Todos os capítulos de ท่านแม่ทัพหย่ากับข้าเถอะ!: Capítulo 41 - Capítulo 50

สายน้ำกระเพื่อมไหวหนักหน่วง คลื่นเล็ก ๆ ปะทะขอบอ่างดังเป็นจังหวะต่อเนื่องเหมือนบทเพลงเร้นลับ หยดน้ำกระจายต้องผิวนวลเนียนจนส่องประกายดุจหยกขาวท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง“ท่านแม่ทัพ…อา…” เสียงเรียกแผ่วพร่าถูกกลืนหายไปกับจุมพิตที่ปิดปากนางไว้ทุกครา ความอับอายปะปนกับความโหยหาที่เก็บกดมานานไม่ต่างจากเขา ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นกระแสปรารถนาอันรุนแรงยามเขาขยับเร่งเร้า สายน้ำพลันแตกกระจายสูงขึ้นราวฝนซัด นางไม่อาจทรงกายได้อีกต่อไป ต้องโอบรอบแผ่นหลังแข็งแรงไว้แน่น ความอบอุ่นและแรงปรารถนาที่โถมทับเข้ามาทำให้ทุกสิ่งรอบกายเลือนหาย มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นถี่รัวเป็นหนึ่งเดียวเวลาล่วงไปไม่รู้เนิ่นนานเพียงใด กว่าคลื่นน้ำจะสงบ ร่างบางก็อ่อนแรงแทบหมดสิ้น ได้แต่เอนพิงอกกว้าง หอบหายใจถี่แผ่ว ดวงตาคมกริบ ที่มักเย็นเยียบพลันพราวระยับด้วยหยาดน้ำใสเฟิ่งเยี่ยนประคองเรือนร่างในอ้อมแขน กดจุมพิตเบา ๆ บนหน้าผากชื้นเหงื่อ เสียงทุ้มพร่ากระซิบใกล้หู“เซียวเซียว…มีเพียงเจ้าที่ทำให้ข้าสูญสิ้นการควบคุมเช่นนี้”หลิงเซียวปรือตามองเขาอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าขาวนวลแดงซ่าน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเล็กน้อย ทั้งอับอายทั้งอบอุ่นนา

ด้วยฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งหน่วยอวี้หลิน องครักษ์ผู้เป็นดั่งเงาของจักรพรรดิ มีเส้นสายทั้งในวังและนอกวัง มีทหารที่ไว้ใจได้ทั่วทุกหัวระแหง การสืบหาต้นตอข่าวลือเช่นนี้ แทบไม่อยากเลยเพียงสามวันเขาก็ได้ความจริง คนอยู่เบื้องหลัง คือท่านอาสะใภ้ของเขาเองจวี๋ซื่อ สตรีที่ภายนอกวางท่าละมุนอ่อนโยนเหมือนผ้าปักแพร แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความโลภ ความริษยา และความคับข้องใจนางร่วมมือกับเจียงถิงถิง หญิงหม้ายอดีตคงรักที่คิดกลับมาหาเขาหลังจากที่เดือนก่อนเขาพบนางต่อไปราชการยังเหมืองหย่ง ช่างเหมือนนรกส่งคนเลวสองคนมาพบกันโดยแท้ในความคิดของเฟิ่งเยี่ยนจวี๋ซื่อทำไปเพราะหวังยึดกิจการร้านเหอเซียงหยู๋และสวนสมุนไพรกลับไปควบคุมเองดังเดิม เหตุเพราะช่วงนี้นางติดการพนันอย่างหนัก ขนาดทรัพย์สินในบ้านรองแทบไม่เหลือ กลายเป็นหลุมหนี้ขนาดมหึมาส่วนเจียงถิงถิง หวังเพียงให้หลิงเซียวเสื่อมเสียชื่อเสียงจนต้องหย่ากับสามี จากนั้นนางจะได้กลับมาหาเขาดังเดิม นับตั้งแต่พบเขาที่เมืองหย่ง นางก็ไม่ยอมเลิกราววิญญาณตายซากตามหลอกหลอน แต่แทนที่จะได้รับความสนใจ กลับถูกขับไล่อย่างไร้เมตตาจากเขาทุกครั้งเฟิ่งเยี่ยนคาดไม่ถึงว่านั้นจะทำให้เจียงถ

“ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” เฟิ่งเยี่ยนเอ่ยเสียงหนัก “ข้าสาบานว่าจะไม่ให้ครอบครัวข้าตกอยู่ในเงามืดของผู้ใดอีกแม้แต่ก้าวเดียว”แต่หลิงเซียวกลับส่ายหน้า “เรื่องจิ่งหมัวมัว ให้ข้าจัดการเถอะเจ้าค่ะ”“มันอันตรายนะเซียวเซียว” เขาขมวดคิ้วทันทีนางยักคิ้วอย่างมีเลศนัย “ท่านเป็นถึงผู้บัญชาการองครักษ์อวี้หลิน ส่งมือดีคุ้มกันฮูหยินตนเองสักคนสองคน คงไม่ผิดอะไรหรอกเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ “เจ้านี่นะ…ว่าแต่ เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพ แล้วเรียกท่านพี่สักครั้งเล่า”หลิงเซียวกลอกตาวันแรกแต่งงานยังจำได้อยู่นะว่าเขาพูดอันใดเอาไว้ “รอจนกว่าท่านจะไม่มีเรื่องปิดบังข้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ”“!!!”คืนนั้นเฟิ่งเยี่ยนนอนไม่หลับเลย เขากอดภรรยาแน่นเหมือนกลัวว่านางจะหายไปต่อหน้า ความเจ็บปวดในวัยเด็กกลับมาซัดรุนแรง ภาพมารดาหายตัว ข่าวลือสกปรก ความรู้สึกถูกทอดทิ้ง ไหนจะภาพวันที่เขาไปเห็นกับตาว่าสหายรักกับสตรีที่เขาจะแต่งงานด้วยร่วมรักอย่างไม่อายฟ้าอายดินทั้งหมดตีกันยุ่งเหยิงแต่ยิ่งกว่านั้นคือประโยคของหลิงเซียวนางรู้บางสิ่งที่เกี่ยวกับเขามาเช่นนั้นหรือ? …เขามีเรื่องหนึ่ง ที่ไม่เคยบอ

