Todos os capítulos de ท่านแม่ทัพหย่ากับข้าเถอะ!: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนที่ 15หลิงเซียวมีไข้ตลอดสามวันหลังเหตุการณ์วันนั้น กว่าจะหายดีและกลับไปดูแลร้านเหอเซียงหยู๋ในฐานะเถ้าแก่เนี้ยคนใหม่ก็ผ่านไปร่วมสิบวัน ช่วงเวลานี้เฟิ่งเยี่ยนไม่กลับเรือนเหลียนฮัวเลย แม้เขากลับจวน ก็ไปเพียงเยี่ยมท่านปู่ และถามอาการของฮูหยินกับน้องชายแท้ ๆ อย่างเฟิ่งหยวนเท่านั้น เพราะแม่ทัพหนุ่มไม่กล้าพบหน้าฮูหยินของตน เขากลัวว่านางจะขอหย่าอีกกระทั่งวันนี้ สวีเฟิ่งหยวนเองยังเริ่มสับสนว่าพี่ชายรู้สึกอย่างไรกับฮูหยินที่เคยชังนักหนากันแน่บรรยากาศเรือนเหลียนฮัวเงียบเย็นราววัดยามเช้า สาวใช้ทั้งสาม กุ้ยอิง กุ้ยหนิง กุ้ยชิง ดูแลหลิงเซียวอย่างใกล้ชิด แววตาพวกนางเต็มไปด้วยความกังวลแต่ไม่กล้าพูดถึงเหตุการณ์ในห้องอาบน้ำอีก หลิงเซียวลุกขึ้นช้าร่างกายยังอ่อนแรงแต่สายตาของนางมั่นคง“ข้าดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องทำหน้าเหมือนข้าจะล้มไปวันนี้” กุ้ยหนิงสาวใช้ที่อายุน้อยที่สุดในพวกนางทั้งสามคนน้ำตาคลอเผลอพูดคำไม่เป็นมงคลออกมา“แต่วันนั้นฮูหยิน…ท่านแทบไม่หายใจแล้ว…” หลิงเซียวเพียงยกมือห้าม “ข้าไม่ตาย ไม่ต้องพูดถึงอีก”ทางด้านเฟิ่งเยี่ยน ในสามคืนแรกที่นางยังไม่ฟื้นตัวดี เขายืนมองประตูเรือนเหลียนฮัวในยามดึกโดยไ

ข่าวลือเรื่องท่านแม่ทัพกับฮูหยินอาจจะหย่ากันเพราะทะเลาะกันรุนแรงเมื่อครึ่งเดือนก่อนจนเขาไม่กลับเรือนทุกคนล้วนรับรู้หมดทั้งจวน พอเห็นภาพ ท่านแม่ทัพอุ้มฮูหยินกลับจวนมุ่งหน้าไปยังเรือนเหลียนฮัวจึงต่างก็แยกเป็นสองฝ่ายทันที ฝ่ายหนึ่งปากเสียยิ่งกว่าแมลงวันในครัว เสียงกระซิบที่คิดว่าเบา แต่จริง ๆ ดังพอจะไปถึงหูคนนั่งในเรือนหลังถัดไป“ข้าเคยว่าแล้วเชียว! นางต้องทำเรื่องอับอายอะไรสักอย่างแน่… เจ้าไม่คิดหรือว่า ท่านแม่ทัพสวีจับได้ว่านางกับท่านหมอหลวงแอบไปพลอดรักกันที่นอกจวน จนเขาจับได้เลยต้องไปลากตัวกลับมาลงโทษ?” สาวใช้คนนั้นยกคิ้วขึ้นอย่างผู้ชนะในสนามข่าวลือ ดวงตาระยิบระยับราวกับได้พบทองคำในกะละมังซักผ้าอีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ กระทบคางขึ้นอย่างเหนือกว่า “โธ่เอ๊ย! เจ้าคงสายตาไม่ดีแล้ว ดูให้ดีเถิด ท่านแม่ทัพอุ้มฮูหยินไว้แน่นเช่นนั้น นี่มันท่าคนจะลงโทษที่ไหนกันเล่า?”“หรือจริงๆ แล้วสองสามีภรรยาไม่ได้จะหย่ากัน? ก่อนหน้านี้ยังได้ยินว่าเขามีปากเสียงรุนแรงจนท่านแม่ทัพไม่กลับเรือนเสียอีก…”อีกฝ่ายทำหน้าสยองและเบาเสียงลงราวกลัวถูกได้ยิน “ข้าก็ได้ยินว่า…ท่านแม่ทัพจับได้ว่าฮูหยินกับท่านหมอหลวงสวีนะ”“พูดบ้าอะไ

