All Chapters of ท่านแม่ทัพหย่ากับข้าเถอะ!: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 9แต่สุดท้ายหลิงเซียวก็ได้รู้ว่าตัวบัดซบนามสวีเฟิ่งเยี่ยนไม่เคยรักษาคำพูด เพราะทันทีหลังมื้อค่ำ เขาก็จับนางกินแทนของหวานล้างปากอย่างไม่ปรานี และนับแต่นั้น หากเขาไม่มีงานราชการให้ค้างในค่ายแม่ทัพหนุ่มก็กลับเรือนติ้งถิงโหวทุกคืน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่เขาเสพติดร่างกายนางนัก ชอบร่วมรักกับนางจนนางแทบจะหมดแรงอยู่ทุกวัน ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เขาจับนางร่วมรักทุกคืนจนรู้แม่นว่าแต่ละเดือนระดูของนางมาวันใดหมดวันไหนแต่งเข้าจวนมาสามเดือนเศษ ชีวิตของหลิงเซียวกลับตั้งหลักได้เร็วกว่าที่คาด แม้นางไม่คาดหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น เพราะเคยคิดว่าจะถูกญาติของสามีรังเกียจ แต่ภายในเวลาเพียงสามเดือน บ่าวไพร่ในเรือนเหลียนฮัวต่างยอมรับนางแล้ว ส่วนญาติบ้านรอง บ้านสาม บ้านสี่ก็ไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายกับนางเลย แถมน้องสามีเช่นสวีเฟิ่งหยวนยังดีกับนางมากส่วนท่านโหวคงไม่ต้องเอ่ยเอ่ยถึงอีกฝ่ายสนับสนุนมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วจะติดก็เพียงสามีแม่ทัพของนางที่ยังตั้งแง่ไม่เลิก โชคยังดีที่งานของเขาสุมหัวจนแทบไม่มีเวลาหาเรื่องใส่นาง นอกจากกลับมาอาบน้ำ กินข้าว แล้วก็ลากนางเข้าห้องไปร่วมรักจนค่อนคืน ในฐานะแม่ทัพอวี้หลิน

ขณะที่อีกฟากหนึ่ง จวี๋ซื่อไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เช่นเคย ดวงตานางเคลือบประกายของคนที่คิดคำนวณอยู่เสมอ มิได้หวังดีต่อหลิงเซียวตั้งแต่รู้ว่าร้านเหอเซียงหยู๋ถูกยกให้หลานสะใภ้คนโต นางก็คิดสารพัดวิธีโจมตีเด็กสาวเมื่อคืน จวี๋ซื่อนั่งในเรือนตนเอง ที่หอมด้วยกลิ่นชาสมุนไพร นางเรียกชิงไต้กับจิ่งหมัวมัวเข้ามาสั่งการ หลังรู้ว่าหลานชายคนโตไม่กลับจวนเพราะมีราชการ นางยกถ้วยชาขึ้นอย่างช้า ๆ นิ้วเรียวเคาะขอบถ้วยเบา ๆ แววตาอาบด้วยความพึงพอใจในแผนที่เริ่มร่างนางสั่งชิงไต้ให้ไปสืบว่าสวีเฟิ่งเยี่ยนจะกลับเมื่อใด ชิงไต้ก้มคำนับ รับคำอย่างรวดเร็ว สีหน้ามั่นใจว่าตนทำได้ทันทีถ้ารู้แล้วให้คนของจิ่งหมัวมัวที่เป็นอี๋เหนียงของลูกน้องหน่วยอวี้หลิน กระจายข่าวว่า บัดนี้ฮูหยินของท่านแม่ทัพได้ดูแลร้านเหอเซียงหยู๋แล้วจวี๋ซื่อมั่นใจว่าเฟิ่งเยี่ยนยังไม่รู้เรื่องนี้จากเขายุ่งกับงานแม้แต่จวนยังไม่ได้กลับ หากรู้ต้องไม่พอใจแน่นอน ดวงตานางเป็นประกายราวอสรพิษที่เล็งเหยื่อจิ่งหมัวมัวเสนอให้ปล่อยข่าวลือเติมไฟอีก เพราะได้ยินมาว่านับตั้งแต่แม่ทัพสวีแต่งงานกับหลิงเซียวมาสามเดือน ท่านแม่ทัพไม่เคยให้เงินทองเลย สิ่งที่นางมีล้วนได

“ข้าแค่ระวัง มิใช่ระแวง…”“ไม่ต้องแก้ตัว หลิงเซียวเป็นเด็กดี ข้าดูคนมานานกว่าเจ้าจับดาบ หากข้าเห็นว่าเหมาะ ข้าย่อมให้โอกาส อย่าขัดใจข้า และอย่ามองนางแบบที่เจ้ามองมารดาหรือสตรีแซ่เจียงผู้นั้นอีก”เฟิ่งเยี่ยนเริ่มหงุดหงิด ความรู้สึกปั่นป่วนในอกเริ่มเดือดพล่าน “ท่านปู่ก็พูดเหมือนมันง่าย...”“ก็เพราะเจ้าไม่ยอมให้มันง่ายต่างหาก!”ครั้งนี้เสียงท่านโหวขึ้นสูงจริงจัง เผยโทสะที่อั้นมานานจนแตกกระจาย ความอดทนของผู้เฒ่าพุ่งถึงขีดสุด“เจ้าคิดว่าพูดถึงแม่เจ้าข้าไม่เจ็บหรือ? แต่ชีวิตคนมันต้องเดินต่อ จะให้หลานข้าติดหล่มเหมือนคนไร้ปัญญาหรือไร สตรีใช่ว่าชั่วเหมือนกันไปหมด!”คำว่า หล่มโคลน กระแทกอกเฟิ่งเยี่ยนจนจุก เขาหันหน้าหนี ดวงตาแดงระเรื่อเหมือนกำลังต่อสู้กับภาพอดีตที่ฝังคมในจิตใจ หายใจลึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไว้“ท่านปู่ก็พูดได้…เพราะท่านไม่ใช่คนถูกทอดทิ้ง ถูกหักหลัง…”ท่านโหวขมวดคิ้วแน่น รอยเหี่ยวย่นบนหน้าทับซ้อนกันราวกับแผนที่แห่งความหลัง “โอ้? แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงผู้ชมรึ? เจ้าถูกทิ้ง ข้าต้องกอบเศษใจเจ้ามาปะใหม่ ฟูมฟักเจ้าและหยวนเอ๋อ พูดเช่นนี้ไม่ยุติธรรมต่อข้าเลย”เฟิ่งเยี่ยนกำมือแน่นยิ่งกว

