Semua Bab ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Bab 71 - Bab 80

‘ค่ะพี่พลอย’ ณดาเข้าครัวทำอาหารกับพลอยเพชรทุกวัน สาวใช้คนสนิทสอนการทำอาหารอย่างไม่หวงสูตร แถมยังสอนอะไรให้เด็กสาวอีกหลายอย่าง ในขณะที่สองแม่ลูกจิกหัวณดาให้ไปทำงานก้นครัว เด็กสาวกลับมีความสามารถในหลายๆ อย่างพลอยเพชรเติบโตมาในบ้านสวนที่คุณยายเก่งเรื่องงานบ้านงานเรือน พอมาทำงานเป็นสาวใช้ในบ้านของณดลก็รักและเอ็นดูณดาเป็นอันมาก ความฉลาดของเธอช่วยเหลือณดาในทุกๆ ครั้งการเอาตัวรอดเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงกระทำ ไม่จำเป็นเสมอไปว่าเราจะต้องต่อต้านศัตรูหรือคนที่ไม่ชอบด้วยท่าทีแรงๆ สู้ยิบตา ยอมตายก็ยอม เพราะบางครั้งการทำให้ไว้เนื้อเชื่อใจและยอมเป็นพวกด้วยอาจจะทำให้รอดไปจากอันตราย ดั่งสุภาษิตที่ว่ารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี แล้วค่อยรอเวลาที่เราจะยืนหยัดและหลุดพ้นไปจากคนเลวร้ายในอนาคต“แล้วพลอยเพชรหายไปไหนเสียล่ะ พี่ไปไม่เคยเจอหน้าเขาเลย”“ตอนคุณพ่อหมดตัว น้าระรินบอกว่าจำต้องให้คนรับใช้ในบ้านออกเพราะไม่มีเงินจ้าง พวกท่านให้พี่พลอยออกไปก่อนที่น้องดาจะกลับจากโรงเรียน” เธอพูดเสียงเศร้ารุจน์นั่งมองหน้าเด็กสาวนิ่ง ณดามองตอบมาตาปริบๆ ก่อนที่จะระเบิดหัวเราะออกมา“พี่รุจน์ขำอะไรคะ” คนถามทำหน้างง“น้องด

“อุ๊ย! พี่รุจน์น่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นหรอกค่ะ” เธออุทานเมื่อเขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่“เดี๋ยวจะพาไปหาเพื่อนพี่”“เพื่อนพี่รุจน์ใจดีไหมคะ”“ใจดีครับ วันนี้เรียกว่าพาไปเปิดตัว”“ตื่นเต้นจังเลยค่ะ”“เพื่อนๆ ของพี่ชอบอำนะครับ แต่อย่าไปถือสาเลย ทำตัวตามสบายครับ ไม่ต้องกังวลอะไร รับรองว่าพวกมันไม่กินตับน้องดาแน่นอน แต่ถ้าเป็นพี่น่ะไม่แน่ครับ ชอบกิน ตับ ตับ ตับ!”“แน่ะ! ดูพูดเข้าสิคะ” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปตั้งใจขับรถสถานที่ที่รุจน์พาเธอมาทำความรู้จักกับเพื่อนของเขาคือร้านอาหารของกังสดาลซึ่งเป็นภรรยาของเชาวน์นอกจากเชาวน์ เพื่อนในกลุ่มของรุจน์ยังมีมีตรัย พายัพและเหมันต์ น้องสาวของพายัพคือพราวมุก เป็นภรรยาของตรัย และสายป่าน เป็นภรรยาของพายัพ ในกลุ่มของเขาคนที่ยังไม่แต่งงานคือเหมันต์และรุจน์“สวัสดีค่ะ” ณดายกมือไหว้ทุกคน เพราะทุกคนอายุมากกว่าเธอ รุจน์ทรุดตัวลงนั่งลงใกล้ๆ หลังจากเลื่อนเก้าอี้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว“วันนั้นไอ้รุจน์มันหนีไปหลังร้าน วันนี้ไม่หนีแล้วนะครับ” เชาวน์เอ่ยแซว ณดาหน้าแดงก่ำ แต่ไม่พูดอะไร“อย่าแซวมาก” รุจน์กระแอมทำเสียงขรึมใส่เพื่อน“น้องดาต้องทำอาหารอีกกี่มื้อครับนี่” เชาวน์เอ

