All Chapters of ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Chapter 51 - Chapter 60

“คุณกั้งทำเหมือนจะไม่ให้ผมมาทำงานอีกแล้ว”“คุณเชาวน์ไม่เหมาะกับที่นี่หรอกค่ะ”“คุณใช้เหตุผลอะไรตัดสินว่าผมไม่เหมาะกับที่นี่ครับ” เขาถามจากใจ ไม่ได้โกรธเธอ แค่อยากรู้ว่าเธอคิดเช่นไร ตัดสินอย่างไร ถึงบอกว่าเขาไม่เหมาะกับที่นี่“เอ่อ...” เธออ้ำอึ้ง เพราะไม่เคยโดนผู้ชายคนไหนรุกหนักขนาดนี้มาก่อน อดีตสามีนั้นเรียกมัดมือชก แต่เชาวน์นั้นถามหาความจริงในส่วนลึกของจิตใจ “ถ้าคุณกั้งไม่มีเหตุผล ผมขอไม่รับการตัดสินใจในครั้งนี้นะครับ” ประโยคของเขาทำให้เธออ่อนใจยิ่งนัก“ฉันไม่เคยชนะคุณเลยนะคะ”“ผมไม่อยากให้คุณคิดว่าเป็นเรื่องแพ้หรือชนะนะครับ เพราะมันไม่ใช่การแข่งขัน” เธอมองสบตาเขา เลิกไล่เขาไปโดยปริยายการรับประทานอาหารเงียบๆ กับบรรยากาศในยามค่ำคืน ทำให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกับตัวเองมากขึ้น ปลดปล่อยความรู้สึกตึงเครียดในคราแรกออกไป จนรู้สึกผ่อนคลาย และทำให้ทั้งคู่ได้คิดอะไรได้หลายอย่าง ได้ไตร่ตรองและตัดสินใจในบางอย่าง แม้จะมีหลายสิ่งที่ไม่อาจตัดสินใจในตอนนี้ก็ตามที“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณเชาวน์ อุตส่าห์ทำอาหารให้ฉันแล้ว ทั้งๆ ที่ฉันต้อง ทำให้คุณกิน ยังจะเก็บจานชามอีกเหรอคะ” เธอรีบห้ามเขาในทันทีที่รับประท

แค่อยากให้ร้านที่เปิดมั่นคงมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างไรเธอกับเขาต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว จะตอนนี้ หรือตอนไหน เธอคิดว่าแต่งตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ช่วยกันทำงานปรเมศพากังสดาลไปซื้อแหวนแต่งงาน เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะเขาแค่ชวนออกมาเที่ยวข้างนอก ไม่คิดว่าจะพามาเลือกแหวนแต่งงานเร็วขนาดนี้‘พี่เมศคะ’ เธอมองเขาอย่างตื้นตันใจ‘นี่เป็นเงินจากการลงทุนของพี่นะครับ เราแต่งงานกัน เงินของพี่ก็เหมือนเงินของกั้งนะ’‘ขอบคุณนะคะ แต่วงนี้’ เธอมองราคาของแหวนแล้วตกใจ‘ไม่มีแพงไปสำหรับกั้งครับ ผู้หญิงที่พี่รัก พี่ต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้อยู่แล้ว’‘วงนี้เหมาะกับกั้ง สวยมากๆ เลยครับ’ ปรเมศสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาว‘ขอบคุณนะคะพี่เมศ’ เธอแอบคิดว่าราคามันแพงไป แต่เพราะเขากระตือรือร้นที่จะให้ เนื่องจากการลงทุนกับเพื่อนคงไปได้ดี ไม่ถูกโกงเหมือนก่อน เธอจึงไม่อยากปฏิเสธให้เขาเสียน้ำใจ‘เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ นี่ก็เที่ยงแล้ว’ ‘ค่ะ’ อาหารร้านที่ปรเมศพามากินเป็นร้านอาหารญี่ปุ่น บรรยากาศดี พอสั่งอาหารเสร็จ เขาก็ยื่นกล่องกำมะหยี่น่ารักใบหนึ่งให้แก่เธอ กังสดาลมองด้วยความสงสัย‘อะไรคะพี่เมศ’ ‘เปิดดูส