เสียงน้ำค่อย ๆ ไหลลงถังไม้ขนาดใหญ่ ส่วนหลิงเซียวกำลังก้มกายตรวจความอุ่นของน้ำให้สามีตามหน้าที่เช่นทุกวันหากยามใดเฟิ่งเยี่ยนกลับเรือน ใบหน้าของนางสงบ สายตาสงบนิ่ง นางแค่คิดว่าเขาคงเหนื่อยจากการเดินทางกลับมาเอาใจเขาหน่อยตนเองจะได้ปลอดภัย แต่ขณะที่สองนายและสาวใช้กำลังช่วยกันอย่างขะมักเขม้น ต่างต้องสะดุ้งสุดตัวปัง!เพราะจู่ๆ ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดเข้ามาเต็มแรงจนมันกระแทกผนังเกิดดังสะเทือน ห้องอาบน้ำที่อบอวลกลิ่นสมุนไพรถึงกับสั่นไหวไปทั้งแถบกุ้ยอิงที่กำลังเติมน้ำอุ่นสะดุ้งเฮือกจนน้ำกระฉอกออกขอบถังไปหลายหยด ใบหน้าถอดสีในพริบตา เมื่อเห็นร่างใหญ่ของสวีเฟิ่งเยี่ยนยืนเต็มกรอบประตู แค่เห็นแผงอกและเรือนกายสูงใหญ่แปดฉื่อของเขา ดวงตาของเด็กสาวก็ราวกับกำลังมองภูเขาที่กำลังพุ่งเข้าชนตนเองดวงตาคมเข้มของเขามืดสนิท ปกติท่านแม่ทัพสวีก็น่ากลัวในสายตาของสาวใช้วัยเยาว์อยู่แล้ว ในบัดนี้เขายิ่งดูน่ากลัวจับจิตจับใจ คล้ายอสูรที่เพิ่งหลุดจากโลงหิน“ไสหัวออกไป”เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่ความเย็นเฉียบที่กรีดผ่านหูทำให้กุ้ยอิงแทบทรุดลงทั้งยืน ในใจของนางไม่เหลือพื้นที่ให้คิดอื่น นอกจากต้องรีบจากไปตามคำสั่งท่านแม่ทัพ

“ไม่เคยเสแสร้ง?” เขาตวาดถามสีหน้าเต็มไปด้วยโทสะรุนแรงจนหลิงเซียวสะดุ้ง ทว่านางไม่ถอยหนียืนหยัดสู้ยิบตา“หากเจ้าไม่เสแสร้งจนท่านปู่ของข้าหลงกลและยั่วยวนหยวนเอ๋อจนเขาลุ่มหลงวันนี้สองคนนั้นจะกล้าร่วมมือกันแสดงงิ้วหลอกข้าว่าป่วยแล้วห้ามขัดใจท่านปู่ได้อย่างไรเจ้ามันตลบตะแลง!”“เออ! ได้ข้ามันชั่วช้า ข้ามันเป็นสตรีแพศยา เป็นคนไม่ดี เช่นนั้น...”เสียงของหลิงเซียวเริ่มสั่นเท่าเพราะโกรธจนเกินระงับ ร่างเล็กของนางสั่นไหวมิใช่เหน็บหนาวแต่เพราะโทสะล้วนๆ ในเมื่อเขามองนางเป็นตัวน่ารังเกียจถึงเพียงนั้นเช่นนั้นก็พอกันที“เช่นนั้นอันใดเจ้าพูดออกมาเลยกู้หลิงเซียว” ขณะถามสวีเฟิ่งเยี่ยนก้าวมาใกล้กู้หลิงเซียวจนปลายเท้าของนางและเขาแทบจะชน“เช่นนั้น...ท่านแม่ทัพหย่ากับข้าเถอะ!” ถึงจะอยากมีต้นทุนอีกหน่อยจึงขอหย่า กับสามีชั่วช้าแต่วันนี้นางไม่ไหวแล้ว ทนอยู่กับสามีเช่นสวีเฟิ่งเยี่ยนต่อไปนางต้องเสียสติหรือไม่ก็ตายในสักวันแน่ๆหากแต่คำขอหย่านี้ทำเอาสวีเฟิ่งเยี่ยนยืนตัวแข็งเพราะคำนี้มันพาให้ใบหน้าท่านแม่ของเขาซ้อนทับใบหน้าของกู้หลิงเซียวจนเขาเริ่มขาดสติอีกครั้ง สตรีตรงหน้าเขาบัดนี้กลายเป็นท่านแม่ ที่ตะโกนขอหย่ากับบ