เขาสอดมือหนาเข้าไปใต้แผ่นหลัง ยกร่างท่อนบนของเธอขึ้นเพื่อป้อนความอวบอิ่มให้เขากลืนกิน มืออีกข้างเลื่อนไล้ไปตามสีข้าง สอดเข้าไปในกางเกงผ้าเนื้อนิ่มของเธอ“อื้อ... พี่รุจน์” เธอครางเสียงโหยเมื่อเขาแทรกนิ้วเข้าไปในซอกกายฉ่ำเยิ้ม ความร้อนรุ่มที่โอบอุ้มนิ้วของเขาทำให้รุจน์ครางเบาๆ เขาขยับเสียดสีความแกร่งของนิ้วกับผนังอ่อนนุ่มด้านใน“พี่รุจน์ขา...” เธอเรียกเขาเสียงสั่น“ขา...” เขาขานรับเสียงหวาน“อื้อ... สะ... เสียวค่ะ”“ถอดออกนะ” เขาดึงเสื้อของเธอออก ในขณะที่ดึงเธอขึ้นมานั่งพิงกับร่างสูง นิ้วแกร่งอีกข้างยังสอดแทรกเข้าในร่องฉ่ำของเธอไม่ยอมละห่าง ใบหน้าของณดาแดงก่ำ เผยอปากร้องครางไม่เป็นภาษารุจน์เลื่อนมืออีกข้างมาเคล้นคลึงปทุมถันอวบอิ่มของเธอ ณดาพิงร่างกับอกแกร่งของเขา ยกหยัดสะโพกลอยขึ้นด้วยความเสียวซ่านเสียงครางอื้ออึงของเธอ ทำให้เขาต้องก้มลงมาบดจูบปากแสนหวานรุจน์กดปากและจมูกร้อนๆ ไปกับแก้มสาว ลามเลียมายังใบหูเล็กหอมสะอาด“อ่า...” เธอเบี่ยงหลบเพราะเสียวซ่าน เป็นจังหวะที่ยกสะโพกรับการสอดแทรกของนิ้วแกร่ง เขาดึงอาภรณ์ท่อนล่างออกไปค้างอยู่กับเข่ามนรุจน์วางคางกับไหล่บอบบาง เขาหอมแก้มนวลฟอดให

“อย่าทำหน้าเหมือนกับว่าตัวเองเสียเปรียบแบบนั้นสิครับ ยังไงเราก็มีแต่ได้กับได้” เธอค้อนคนพูด แต่เผยอปากรับจุมพิตดูดดื่มของเขา ยอมให้เขาแนบชิดเข้ามาหาตลอดค่ำคืนณดามองบิดาที่ยอมทำกายภาพบำบัดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พี่รุจน์ของเธอน่ารักเสมอ พูดให้บิดายอมสู้อีกครั้ง ในขณะที่ท่านท้อแท้กับการลุกขึ้นมาเดินก่อนหน้านี้“พ่อขอโทษนะลูก” ณดลมองบุตรสาวด้วยความรักสุดหัวใจ“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วช่างมันเถอะค่ะ”“เขาเป็นคนดีมากนะ นอกจากพูดให้พ่อตาสว่างแล้ว ยังรับปากว่าจะช่วยดูแลลูกอีก”“คุณพ่อหมายถึงพี่รุจน์เหรอคะ”“ใช่แล้ว สายตาที่เขามองลูก พ่อรู้ว่าเขาจริงใจ” ณดลยังจำได้ตอนที่รุจน์มาพูดกับเขาตรงๆ ว่ารักณดาและอยากจะดูแลไปตลอดชีวิต เขานึกชื่นชมที่ผู้ชายคนนี้มีความกล้ามาพูดแบบที่ไม่หวั่นอะไร“แล้วลูกล่ะ รักเขาหรือเปล่า”“คือหนู...” ณดาหน้าแดงระเรื่อเมื่อโดนบิดาถามเช่นนั้น“พ่อไม่ถามแล้วละ เพราะรู้คำตอบแล้ว” ณดลยิ้มให้บุตรสาว“พ่อต้องขอโทษกับทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่างนะลูก พ่อรู้สึกผิดกับแม่ของลูกสุดหัวใจ” คนพูดหน้าหมองลงในทันที“หนูไม่เคยโกรธคุณพ่อเลยจริงๆ ค่ะ ทุกคนผิดพลาดกันได้ คุณพ่อต้องเข้มแข็งนะคะ ยั

จังหวะรักที่ซอยเข้าหาเนิบช้าค่อยๆ ปรับจังหวะเร็วรี่ขึ้น ณดาถลาไปจิกมือกับหัวเตียงแน่น เธอหวีดร้องติดๆ กันยามเขากระแทกกระทั้นเข้าหาหน้าขาแกร่งกระทบกระแทกกับสะโพกผายดังกึกๆ เริ่มกระชั้นถี่ตามแรงอารมณ์ เธอร้องครางไม่หยุดปาก ก่อนที่จุดหมายปลายทางแห่งความเสียวซ่านจะมาถึงอีกครั้งเธอกรีดร้องหอบหายใจอย่างรุนแรง หยัดสะโพกไปด้านหลังอัดกายแนบชิดกับเขาแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอน หอบแรงๆ ติดกันหลายครั้งรุจน์มองเรือนกายของเขาที่สอดประสานในกายสาวด้วยสายตาหม่นมัวไปด้วยไฟเสน่หา เขาขยำสะโพกสาวหนักๆ ก่อนจะดึงเธอตามหาเมื่อเขาทิ้งตัวลงนอนหงายณดาครางอย่างรุนแรงเมื่อเธอกระแทกกายนั่งบนเรือนร่างของเขาในขณะที่ยังสอดประสานกันอยู่ แก่นกายแทรกลึก เสียวจนถึงก้านสมอง“ขยับสิเด็กน้อยของพี่” รุจน์หวดสะโพกผายเบาๆ ณดากดมือกับขาแกร่งของเขาก่อนจะยกร่างสาวขึ้นอย่างเชื่องช้า รุจน์ครางเมื่อเห็นภาพลำกายของเขาชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำรักและเปิดเผยความแข็งชันที่ค่อยๆ หลุดออกจากการรัดรึงของกลีบฉ่ำ“อ๊า... โอ้ว...” เขาครางเสียงหลงเมื่อเธอยกสะโพกขึ้นไปค้างเอาไว้ ก่อนจะบดเบียดลงมาจนแนบชิดอีกครั้ง กายชายแข็งกร้าว