All Chapters of ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Chapter 31 - Chapter 40

“ถ้าจูบแล้ว คุณพายบอกว่าจะปล่อย”“จูบฉันสิ ไม่ใช่ให้ฉันจูบ” เขาต่อรอง“จูบไม่เป็น”“สอนออกบ่อย ยังไม่เป็นอีกเหรอ”“อื้อ...” สิ้นสุดประโยค เขาจัดการสอนจูบเธออีก กว่าจะได้กลับบ้าน สายป่านประท้วงอยู่หลายรอบอาหารเย็นวันนี้เธอจึงมีลูกมือเป็นพายัพเช่นเคย และบิดากับมารดาเลี้ยงก็หายไปอย่างเงียบเชียบ“พ่อกับแม่เลี้ยงเธอไปไหน”“ป่านต้องถามคุณพายมากกว่า”“จะบอกว่าฉันสมรู้ร่วมคิดหรือไง”“หรือไม่จริงคะ”“มา... ฉันตำน้ำพริกให้” กับข้าวในแต่ละมื้อเป็นอาหารง่ายๆ และพายัพก็ดูจะชอบอาหารง่ายๆ เน้นน้ำพริกผักเสียด้วย เขาไม่ได้ชอบอาหารหรูหราอย่างที่เคยพาเธอไปรับประทาน ไม่เห็นเขาจะสั่งอาหารพวกนั้นมารับประทานหรือไปกินร้านหรูๆ แพงๆ อย่างที่ควรจะเป็น“คุณพายชอบกินน้ำพริกกับผักเหรอคะ กินทุกวันไม่เบื่อหรือไง”“แล้วเธอล่ะ เห็นกินทุกวันไม่เห็นเบื่อ”“ป่านชอบกินแบบนี้ค่ะ ตอนอยู่บ้านยายก็เหมือนกัน รู้สึกว่าอร่อยไม่เลี่ยนเหมือนอาหารที่เค้าขายกันในเมือง”“ฉันก็ชอบ ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ถ้าเธอเป็นคนทำให้กิน”“ตำไปเลยค่ะ” เธอว่าอย่างอายๆ“โอ๊ย!” พายัพยกมือขึ้นปิดตาตัวเองร้องโอดโอย“คุณพายเป็นอะไรคะ พริกกระเด็นเข้าตาเหรอคะ”

เด็กสาวจัดการบิดผ้าขนหนูผืนเล็กในมือก่อนจะจัดการเช็ดใบหน้าของเขา แล้วไล่ลงมายังแผงอกกว้าง แล้วหันไปเช็ดแขนคนป่วยดูกระสับกระส่ายมากกว่าเดิม เธอใจเสียแต่คิดว่าเช็ดตัว แล้วให้กินยา ถ้าอาการไม่ดีขึ้นค่อยพาไปหาหมออีกรอบ เพราะเขาปฏิเสธเสียงอ้อแอ้ ไม่อยากไปนอนโรงพยาบาล“จู่ๆ ทำไมถึงมีไข้ได้นะ” เธอกลัวเขาจะเป็นอะไรร้ายแรง เดี๋ยวนี้เป็นไข้น่ากลัวเพราะไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร ยุงซึ่งเป็นพาหะนำโรคก็น่ากลัวมาก ยิ่งในป่าในเขาแบบนี้ยุงชุมเธอมองกางเกงของเขาแล้วชั่งใจ จะถอดออกก็นึกอาย เขาเป็นผู้ชาย แต่ดูเหมือนทุกคนจะโยนหน้าที่ดูแลเขาให้เธอเสียทั้งหมด มือบางถอดเสื้อของเขาออกอย่างทุกลักทุเล พายัพเป็นคนร่างสูงเพรียว เรียกว่าปราดเปรียว ไม่ได้หุ่นเทอะทะตัวใหญ่ยักษ์เหมือนผู้ชายบางคน หรือผอมแห้งดูสำอางเหมือนผู้ชายในตัวเมืองอย่างที่เธอเคยเห็น แต่เขาดูหล่อเท่ห์สมาร์ท มัดกล้ามของเขาดูแข็งแรงบ่งบอกถึงการดูแลตัวเอง ออกกำลังกายอยู่สม่ำเสมอเขาเป็นคนลุยๆ ไม่ได้เหยาะแหยะเหมือนหนุ่มเมืองกรุงฯ หลายคน ตอนที่เขามาบุกเบิกไร่ที่นี่ในตอนนั้น เธอจำความได้แล้วเพราะถึงจะยังเด็กแต่ก็โตพอที่จะรู้อะไร เขาเป็นคนขยัน พูดจาตรงไ

