All Chapters of ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณพายรวย ต้องมีผู้หญิงยินดีทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”“ผู้หญิงคนอื่นยินดีทำให้ ฉันก็ไม่สนหรอกนะ รู้ไหมทำไม”“ไม่รู้สิคะ” ตอบกลับไปแล้วหัวใจเต้นแรงเหลือเกิน“ฉันอยากให้คนตรงหน้าทำให้มากกว่าไง” เขาเชยคางมนขึ้นมาให้สบตาจนเธอสะเทิ้นอาย“คุณพายชอบพูดแบบนี้”“จริงนี่นา ถ้าไม่ใช่เธอ เป็นผู้หญิงคนอื่น ฉันก็รำคาญ”“จะเชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”“งั้นเราอยู่ด้วยกัน ตัวติดกันตลอดไหม จะได้รู้ว่าจริงหรือไม่จริง” เขาขึ้นคร่อมทับ“ว้าย! คุณพาย ดึกแล้วนะคะ ไม่คิดจะหลับจะนอนบ้างเหรอคะ”“อยากจะนอนเหมือนกัน แต่มีสิ่งล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า จะนอนได้ยังไงกัน” เขาพูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ร่างสาวสั่นระริกไปทั่วสรรพางค์กายสายป่านเพิ่งรู้ว่าบทรักของพายัพไม่ได้หมดไปเพียงแค่บทเดียว แต่มีอย่างต่อเนื่อง จนกว่าเขาจะพอใจนั่นแหละเธอถึงได้หลับในที่สุดสายป่านมองคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงที่พายัพพาเธอเข้ามาพักด้วยความตื่นตาตื่นใจ ห้องนอนของเขากว้างนัก มีการแบ่งสัดส่วนของห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น และห้องครัว ระเบียงกว้างด้านนอกมีสระว่ายน้ำ และที่นั่งเล่นรับลม มีไม้ดอกไม้ประดับปลูกเอาไว้แลดูงดงาม เรียกได้ว่าชั้นน

มือหนายังกอบกุมทรวงอกเอาไว้ อีกข้างแทรกนิ้วเข้าหาร่องสวาท ขยับเข้าออกจนได้ยินเสียงน้ำหวานฉ่ำแฉะ พร้อมๆ กับรสจูบที่เขามอบให้อย่างดูดดื่ม โดยละมือจากทรวงอกอิ่มรั้งคางของเธอมาให้รับจุมพิตของเขาเต็มรักริมฝีปากถูกจุมพิตดูดดื่ม ทรวงสาวถูกฟอนเฟ้นหนักหน่วง และเนินสาวกำลังถูกรุกราน เธอค่อยๆ จุมพิตตอบเขาอย่างน่ารัก ทำให้พายัพครางอย่างชอบใจจุมพิตของพายัพเผ็ดร้อนตามแรงอารมณ์พิศวาสที่ก่อเกิด เขากับเธอแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อน เสียงครางของภรรยาสาวกระเส่าหวาน กระตุ้นอารมณ์ดำฤษณาให้ลุกฮือ เขาลดใบหน้าลงแทรกศีรษะเข้าใต้รักแร้สาวก่อนจะดูดเม้มยอดอกของเธอความขาวผ่องของดอกบัวคู่งามที่ไม่ว่าจะเชยชมกี่ครั้งก็งามจับตา ทำให้พายัพขม้ำดูดเสียจนเธอร้องไม่เป็นภาษาดอกบัวเต็มตึงถูกดูดดึงด้วยริมฝีปากร้อนรุ่มทั้งซ้ายขวา แก่นกายชายร้อนระอุกำลังเสียดสีอยู่กับเนินสาวฉ่ำหวาน เพียงแค่สัมผัสเธอก็ครางซี้ดด้วยความเสียวเขาพลิกให้เธอนอนหงาย มือบางไต่มาจับท้ายทอยของสามีเอาไว้ พายัพก้มลงดูดกลืนเต้าอวบอย่างหิวกระหาย มืออีกข้างของเขายังขยับอยู่ตรงเนินสาว แทรกปลายนิ้วเข้าในร่องรอยแยกกุหลาบอันหอมกรุ่นสายป่านเผลอตัวเปิดเรียวขาออกจ

