บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 191 - บทที่ 200

Ang mundong kinagisnan ni Maria ay tuluyan nang nagkapira-piraso. Habang nakatitig siya sa kaniyang anak na si Gabriel na dahan-dahang tumatayo mula sa platform, hindi ang kaniyang munting anghel ang nakikita niya. Ang mukha ay kay Gabriel, ang maliliit na kamay ay kay Gabriel, ngunit ang mga mata—ang purong itim na mga matang walang kislap ng kabataan—ay pag-aari ng isang demonyo.Ang boses ni Saturnino Elizalde na lumalabas sa bibig ng bata ay tila isang malupit na sumpa. “Ang biological immortality, Maria. Iyan ang hindi naintindihan ng ama mo at ni Ricardo Valdez. Hindi ito tungkol sa pagpapahaba ng buhay ng isang matandang katawan. Ito ay tungkol sa paglipat ng consciousness sa isang perpektong vessel.”“Gabriel... baby, please... labanan mo siya,” iyak ni Ria, habang pilit na gumagapang patungo sa kinalalagyan ni Javi na nakahandusay sa sahig. Ang katawan ni Javi ay hindi na nagbabaga, ang Bio-Igniter ay tuluyan nang na-drain, iniwan siyang parang isang bakan

Ang asul na kuryenteng lumabas sa palad ni Maria ay tila isang babala mula sa kailaliman ng kaniyang nawalang pagkatao. Muntik nang tumalsik si Javi kung hindi siya mabilis na nakailag. Ang pader sa kaniyang likuran ay nasunog, nag-iiwan ng isang itim na marka na tila sumisimbolo sa lamat ng kanilang relasyon.“Maria! Itigil mo ito! Hindi mo alam ang ginagawa mo!” hiyaw ni Javi, habang pilit na iniiwasan ang bawat atake ng asawa.“Alam ko ang nararamdaman ko!” sigaw ni Maria, ang kaniyang boses ay tila may halong mechanical static. “Nararamdaman ko ang sakit sa tuwing tinitignan kita! Ang utak ko ay nagsasabing ikaw ang banta! Ikaw ang dahilan kung bakit wala akong maalala!”Mabilis na pumasok si Selene sa silid at itinutok ang isang neural dampener kay Maria. Ngunit bago pa man niya makalabit ang gatilyo, isang mabilis na pag-atake mula sa anino ang nagpabagsak sa kaniya. Isang lalaking nakasuot ng tactical gear ang pumasok mula sa bintana—isang tauhan ni

Ang loob ng armored van ay nababalot ng isang nakabibinging katahimikan habang binabagtas nila ang SLEX patungong BGC. Nakatitig si Javi kay Gabriel. Ang kaniyang munting anak, ang kaisa-isang dahilan kung bakit pilit siyang bumabangon sa bawat pagkakalugmok, ay tila nagiging isang ticking time bomb. Ang pulang liwanag sa mga mata ni Gabriel ay ritmiko, sumasabay sa bawat pintig ng kaniyang puso.“Arturo, anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Javi, ang kaniyang boses ay puno ng panginginig. “Bakit siya nagkakaganyan? Sabi mo ligtas na siya sa Tagaytay!”Mabilis na kinakalikot ni Arturo ang kaniyang tablet, pilit na sinusuri ang biological signature ng bata. “Ang impostor... tama siya. Si Gabriel ay hindi lang basta clone. Siya ay binuo gamit ang 'Organic detonator' sequence. Sa bawat segundo na lumalapit tayo sa Elizalde Tower, ang kaniyang neural frequency ay nag-o-auto-sync sa main server ni Lucas. Kapag umabot kami sa BGC, si Gabriel ang magsisilbing mitsa para pa

Ang hangin sa Bonifacio Global City ay tila naging malapot na lason. Sa ilalim ng dambuhalang asul na dome na bumabalot sa buong distrito, ang mga tao ay nagsimulang bumagsak sa kalsada na tila mga rebultong pinutulan ng mitsa. Ang mga sigaw ng pagdurusa ay dahan-dahang napalitan ng isang nakakapangingilabot na katahimikan, bumasag lamang ng ingay ng mga holographic billboard na patuloy na nag-aanunsyo ng tagumpay ng Architect Corp.Sa labas ng Elizalde Tower, nakaluhod si Javi Soliven sa malamig na semento. Ang kaniyang mga kamay ay nakabaon sa kaniyang dibdib, pilit na hinahawakan ang kaniyang puso na tila gustong kumawala sa kaniyang tadyang. Ang Bio-Igniter na itinanim sa kaniya—ang makinang akala niya ay na-drain na—ay muling nagliliyab, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito kulay ginto o asul. Ito ay isang nakakatakot na kulay lila, ang kulay ng kamatayan at ng "Kill Switch" na binuo ni Maria.“Ria...” bulong ni Javi, ang kaniyang paningin ay nagsisimulang lu

Ang sub-level 4 ng Elizalde Tower ay tila naging isang kuta ng kadiliman. Ang tunog ng embryonic fluid na tumatama sa sahig ay humahalo sa ritmikong ugong ng dambuhalang processor sa gitna ng silid. Nakatitig si Selene sa katawan ni Javi na lumulutang sa hangin, napapalibutan ng mga kumikinang na asul na kable na tila mga galamay ng isang higanteng octopus.“Bitawan mo siya, Ricardo!” sigaw ni Selene, habang itinutok ang kaniyang baril sa mga CCTV camera sa kisame.“Masyado kang maingay, Selene,” ang boses ni Ricardo ay nanggaling sa bawat sulok ng silid. “Hindi mo ba nakikita? Ito ang kaganapan ng lahat ng aking pinaghirapan. Si Maria ay hindi kailanman naging sapat dahil sa kaniyang 'emosyon'. Ngunit ang 'Original' na ito... wala itong puso, walang alaala, walang kahinaan. At si Javi... ang kaniyang Bio-Igniter ang magsisilbing baterya na magpapatakbo sa diyosang ito habambuhay.”Sa kabilang panig, sa digital na mundo, nakatayo sina Javi at Maria sa hara