“ยิ่งนายท่านมาที่จวนแต่ไม่แวะกลับเรือน พวกบ่าวไพร่ปากมากยิ่งพูดว่าฮูหยินคงทำเรื่องผิดต่อนายท่านจนท่านทนไม่ไหวรอรับ”เฟิ่งเยี่ยนหรี่ตาเย็นเฉียบทันที “ข้านะหรืออยากหย่ากับฮูหยิน บิดามันเถอะ มีแต่นางนะสิที่ขอหนังสือหย่าลือกันไปซี้ซั้วจริง”สวีเฟิ่งเยี่ยนคำรามเสียงต่ำจนอู่ถงหายใจสะดุดติดตามมาเป็นสิบปีเขาจะไม่รู้นิสัยท่านแม่ทัพสวีได้อย่างไร อีกฝ่ายคงกำลังโกรธจนอยากฆ่าคนแล้วเป็นแน่“นอกจากนี้ยังลืออันใดกันอีก” เฟิ่งเยี่ยนถาม“เอ่อ...ยังลือกันอีกว่า...”“พูด!”อู่ถงพยักหน้าหงึก ๆ แล้วรีบกล่าวปากคอสั่น “ยังกล่าวกันอีก ว่าเพราะนายท่านคงจับได้ว่าฮูหยินไปยั่วยวนท่านหมอหลวงสวีจึงชิงชังรังเกียจจนไม่กลับเรือนเหลียนฮัวรอวันหย่า”“เอ่อ…ขอรับ พวกเขาบางคนถึงขั้นตั้งวงพนันกันแล้วว่า…ว่า…นายท่านจะหย่ากับฮูหยินจริงหรือไม่…”เฟิ่งเยี่ยนฟังจบก็ถึงกับแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตานั้นดำมืดด้วยโทสะ “คนพวกนั้นช่างว่างงานนักอยากรู้อยากเห็นไม่พอยังพูดจาให้ร้ายฮูหยินของข้าอีก สมควรตายจริงๆ”“นายท่านใจเย็นขอรับ ท่านจะฆ่าพวกบ่าวมิได้ หากท่านสังหารคน ข่าวลือจะยิ่งเป็นจริง”ฟังคำเตือนของทหารคนสนิมเฟิ่งเยี่ยนหงุดหงิดนัก แ

ตอนที่ 19พอจบมื้อ ความเงียบงันในยามค่ำคล้ายหมอกจางบดบังดวงดาว เฟิ่งเยี่ยนก็รีบเข้ามาหาหลิงเซียวในห้องนอนของนางซึ่งอยู่คนละฝั่งกับห้องนอนของเขา แค่ก้าวเท้าเข้ามาด้านใน กลิ่นยาสมุนไพรทาแก้ฟกช้ำกับยาต้มแก้ช้ำในโชยอ่อนในห้องมีกุ้ยชิงกับกุ้ยหนิงกำลังเตรียมจะเช็ดตัว เปลี่ยนอาภรณ์ และทายาให้ฮูหยินของพวกนาง กุ้ยชิงถือถาดผ้าที่แช่น้ำสมุนไพรในอ่างทองเหลือง ส่วนกุ้ยหนิงกำลังจะช่วยพยุงหลิงเซียวลุกขึ้นนั่งบนเตียง แต่ยังไม่ทันจะได้ลงมือ เฟิ่งเยี่ยนกลับยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วเอ่ยเสียงหนัก“หยุดก่อน”เสียงนั้นทำเอาสองสาวใช้สะดุ้ง กุ้ยชิงเงยหน้ามองด้วยความสับสน ส่วนกุ้ยหนิงกะพริบตาปริบๆ มือที่กำลังจะจับแขนของหลิงเซียวชะงักกลางอากาศ“ท่านแม่ทัพ…?” กุ้ยหนิงถามอย่างไม่แน่ใจเฟิ่งเยี่ยนมองทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์นัก ไม่ใช่เรื่องใดใหญ่โต เพียงเพราะสายตาเขาไม่อยากเห็นมือของผู้อื่นสัมผัสเรือนร่างของฮูหยินตน ยามนี้เขารู้สึกเหมือนเสือที่ไม่ยอมให้สัตว์อื่นใกล้ถ้ำของมัน“ออกไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่มากด้วยอำนาจกุ้ยชิงกับกุ้ยหนิงหน้าเสียทันที ทั้งสองไม่กล้าท้าผู้บังคับบัญชาของหน่วยอวี้หลินแสนอำมหิตเขาเป็นนายเหนือ

“เจ้าฟังไม่ผิด…จ้านเว่ยเป็นลูกชายของน้องสาวแท้ๆ ของบิดาเจียงถิงถิง พวกเขาเป็นญาติผู้พี่ผู้น้อง ความรักนั้นเป็นรักต้องห้าม ผู้ใหญ่ ในตระกูลทั้งสองไม่เห็นด้วย นางจึงหันมาคบกับเฟิ่งเยี่ยน หลานชายตระกูลสวีที่เป็นศัตรูกับสกุลเจียงมาตั้งแต่ก่อนนางเกิด”ฟังถึงตรงนี้ หลิงเซียวรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก มันทั้งเย็น ทั้งคม ราวกับมีเข็มน้ำแข็งทิ่มลงในหัวใจ และนั่นแค่เพียงนางเป็นคนนอกที่รับฟัง…แต่สวีเฟิ่งเยี่ยนล่ะ?ท่านโหวเห็นใบหน้าของกู้หลิงเซียวซีดเซียว เขาจึงเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วต่ำ “คืนนั้นเจียงถิงถิงเอาแต่พูดว่าท่านจะฆ่าก็ฆ่าเถอะ แต่ฆ่ากันจนข้าตาย ความจริงก็คือข้าไม่เคยรักท่าน ข้ารักจ้านเว่ย”หลิงเซียวนั่งนิ่งอยู่นานมาก ใจของนางที่เคยแข็งดุจกำแพงหนา…เริ่มมีรอยร้าวทีละเส้น ผู้เฒ่าหรี่ตาลงช้าๆ “เจ้าคิดว่าบุรุษที่ผ่านเหตุการณ์เช่นนั้นมาสองครั้ง เขาจะมีบาดแผลในใจลึกเพียงใด?”หลิงเซียวยังไม่ทันเอ่ยตอบ ท่านโหวก็เล่าต่อ เขาถอนหายใจยาวราวกับเรื่องนั้นกัดกินหัวใจเขามานาน “ช่วงนั้นเฟิ่งเยี่ยนเริ่มติดสุรา พอเมาเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ เคยมีหลายครั้งที่เขาเกือบสังหารนางคณิกา…เพียงเพราะพวกนางแสดงกิริยายั่วยว