บทที่ 16ผลแห่งการกระทำโหดร้ายกว่าที่คิดกลิ่นกำยานหวานลึกแผ่ซ่านในอากาศ ราวหมอกที่ค่อย ๆ บดบังสติสัมปชัญญะ อวี้เซียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเริ่มโยกคลอน เสียงลมหายใจของตนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงแปลกประหลาดนางขยับถอย แต่ฝ่ามือของเขากลับรั้งไว้แน่นกว่าเดิม ร่างสูงที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับอบอ้าวร้อนระอุ ลมหายใจเขาแตะต้นคอนางแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะกลายเป็นไฟลามที่ไม่มีที่สิ้นสุด“ไป๋เจี้ยนหง! มีสติ...”เสียงนางขาดห้วง พยายามเรียกสติ แต่เขาไม่ตอบ มีเพียงแรงบีบของมือที่กดอยู่บนคอของนางอวี้เซียนพยายามผลักเขาออกแต่กลับอ่อนแรงเหมือนต้องมนต์ นางมองเห็นเพียงดวงตาคมเข้มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยบางสิ่งที่ทั้งเผาไหม้และว่างเปล่าเขากระซิบข้างหูนางเสียงทุ้มแผ่วต่ำ “เจ้านัดข้ามาไม่ใช่หรือ…”“ข้าไม่ อื้อ...”ถ้อยคำนั้นจบลงพร้อมแรงดึงตัวนางเข้าหาฉับพลัน ริมฝีปากของเขาปิดทับเสียงของนางที่จะเอ่ยปฏิเสธ ลมหายใจของทั้งสองเริ่มแปรปรวน สัมผัสอุ่นที่ริมฝีปากแตะต้องกันเพียงชั่วครู่กลับกลายเป็นแรงดึงที่ไม่อาจปล่อยได้นางพยายามเอ่ยชื่อเขาอีกครั้ง แต่เสียงนั้นกลับจมหายไปในความใกล้ชิดที่เข้ามาแทนที่ ทุกอย่างพร่ามัวลมหายใจ เสีย

บทที่ 18ความจริงเปิดเผยสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดลอดม่านแพบางเบา กลิ่นชาผสมกลิ่นไม้จันทน์จากเตาไฟอ้อยอิ่งในอากาศ อวี้เซียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้กลม มือเรียวค่อยพลิกหน้าหนังสือ เสียงกระดาษเสียดกันเบา ๆ เป็นเสียงเดียวในเรือนเงียบสงัดหลังเข้ามาอยู่ในจวนไป๋ในฐานะอนุของไป๋เจี้ยนหง นางไม่เคยพบหน้าสามีอีกเลยแม้แต่ในคืนเข้าพิธีที่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ ทุกอย่างเงียบงันราวน้ำในบ่อที่ถูกปิดทับด้วยแผ่นไม้ใหญ่ ไม่มีระลอก ไม่มีแม้เงาคนตักน้ำนางคิดในใจว่าก็ดีเช่นนั้น ยิ่งไม่พบหน้า ยิ่งไม่ต้องพยายามพูดสิ่งที่ไม่มีใครอยากฟังแก่กันสิ่งที่น่าขมยิ่งกว่าความว่างเปล่า คือนางต้องไปคารวะแม่สามี เสียงมนทนาที่เจือการเย้ยบาง ๆ ทุกครั้งที่ไปทำให้สิ่งนี้คือเรื่องเดียวที่ไม่ดีตั้งแต่งมา“อนุหลิน” ฮูหยินไป๋ยิ้มสง่างามอย่างผู้ดี “ตอนนี้แต่งเข้ามาจวนไป๋แล้วเจ้าควรถือเป็นแบบอย่างอวี้เยี่ยนนะ นางอ่อนโยน เรียบร้อย สมกับเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลไป๋ยิ่งนัก”อวี้เซียนพยักหน้าเช่นเคย“เจ้าค่ะ” เสียงราบเรียบเหมือนผิวน้ำยามไร้ลมนางเลือกจะนิ่ง ปล่อยให้คำพูดของคนอื่นลอยผ่านเหมือนเสียงลม แต่ความนิ่งของนางกลับยิ่งทำให้ผู้คนอยากล