Semua Bab ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Bab 61 - Bab 70

“ว้าย!!!” กังสดาลกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อเขาปลดชุดของเธอออกเชาวน์ดึงเชือกที่มัดเอาไว้ที่เอว แค่นิดเดียว เสื้อคลุมของเธอก็ปลิวออกจากตัวไปแล้ว เขาตวัดอุ้มเธอขึ้นแนบอกมันรวดเร็วเหลือเกิน!!!“คุณเชาวน์ กรี๊ด!!!” เธอกรีดร้อง ยกมือขึ้นปิดบังสัดส่วนสงวนของตัวเอง ก่อนจะผวากอดคอเขาเอาไว้ เพราะโดนอุ้มก็กลัวตก เขาจับเธอวางลงในอ่างที่ผสมน้ำเรียบร้อยแล้ว เธอรีบทำตัวให้อยู่ภายใต้ฟองสบู่ หน้านวลแดงก่ำด้วยความอาย“ผมถูสบู่ให้คุณกั้งนะครับ” เขายิ้มน่ารัก กังสดาลขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก เขาใช้ฟองสบู่ขัดถูให้เธออย่างมีความสุข เหมือนไม่ได้สังเกตอาการประหม่าของเธอสักเท่าไหร่พอเขาเริ่มจัดการลูบไล้ เอ๊ย! ไม่ใช่หมายถึงขัดถูฟองน้ำทำความสะอาดให้เธอเรื่อยๆ แถมยังชวนคุย เธอก็เลยเผลอคุยกับเขาไปอย่างง่ายดาย ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังประหม่าและอาย รู้ตัวอีกที เขาเข้ามาชิดใกล้เสียจนลมหายใจเป่ารดกันถนัดถนี่เชาวน์ก้มลงมาจูบเธออย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ บดคลึงจนเธอยอมเปิดริมฝีปากให้เขาในที่สุดชายหนุ่มสอดแทรกลิ้นเข้ามาพัวพันได้สำเร็จ เธอครางเสียงหนักเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกห่าง เพียงเล็กน้อยเขาก็กดจูบเธออีกครั้ง สอดแทรกลิ้นเข้ามาพัว

“คะ... คือน้องดา” ณดาปากคอสั่น จะบอกเขาได้ยังไงว่ามารดาเลี้ยงจะจับเธอไปขายให้เสี่ยพวกนั้นหากเขาไม่ตบปากรับคำจะแต่งงานกับเธอ อยากหนีไปให้ไกล แต่บิดาก็ไม่มีใครดูแล ท่านต้องตายแน่ๆ“เราแค่แต่งงานกันหลอกๆ คือ น้องดา...” เธออึกอักพูดไม่ออก หัวใจดวงน้อยปวดแปลบไม่คิดว่าต้องมาพูดอะไรแบบนี้กับผู้ชายที่แอบปลื้มแอบชอบมาก่อน“เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ใครจะอยากแต่งงานกับเธอ”“น้องดา... คะ คือ น้องดา...” ณดารู้สึกขมคอหนักกว่าเก่า กลืนน้ำลายแทบไม่ลง ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอจิกมือกับกระโปรงตัวสวยเอาไว้อย่างใช้ความคิดเขาบอกว่าคนเราเมื่อถึงทางตันก็ต้องหาทางออก ณดาตัดสินใจโผเข้ากอดร่างของรุจน์เอาไว้แน่น ก่อนจะร้องให้คนมาช่วย“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” เธอใช้เท้าขัดขาของเขาให้ล้มลงบนตัวเธอ โวยวายเสียงดังว่าโดนรุจน์ลวนลามในขณะที่ชายหนุ่มกำลังมึนงง มารดาและคนอื่นๆ ก็ออกมาเห็นเหตุการณ์ แล้วเรื่องราวก็บานปลายใหญ่โต“ตายแล้ว ลูกทำอะไรลงไปนี่ ไปลวนลามหนูดาแบบนั้นได้ยังไงกัน”“ผมเปล่านะครับคุณแม่” รุจน์หน้าตาเหลอหลา เขาสบถ หันไปมองคนที่ใส่ร้ายเขาตาดุวาบ เธอหลบหน้าหลบตา ก้มงุด รู้ตัวว่าผิดแต่คิด

“พี่รุจน์จะให้น้องดาเท่าไหร่คะ” เขาชะงักก่อนจะก้มลงจุมพิตแผ่นหลังเนียนของเธอ“เอาไว้พูดกันหลังจากนี้”“มะ.. อื้อ ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวน้องดาเสียเปรียบ” ณดาเพิ่งรู้ว่าตัวเองหน้าเลือดอย่างที่สุด แต่เพื่อบิดา เธอต้องทำเรื่องอับอายนี้อยู่ดี“ต้องดูคุณภาพก่อน ยังไม่รู้เลยว่าคุณภาพจะดีหรือไม่ดี” เขาดึงกระโปรงยาวของเธอลงไปจากสะโพก ณดาตะครุบเอาไว้ แต่ไม่ทัน มันพ้นไปจากปลายขาเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่กางเกงในเนื้อนิ่ม“นอนคว่ำแบบนี้ นมก็ไม่ได้เห็น หรือชอบท่าด็อกกี้”“ทะ... ท่าอะไรคะ” เด็กสาวเอ่ยถามอย่างงุนงง รุจน์สอดมือเข้าไปในขอบกางเกงเพื่อเกาะกุมเนินสาวของเธอเอาไว้“อ๊ะ... ตรงนั้นไม่ได้นะคะ” เธอส่ายหน้าไปมา หนีบขาเข้าหากัน เขาลามกที่สุด เธอกัดปากหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูรุจน์ไม่ได้สนใจว่าเธอจะดิ้นรนแค่ไหน เขาคิดว่าเธอก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ซอกฉ่ำที่แสนคับแคบทำให้รุจน์ดูชะงักเล็กน้อย ริมฝีปากร้อนจุมพิตแผ่นหลังเนียนไม่ยอมละห่างสาวน้อยหัวหมุนเมื่อนิ้วของเขาแทรกเข้าไปในเนื้อนางแรกแย้ม เธอพาสะโพกหนีแต่กลายเป็นยกสะโพกให้เขาดึงกางเกงในเนื้อนิ่มพ้นไปได้โดยง่าย“อื้อ... อ่า... พี่รุจน์อย่าค่