พายัพดูพึงพอใจกับเจ้าสาวคนสวยที่ออกมาในชุดเดรสสั้นแค่เข่าสวยหวานแบบที่เขาเลือกให้ เขามอบเครื่องเพชรชุดหนึ่งเป็นของขวัญให้เธอ เธอเห็นแล้วก็นึกขอบคุณ เพราะมันน่ารักเหลือเกิน เขาบอกว่าสั่งทำให้เธอเป็นพิเศษสำหรับเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นพิธีแต่งงานเรียบง่ายมีการผูกไม้ผูกมือหลังจากนั้นก็มีกินเลี้ยง น้ำเมาดูจะเป็นอะไรที่ขาดไม่ได้ เธอไม่ชอบสุรายาดองหรือกลิ่นบุหรี่เลยสักนิด พายัพพาเดินไปโน่นไปนี่ สักพักเธอก็ปลีกตัวมานั่งเล่นรับลม ได้ยินเสียงแสดงความยินดีของคนงานและเสียงเอ่ยแซวพร้อมทั้งเสียงหัวเราะดังมาเป็นระลอก พายัพดูจะเมาหนักเพราะโดนมอมเหล้า ไปตรงไหนก็มีคนยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้า ชวนให้ชนแก้วอยู่ตลอดทั้งงานการส่งตัวเข้าหอเลยทุลักทุเลเต็มทีเพราะเจ้าบ่าวเมาหนัก เธอได้แต่ปลงกับงานแต่งของตัวเอง ทั้งยังไม่พร้อม แถมยังถูกมัดมือชกเลยตกอยู่ในสภาพนี้เธอไม่ชอบพายัพตั้งแต่แรก ถึงกับเกลียดขี้หน้าเขาเสียด้วยซ้ำ อีกทั้งยังไม่ชอบคนเมาด้วย แต่ไม่รู้ทำไมเกลียดอะไรถึงได้อย่างนั้น เธอน่ะอยากจะทิ้งให้เขานอนอยู่หน้าบ้าน แต่สำนึกว่าตัวเองเป็นภรรยาของเขา คงไม่เหมาะสมเป็นแน่ถ้าจะทิ้งให้เขานอนเหม็นเหล้าหึ่งอยู่แบบนี

เขาจุมพิตหนักๆ กอบกุมทรวงอกอวบอิ่มของเธอเอาไว้แล้วเคล้นคลึงเบาๆ ได้ยินเสียงครางของคนใต้ร่างแล้วมองอย่างเอ็นดูยายเด็กแสบของเขายิ่งมองยิ่งเสน่หา จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน แค่เห็นหน้าเธอเขาก็รู้สึกเอ็นดู เคยคิดไปว่าโตขึ้นคงสวยหวานน่าดู เพราะเธอมีเค้าโครงความสวยจากมารดา แถมยังน่ารัก แค่เห็นรอยยิ้มก็ทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้วทรวงอกเคร่งครัดด้วยวัยสาวนั้นไม่ใหญ่เกินไป ไม่เล็กเกินไป แต่พอเหมาะกับมือของเขา กลิ่นหอมประจำกายของเธอทำให้เขาต้องสูดเข้าปอดแรงๆ ด้วยความเสน่หา เขาจุมพิตแขนเรียวเสลาของเธอ รูปร่างของเธอได้สัดส่วนอรชรอ้อนแอ้น กลมกลึงเรียกว่าน่ามอง ถ้าเธอมีลูกจะอวบอัดน่าฟัดขนาดไหนนะ เขานึกจินตนาการไปไกลถึงชีวิตครอบครัวและลูกเล็กๆแค่คิดเรื่องลูก หัวใจของพายัพก็เต้นแรง ตั้งแต่เลิกกับแฟนคนล่าสุดที่คบกันมาเกือบปีเขาก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนอีก เขาไม่เคยคิดเรื่องการใช้ชีวิตครอบครัวอย่างจริงจังหรือมีลูกกับผู้หญิงคนไหน แม้แต่แฟนเก่า แต่กับคนในอ้อมแขนเหตุใดเขาถึงได้กระหวัดคิดเรื่องนี้ได้นะเขาซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องเนียนๆ ของคนใต้ร่าง รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในหัวใจ

“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวป่านทาเอง”“ฉันทาให้ดีกว่า เธอนอนนิ่งๆ แยกขากว้างๆ ก็พอ”“คุณพายบ้า ป่านอายนะคะ”“อายอะไรเป็นผัวเมียกันแล้ว”“อูย...” เธอร้องครางเมื่อเขาแทรกนิ้วเข้าไปในซอกทางรัก ค่อยๆ ขยับปาดไปปาดมาเพื่อทายาให้เธอ“เจ็บไหม ฉันทำเบาที่สุดแล้วนะ”“อือ...” เธอร้องครางรู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสของเขา“ทำหน้าฟินเชียว ชอบเหรอ” เขาเย้า คนที่กำลังเคลิ้มถึงกับสะดุ้ง“เปล่าเสียหน่อย” รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน“เดี๋ยวก็หาย เพี้ยงๆๆ” เขาเป่ากระหม่อมน้อยๆ ก่อนจะละมือออกห่าง แล้วจัดการให้เธอสวมใส่เสื้อผ้า“ชั้นในของใครคะ” เธอถามอย่างสงสัย“ของเธอไง ซื้อมาหลายตัวเลย น่าจะใส่ได้นะ กะไซต์เรียบร้อยแล้ว” คนฟังถึงกับหน้าแดง“คุณพายหันไปก่อนสิคะ ป่านจะใส่เสื้อผ้า”“ใส่ให้เอาไหม” เขานั่งลงบนขอบเตียง ชะโงกหน้าไปหาเธอ“ไม่เอาค่ะ”“อายอีกแล้วเหรอ เห็นกันไปถึงไหนๆ แล้ว” เขาแย่งบราในมือเธอมาจัดการสวมให้เสียเอง คนปัดป้องแต่แรกเลยได้แต่หน้าแดงให้เขาสวมให้ ตามมาด้วยชุดเดรสสีหวานพอดีตัวและจีสตริงสีขาวสะอาดตา เขาให้เหตุผลว่าใส่แบบนี้ไม่รัดจนเกินไป ดูเขาจะเข้าอกเข้าใจว่าเธอยังเจ็บอยู่ ท่าเดินยังขัดๆอาหารเย็นเป็นข้าวผัดปูห