Semua Bab ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Bab 1 - Bab 10

ซีรีส์ 5 หนุ่มเล่ม 1“ถ้าเพื่อนพี่สนใจเราจริงๆ เราจะรับไว้พิจารณารึเปล่าล่ะ” พายัพเอ่ยถามน้องสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษาด้วยท่าทีจริงจัง ไร้ท่าทีล้อเล่นแม้แต่น้อย“เพื่อนคนไหนคะพี่พาย” พราวมุกยิ้มหวานให้พี่ชายขณะเอ่ยถาม เพื่อนๆ ของพี่ชาย ต่างก็มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง อีกอย่างเธอก็ไม่ได้คิดกับใครเกินเลยไปถึงขั้นคนรัก เธอรักและนับถือพี่ชายเช่นไร ก็นับถือเพื่อนของพี่ชายเช่นนั้น พายัพพี่ชายของเธอเองออกจะหวงๆ ไม่ชอบให้เพื่อนมาเกาะแกะเธอด้วย หลายครั้งที่เอ่ยเตือนเพื่อนตัวเอง แถมยังด่าเพื่อนเจ็บๆ แสบๆ จนเธอหัวเราะท้องแข็งตั้งหลายครั้ง แล้วรอบนี้มาแปลก กลับมาถามเธอแบบนี้“เจ้าตรัยมันสนใจเราน่ะ เห็นบอกว่าชอบเรา” พายัพบอกน้องสาวตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ในบรรดาเพื่อนเขาทั้งหมด ตรัยดูจะไม่สนใจผู้หญิงคนไหน หรือเจ้าชู้ประตูดิน“ยี้... ไม่เอาหรอกค่ะ พวกเพื่อนๆ ของพี่พายมีผู้หญิงเยอะแยะ ฝากบอกพี่ตรัยด้วยนะคะว่าพราวนับถือพี่ตรัยเหมือนพี่ชาย ปล่อยให้พราวมีอนาคตที่ดีเถอะค่ะ คิกๆ” พราวมุกพูดขำๆ กับพี่ชาย จริงๆ เธอเองก็รู้ว่าตรัยแตกต่างจากคนอื่น แต่เธอนับถือตรัยเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ไม่เคยคิดเกินเลยเป็นอื่น

และเป็นจริงตามที่เคยคิดไว้ เขารอวันนี้มานาน แต่การรอก็ได้รับผลตอบรับอันแสนหวาน เขารักจริงและต้องทำให้เธอเป็นของเขาให้ได้ ทั้งตัวและหัวใจ“พี่ตรัยสั่งอาหารที่พราวชอบทั้งนั้นเลย” พราวมุกยิ้มขอบคุณเมื่อเห็นเขาสั่งอาหารหลายอย่าง ล้วนแล้วเป็นอาหารที่เธอชอบแทบทั้งสิ้น“พี่ใส่ใจ เลยจำได้ว่าพราวชอบกินอะไร” เขามองตาแล้วยิ้ม พราวมุกรู้สึกแปลกๆ เมื่อสบตาของตรัย เขาไม่เคยมองเธอแบบนี้มาก่อน สองครั้งแล้วนะที่เธอรู้สึกใจสั่น หรือเธอจะคิดมากไปเอง พอกะพริบตา แววตาวาวหวานคู่นั้นก็หายไป เหลือแค่แววตาอบอุ่นอ่อนโยน“กินเยอะๆ นะครับ พี่ว่าพราวผอมไปนะครับ” เขามองสำรวจร่างกายของเธออย่างเงียบเชียบก่อนเอ่ยบอกอย่างห่วงใย“ไม่อยากอ้วนค่ะ พราวกินเยอะไม่ได้น้ำหนักขึ้นทุกทีเลย” เธอเป็นห่วงเรื่องรูปร่างเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ นั่นแหละ“สำหรับพี่ ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่พี่รัก ถึงจะอ้วนขนาดไหนพี่ก็รัก” เขาหยอดคำหวาน คนฟังถึงกับหน้าแดง คล้ายเขาบอกเป็นนัยว่าเธออ้วนแค่ไหน เขาก็รัก“พี่ตรัย...” พราวมุกครางเมื่อสบตากับตรัย ทำไมหัวใจของเธอมันถึงรู้สึกจั๊กจี้แบบนี้นะ“พราวนอนคนเดียวได้จริงๆ นะครับ” ตรัยเอ่ยถามน้องสาวเพื่อนที่

ตรัยรู้ดีว่าพราวมุกชอบอะไรบ้าง ทุกสิ่งที่เธอชอบเขาจดบันทึกเอาไว้ในสมองของตัวเอง เธอชอบรับประทานอาหารเพื่อสุขภาพ ขนม ช็อกโกแลต เขาเลือกทำสลัดผักผลไม้ ซุปข้าวโพด เพราะจะได้กินคล่องคอ และน้ำส้มคั้นแสนอร่อยเป็นการตบท้ายไม่นานอาหารกลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวกว้าง เขาจัดจานเรียบร้อยก็เดินขึ้นไปบนห้องนอนของหญิงสาวอีกครั้ง เธอยังนอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข จนเขาต้องอมยิ้มมุมปาก ตรัยยืนมองคนขี้เซาอยู่แบบนั้น คล้ายจะเก็บภาพน่ารักๆ ของเธอบันทึกเอาไว้ในสมอง“พราวครับ พราว... พราวครับ” ยืนมองจนอิ่มแล้วจึงค่อยๆ ปลุกคนขี้เซาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“อือ... พี่พาย พราวจะนอน ขออีกสิบนาทีนะคะ เดี๋ยวจะรีบตื่น” พราวมุกพลิกตัวไปอีกด้าน ซุกหน้ากับหมอนอย่างคนขี้เซาตรัยหัวเราะขำ ก่อนจะเดินไปอีกด้าน มองหน้าคนที่เอาแต่ซุกหมอน เธอคงโดนพี่ชายปลุกบ่อยๆ ตั้งแต่สมัยไปโรงเรียนจนเข้ามหาลัย นึกถึงความผูกพันของสองพี่น้องแล้วอมยิ้มอีกรอบ เขาสะกิดเธอใหม่“ตื่นได้แล้วครับพราว ไม่ตื่นพี่จับกินเป็นอาหารเช้านะ” ตรัยพูดติดตลก เขายื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่อย่างหักห้ามใจไม่ไหว“อื้อ... พี่พายแอบห