“ค่าตัวน้องดาห้าร้อยจริงๆ นั่นแหละ”“คะ!!!? จริงๆ เหรอคะ น้องดาพูดเล่น นึกว่าจะได้สักสองสามพัน” ใบหน้าของเด็กสาวร่างอวบถึงกับเหลอหลารุจน์หลุบตาลงต่ำซ่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ เขากลั้นขำจนปวดกราม แต่ก็นะ... หลอกเด็กก็ต้องให้แนบเนียนหน่อย“ตกลงว่าไงล่ะ จะมาทำงานกับพี่ไหม”“น้องดาเรียนจบแค่ ม. 6 จะทำงานอะไรได้คะ” เธอถามเขาตาปริบๆ วุฒิระดับเธอรายได้จะสักเท่าไหร่กัน เป็นหนี้เขาขนาดนี้ต้องทำงานกี่ปีกันนะถึงจะใช้หมด“แล้วปกติอยู่บ้านทำอะไรบ้าง”“น้องดาทำงานบ้านค่ะ ทำกับข้าว” เธอตอบก่อนจะหน้าหมองลงไปในทันที มารดาชอบทำกับข้าว เธอเลยชอบเข้าครัวกับท่าน พอท่านไม่อยู่แล้วก็ไม่มีใครอีก ก่อนหน้านี้มีพลอยเพชร สาวใช้คนสนิท แต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็หายไป มารดาเลี้ยงบอกว่าพลอยเพชรลาออก แต่เธอไม่เชื่อ ตามสืบหาแต่ก็ไร้วี่แวว“ก็ทำเป็นตั้งหลายอย่างนี่นา ลองทำให้กินหน่อยสิ ถ้าฝีมือดีจะให้ตังค์”“เอ่อ...” เธออ้ำๆ อึ้งๆ “อุ๊ย!” เขาหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ก่อนจะดึงเธอเข้าครัว นึกถึงก่อนหน้านี้ เขาเคยชิมขนมฝีมือเธอมาแล้ว แม้จะไม่ใช่คนที่ชอบกินของหวาน แต่เธอทำได้อร่อยไม่หวานจนเกินไป“พี่รุจน์อยากกินอะไรคะ”“อยากกิน...” เขาไล้แก้มสาวไ

“พูดถึงณดาแล้วฉัน...” ระรินแกล้งถอนใจแรงๆ ก่อนจะเดินหันหลังไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างเหมือนไม่อยากพูด“ณดาทำอะไรอีกแล้วคุณริน”“ณดาน่ะทำตัวเหลวไหล ไม่ยอมเรียนหนังสือ แถมยัง ยัง... เอ่อ... อย่าให้ฉันพูดเลยค่ะ” ระรินถอนใจพรืดทำท่าเหมือนไม่อยากพูด“บอกผมมาเถอะ”“ณดาน่ะ คุณดูรูปพวกนี้เอาเองแล้วกัน” รูปที่ณดาไปนั่งคุยกับเสี่ยสูงวัยทำให้ณดลมือสั่นเทา“แค่นั้นยังไม่พอนะคะ ณดายังคิดจะแย่งคนรักของยายสิด้วยค่ะ”“ใครกัน” ณดลเอ่ยถาม เขารู้สึกขมคอ โทษว่าเป็นความผิดของตนที่เลี้ยงลูกไม่ดี“คุณรุจน์น่ะค่ะ เขารักใคร่ชอบพอกับยายสิมาก่อน แต่เพราะคุณรัชนีเป็นเพื่อนกับเมียเก่าคุณ ณดาเลย...” ระรินพูดไม่จบ ก่อนจะมีท่าทีเหมือนไม่อยากพูดเช่นเดิม“คุณลุงขา สิรักกับพี่รุจน์มาก่อน แต่ไม่กล้าบอกคุณป้ารัชนี พอคุณป้าอยากได้ณดาไปเป็นสะใภ้ สิก็จำต้องเก็บความช้ำใจเอาไว้ ฮือๆ ๆ ณดายังบอกอีกนะคะว่าจะแย่งคุณรุจน์ไปให้ได้”“จริงเหรอนี่” คุณรัชนีเคยมาเยี่ยมเขา และเลียบๆ เคียงๆ ถามเรื่องนี้ แต่เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพราะคิดว่าณดายังเด็ก แต่อีกฝ่ายบอกว่าหมั้นหมายกันเอาไว้ก่อนก็ได้ เขาเลยบอกว่าจะนำมาคิดดูก่อน พอรู้ว่ารุจน