หลิงเซียวมิใช่เพียงงามหรืออ่อนโยน นางกล้าหาญ เด็ดขาด รู้จักแยกแยะ และมีปัญญาที่เขายอมรับที่สุด หากไม่ใช่นาง… เขามองไม่เห็นสตรีผู้ใดคู่ควรกับตนอีกแล้วสายตาเขาอ่อนลงจนแทบจะละลายคนตรงหน้า หลิงเซียวที่กำลังจิบชาอยู่พลันรู้สึกขนหลังลุกซู่ นางหันขวับมาถามทันที“ท่านแม่ทัพ… ป่วยอันใดหรือ?”เฟิ่งเยี่ยนพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ดวงตาเจือรอยยิ้ม “ใช่ ข้าป่วย”“ป่วยอันใด?”“ป่วยเป็นโรคคลั่งรักฮูหยินเสียแล้ว”หลิงเซียวอึ้งไปหนึ่งกระบวนท่า ก่อนกรอกตาอย่างหมดคำพูด “ท่านนี่… ไม่มียาดีใดรักษาได้เสียแล้ว” นางเอ่ยจบก็ลุกขึ้นทันที หมายจะออกจากศาลาหนีสายตาอันตรายของชายหนุ่มเฟิ่งเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบางของนางที่รีบร้อนราวกับกลัวเขาจะกระโจนใส่ ริมฝีปากเขายกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มลุกขึ้นก้าวตามไปสองสามก้าว ทว่าไม่เรียกนางไว้ เพียงยืนมองอย่างภาคภูมิใจที่มีเพียงแม่ทัพผู้ดื้อดึงเช่นเขาเท่านั้นจะยอมรับได้ว่าเขาหลงสตรีผู้นี้จนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆยามซวี...สายลมเย็นของบ้านนอกเมืองพัดใบไผ่เสียดสีกันเป็นเสียงแผ่วเบา รถม้าสองคันหยุดหน้าบ้านกักตัวของศาลต้าหลี่ หลิงเซียว เฟิ่งเยี่ยน และเฟิ่งหยวนก้าวลงมาพร้อมกั

หลังพวกเขาขุดศพขึ้นมาได้ในคืนนั้น ทุกอย่างก็ประจักษ์แจ้งทั้งหลักฐานและพยาน ไม่มีสิ่งใดสามารถปกปิดความจริงได้อีกต่อไป กระดูกที่ถูกพิษจนดำคล้ำ แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแต่ยังมองเห็นชัดว่าผู้ตายต้องทรมานเพียงใดก่อนสิ้นใจ ใบหน้าของเฟิ่งเยี่ยนกับเฟิ่งหยวนขณะยืนมองศพของมารดาถูกยกขึ้นจากดินนั้นซีดเผือดยิ่งกว่าคืนหิมะ ตะเกียงที่จิ่งหมัวมัวถือส่องสว่างเพียงเล็กน้อย แต่ความจริงที่เปิดเผยกลับหนักจนทุกคนแทบหายใจไม่ทั่วท้องรุ่งเช้าวันต่อมา ในช่วงยามอู่ สือซานนำกังลังพร้อมทหารเฝ้าศาลต้าหลี่มาถึงจวนติ้งถิงโหวทันที พวกเขาได้รับคำสั่งจากทางการให้จับกุมจวี๋ซื่ออย่างเร่งด่วนโดยไม่ต้องมีการแจ้งล่วงหน้า จวี๋ซื่อที่กำลังนั่งดื่มยาคลายอาการปวดศีรษะอยู่ในห้องโถงยังไม่ทันตั้งตัวเมื่อบานประตูถูกผลักเปิดกว้าง เสียงประกาศกร้าวดังขึ้น“จวี๋ซื่อ แห่งสกุลสวี รับคำสั่งศาลต้าหลี่ ต้องถูกควบคุมตัวในข้อหาฆ่าคนตาย ปลอมหลักฐาน และปิดบังความผิดของตนมานานหลายปี!”จวี๋ซื่อหน้าเปลี่ยนสีในชั่วพริบตา มือที่ถือถ้วยน้ำชาสั่นจนหกเลอะโต๊ะ นางมองรอบตัวอย่างหาที่พึ่ง แต่บ่าวที่เคยภักดีล้วนหลบสายตาทั้งหมด ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อ