แต่เขามักแสดงออกถึงน้ำใจ เขาไม่ใช่คนโอ้อวด แต่เขามักมีดีอวดคนอื่นๆ อย่างที่คนอื่นมองเห็นเอง โดยไม่ได้เบ่งอวดให้รู้ว่ามี มันก็มีของมันเอง เหมือนคนมีเงินราศีก็จับ ไม่ต้องพูดจาโอ้อวดว่ามีเงินเท่าไหร่ ขับรถยี่ห้ออะไร ขับรถคันละกี่สิบล้าน กี่ร้อยล้าน เล่นหุ้นได้เท่าไหร่ มีบ้านกี่หลัง อะไรประมาณนั้นหลังจากทั้งสองรับประทานข้าวต้มร้านประจำกันเสร็จ จึงเดินเรื่อยๆ คุยกันไปที่รถ กังสดาลกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อโจรวิ่งราวกระเป๋ากสะพายของเธอไปอย่างรวดเร็ว“คุณกั้ง เป็นยังไงบ้างครับ” เชาวน์เอ่ยถาม เขาประคองร่างของเธอขึ้น เพราะหกล้ม“ไม่เป็นอะไรค่ะ”“รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” เขาสำรวจว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บอะไร แค่ล้มลงไปเท่านั้น จึงวิ่งกวดตามคนร้ายทันที เพราะคนร้ายหนีเข้าซอยไป เขาพอจะรู้จักแถวนี้ดีเพราะมาบ่อย จึงวิ่งไปดักหน้าคนร้าย คนร้ายดึงมีดออกมา เชาวน์เข้าต่อสู้ จนโดนมีดปาดเข้าที่บริเวณแขน กังสดาลวิ่งตามมาเห็นท่าไม่ดีจึงตะโกนว่าตำรวจมา โจรรีบวิ่งหนี ทิ้งกระเป๋าของเธอเอาไว้อย่างตกใจ“คุณเชาวน์เป็นยังไงบ้างคะ”“ไม่เป็นไรครับ”“ไปหาหมอเถอะค่ะ เลือดคุณไหล” กังสดาลหน้าซีดเป็นห่วงเขา เธอเอาผ้าเช็ดหน้ามากดทับ

“คุณกั้งชอบหลอกอำผมอยู่เรื่อยเลย” ครั้งก่อนเธอก็ใช้มุกนี้หลอกเขา เชาวน์ลูบท้ายทอยไปมา เขินหนักจนหน้าแดง เมื่อโดนเพื่อนผิวปากแซวกันยกใหญ่“ยอมก็ได้ค่ะ คุณเชาวน์พยายามขนาดนี้แล้วนี่คะ”“ไชโย จริงๆ เหรอครับนี่ ผมดีใจที่สุดเลย” เชาวน์ดีใจจนออกนอกหน้า ก่อนจะเขย่ามือหญิงสาวไปมา ดึงร่างเธอมาสวมกอดแนบอก เป็นครั้งแรกที่เธอยอมให้เขากอดและรู้สึกดีๆ ไปกับเขาด้วย อาจเพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานานเป็นปีๆ เธอเห็นความพยายามของเขาจริงๆ“ลูกค้าทุกคนครับ วันนี้ผมเลี้ยง ผมมีแฟนแล้ว” เสียงเย้ที่ดังรอบร้านอบอวลไปด้วยเสียงตื่นเต้นดีใจแทน และเสียงแห่งความสุขเพราะวันนี้กินฟรีทั้งร้าน“โหย... ไอ้เชาวน์ พ่อบุญทุ่ม” พายัพหัวเราะเพื่อน แต่ใครๆ ก็เห็นว่าเชาวน์กำลังมีความสุข“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะครับคุณกั้ง ถือว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน” ตรัยพูดอย่างอบอุ่น“อยู่แก๊งนี้ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะครับ” ในสายตาของกังสดาลนั้นพายัพดูเป็นคนตรงๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ เรียกว่าใจนักเลง กล้าได้กล้าเสีย ที่สำคัญเพื่อนๆ ของเชาวน์ก็ขี้แกล้งกันเสียด้วยสิ“กั้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”“ตามสบายครับ”“ให้พราวไปเป็นเพื่อนไหมคะ” พร

หลังจากถูกส่งตัวเข้าหอ คำอวยพรจากญาติผู้ใหญ่และเพื่อนๆ ก็ทำให้ทั้งสองตื้นตันใจ มีความสุขรวมไปถึงเขินอาย โดยเฉพาะเพื่อนรักของเจ้าบ่าว ทำเอาเจ้าสาวอย่างเธอไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว“อาบน้ำก่อนไหมครับ” เชาวน์เอ่ยถามคนข้างๆ ในใจนั้นอยากชวนไปอาบน้ำด้วยกัน“ค่ะ” เธอรับคำหลังจากที่เขาประคองให้นั่งบนเตียงกว้าง คิดว่าเขาจะให้เธออาบน้ำก่อน หรือปรึกษากันเรื่องอาบน้ำ ไม่คาดคิดไปว่าเขาจะชวนเธอไปอาบน้ำด้วยกันหรอก“หิวหรือเปล่า วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ผมเห็นคุณกั้งกินไปแค่นิดเดียวเอง” อาจเพราะแขกเหรื่อในงานเยอะเนื่องจากครอบครัวของเขาเป็นที่รู้จักจึงมีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมาก“คุณเชาวน์สังเกตด้วยเหรอคะ” เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเรื่องที่เธอรับประทานอาหารได้น้อย หรือแทบจะไม่ได้กินอะไรเลย เพราะแขกเหรื่อในงานเยอะ มาก มารดาของเขาพาเธอไปรู้จักกับญาติๆ และเพื่อนๆ เรียกว่าเดินแทบไม่ได้นั่งพัก แถมยังต้องฉีกยิ้มจนเมื่อยเพื่อถ่ายรูป จริงๆ เธออยากได้แค่งานแต่งงานเล็กๆ แต่เพราะต้องตามใจแม่สามีอยู่มาก เพราะท่านมีคนรู้จักเยอะ แถมเชาวน์ยังเป็นลูกชายคนแรกที่สละโสด เพราะเขามีพี่น้องสามคน พี่ชายและน้องชาย ทั้งสองคนยังโสดอยู่