“แหม... พราวไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” เธอย่นจมูกใส่เขาอย่างน่ารัก“ถึงไม่เด็กแล้ว แต่ก็ยังน่าเป็นห่วง เพราะพราวเป็นผู้หญิง พี่จับมือเอาไว้แบบนี้ จะได้มั่นใจว่าไม่พลัดหลงกัน เพราะว่าร้านนี้คนเยอะมากๆ เลยครับ” พราวมุกเดินเคียงคู่ไปกับตรัย ให้เขาจับมือเอาไว้แบบนั้น มีหลายคนหันมามองเธอกับเขา จนพราวมุกรู้สึกขัดเขินพยายามดึงมือหนีจากมือหนาของเขา แต่ตรัยไม่ยอมปล่อย เขาไม่สนใจคนอื่นเลยสักนิด “มานี่ครับ ระวังด้วยคนดี” ตรัยดึงร่างน้อยมากอดเอาไว้เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินสวนออกมาอย่างรวดเร็ว เนื่องจากพนักงานทุกคนต้องทำเวลาในช่วงกลางวันแบบนี้ลูกค้าเต็มร้านจนเสิร์ฟอาหารแทบไม่ทัน“เป็นยังไงบ้าง” ตรัยก้มมองคนในอ้อมแขน ถามอย่างห่วงใย หัวใจของพราวมุกเต้นแรงแทบกระหน่ำออกมานอกอก“พราวโอเคค่ะ พนักงานคงรีบน่ะค่ะ ลูกค้าเต็มร้านเชียว” เธอบอกอย่างเขินๆ หันไปมองรอบๆ ร้าน เห็นว่าลูกค้าเยอะจริงๆ“พี่บอกแล้วไงครับ ว่าให้พี่จับมือเอาไว้ จะได้ปลอดภัยไม่พลัดหลงกัน” ตรัยก้มลงกระซิบบอก ลมหายใจของเขาทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว ก่อนที่เขาจะพาไปยังโต๊ะที่จองเอาไว้ พนักงานเข้ามาต้อนรับก่อนจะเดินหายไปยกเมนูอาหารมาเสิร์ฟ“ไงวะไอ้ต

“ไม่เป็นไรค่ะ พราวกินเองดีกว่า” ยิ่งเขาบอกจะป้อน เธอก็ทำตัวไม่ถูก“อ้าปากสิครับ พี่ป้อนให้” น้ำเสียงออดอ้อนอีกแล้ว พราวมุกยอมอ้าปากรับแต่โดยดี “ดูคู่รักคู่นั้นสิ น่ารักอะเธอ มีเป่าหอยทอยให้แฟนด้วย เพราะกลัวจะร้อน ถ้าแฟนฉันน่ารักแบบนี้บ้างคงจะดีนะ”“เอ่อ...” พราวมุกรับหอยทอดมาเคี้ยวตุ้ยๆ ก็หันมองหน้าตรัย เขายิ้มให้เธอ ไม่ได้คิดจะไปแก้ความเข้าใจของสองสาวที่วิพากษ์วิจารณ์เธอกับเขาอยู่ ยิ่งได้ยินสองสาวพูดคุยกัน เธอก็รู้สึกว่าขัดเขิน แข้งขาแทบจะพันกันด้วยความขัดเขิน มือไม้แทบวางไม่ถูก“ไปเถอะครับ” ตรัยดึงมือของเธอให้เดินตาม พราวมุกได้ยินสองสาวพูดตามมาว่าตรัยน่ารักที่กุมมือเธอเดินดูงาน คงกลัวจะคลาดกัน ดูแล้วช่างอบอุ่น อยากมีแฟนน่ารัก ไปไหนมาไหนกุมมือกันแบบนี้ตลอดบ้าง“พี่ตรัยไม่แก้ความเข้าใจพวกเค้าเหรอคะ” เธอถามอย่างเป็นกังวลเมื่อเห็นเขาเอาแต่เฉย แถมยังไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ“หรือว่าพราวอายครับ ถ้าจะมีคนเข้าใจแบบนั้น” เขาเอ่ยถาม แคร์ความรู้สึกของเธอที่สุด“ไม่ใช่นะคะ พราวกลัวพี่ตรัยจะไม่ชอบ” เธอเป็นกังวลกลัวว่าเขาจะไม่ชอบใจ“ถ้าพี่บอกว่าพี่ชอบล่ะครับ” ตรัยหยุดเดิน หันมาจ้องหน้านว