พิธีแต่งงานแบบเรียบง่ายตามความต้องการของเจ้าสาวถูกจัดขึ้นหลังจากนั้นสามเดือน ว่าที่คุณแม่อวบอิ่มขึ้น มีน้ำมีนวลอยู่ในชุดไทยงดงาม พายัพจัดการจดทะเบียนสมรสกับภรรยาเมื่อเธออายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์พอดี ที่ไม่จดก่อนหน้านี้ก็เพราะอยากให้ทุกอย่างลงตัวเสียก่อนบิดาและมารดาเลี้ยงของเจ้าสาวมาร่วมงานอย่างมีความสุข เรียกว่ายิ้มหน้าบานตลอดงาน ก่อนที่จะถึงพิธีส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอ ไม่พ้นเพื่อนๆ ทั้งหลายที่เอ่ยแซวกันอย่างมีความสุข และญาติผู้ใหญ่ที่นับถือต่างอวยพรให้อย่างยินดี“อย่าลืมที่พูดเอาไว้นะไอ้พาย แกบอกถ้ามีเมียจะมีลูกไว้ตั้งทีมฟุตบอลสักโหล”“ป่านได้กลายเป็นแม่หมูสิคะ” สายป่านเผลอค้อนให้เพื่อนรักของสามี พิธีการทุกอย่างเรียบร้อยไม่มีอะไรติดขัด พายัพเชิญมาเฉพาะแขกที่สนิทชิดเชื้อและญาติๆ เท่านั้น จึงมีความเป็นกันเองและสนุกสนานไปตลอดงาน เจ้าบ่าวโดนมอมเหล้าแต่ไม่ยักเมา เพราะพูดอวดว่าไม่ยอมเมาตอนเข้าหอเหมือนตอนแต่งงานครั้งแรกแน่นอน“แกนั่นแหละ ต้องรีบหาเมียแข่งกับฉัน จะได้มีลูกทันใช้” พายัพแซวเหมันต์“ให้คนอื่นแต่งล่วงหน้าไปก่อน ฉันไม่รีบ”“ไอ้คุณเชาวน์ทำหน้ายุ่งทำไมวะ”“อยากจะแต่งพร้อมไอ้

“มีอะไรเหรอจ๊ะ”“ลูกค้าโต๊ะโน้นน่ะค่ะ บอกว่าเป็นเพื่อนกับคุณเชาวน์ค่ะ เขาอยากคุยกับพี่กั้งหน่อย” เกดแก้วชี้ไปยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้าน“คุยกับพี่เรื่องอะไรคะ” แค่ได้ยินชื่อของผู้ชายคนนั้น เธอถึงกับหัวใจ เต้นแรง เขาเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตของเธอนานแล้วสินะ พอเขาหายหน้า หายตาไป เธอเลยรู้สึกแปลกๆ เหมือนขาดอะไรในชีวิตไป“แก้วไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” เกดแก้วส่ายหน้าไปมา กังสดาลจึงเดินไปยังโต๊ะที่ลูกน้องคนสนิทบอก ก่อนจะกล่าวทักทายอย่างสุภาพ“สวัสดีค่ะ คุณอยากคุยกับฉันเหรอคะ” กังสดาลเอ่ยถาม มองลูกค้า คนดังกล่าวอย่างพินิจพิจารณา เธอบอกตัวเองว่าไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน“คุณคงเป็นคุณกั้งใช่ไหมครับ”“ค่ะ”“ผมชื่อเหมันต์ครับ เป็นเพื่อนกับนายเชาวน์”“ค่ะ” กังสดาลรับคำ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ นึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน กระนั้นเธอก็พยายามปัดความรู้สึกนั้นออกไปจากใจ บอกตัวเองว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา“นายเชาวน์ป่วยน่ะครับ”“เขาให้คุณมาบอกฉันเหรอคะ”“เปล่าครับ ผมมาบอกเอง เขาป่วยเพราะโดนฝนน่ะครับ เขาเลยหายไปไม่ได้มาหาคุณ” เหมันต์บอกอย่างสุภาพ เขาลอบสังเกตหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ในสายตาของเข

พนักงานในร้านแอบมากระซิบกับเธออีกว่าเชาวน์ล้างจานเก่งเหลือเกิน“ฉันถามจริงๆ เถอะค่ะ”“ถามอะไรครับ”“ทำไมคุณถึงได้ทำงานในร้านคล่องจังเลยคะ” เธออดถามอย่างสงสัย เสียไม่ได้“ตอนผมอยู่โรงแรม คุณพ่อให้ไปฝึกงานเป็นพนักงานครับ ท่านบอกว่า จะได้รู้ปัญหาของลูกค้า ลองไปสัมผัสชีวิตของพนักงานดูว่าเหนื่อยแค่ไหน การเป็นลูกจ้างเป็นยังไง แล้วการที่ผมไปเป็นพนักงานเสิร์ฟ คอยเปิดประตู ทำความสะอาด หรือต้อนรับลูกค้าก็ทำให้ผมได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นครับ”“ฉันคิดว่า... เอ่อ” เธออึกอัก“ผมเป็นลูกคนรวยที่ไม่เอาไหนใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มถามกลับ เขาพอจะรู้ว่าใครๆ มองเขาแบบนั้น“ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะที่มองคุณในแง่นั้น”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจ คนเราต้องคบค้าสมาคมกันก่อนครับ จะได้รู้ถึงนิสัยใจคอ อย่าเพิ่งตัดสินว่าคนคนหนึ่งเป็นอย่างไร เพียงแค่เห็นภายนอกเท่านั้น”“ค่ะ” เธอรับคำเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี“ถ้าไม่ลองคบกันจะรู้ได้ยังไงครับว่าเป็นคนนิสัยยังไง ถ้าปิดกั้นตัวเอง ไม่เปิดใจ ก็ไม่มีวันรู้หรอกครับ” เขาพูดขณะมองสบตาเธอ กังสดาลเผลอมองสบตาเขาก่อนจะหลบวูบ เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้นเหมือนกำลังบอกเธ