บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 211 - บทที่ 220

Ang amoy ng basa pang damo at ang malamig na hangin ng madaling araw ay tila naging lason sa bawat hininga ni Javi. Nakatayo siya sa harap ng kaniyang villa, ang kaniyang mga bisig ay mahigpit na nakayakap sa walang malay na si Gabriel, habang ang kaniyang paningin ay nakapako sa lalaking kapapasok lamang mula sa itim na SUV.Ang lalaki ay kaniyang repleksyon—ang parehong taas, ang parehong tindig, ang parehong hugis ng mukha. Ngunit ang peklat na humahati sa kaliwang mata nito ay nagbibigay dito ng isang anyong mas marahas, mas matalim, at mas mapanganib.“Sino ka?” ang boses ni Javi ay galing sa kailaliman ng kaniyang bituka, puno ng panginginig at poot.Tumawa ang lalaking may peklat, isang tunog na parang mga tuyong dahon na kinikiskis sa semento. “Ako? Ako ang Javi Soliven na kinatatakutan ng mundo. Ako ang Javi na hindi naging mahina dahil sa isang babae. At ikaw...” itinuro niya ang Javi na karga ang bata, “...ikaw ay isang eksperimento lamang na na

Ang boses ni Gabriel ay hindi na boses ng isang munting bata. Ito ay malalim, may awtoridad, at tila nanggagaling sa kailaliman ng isang dambuhalang processor. Sa isang iglap, isang bugso ng gintong enerhiya ang lumabas mula sa maliit na kamay ni Gabriel, tumama nang diretso sa impostor na may peklat.Tumalsik ang impostor, nabitawan ang hawak na si Mira. Ang mga electronic devices sa paligid ay sumabog dahil sa tindi ng interference. Ang holographic na imahe ni Maria sa langit ay biglang naging asul, sumasabay sa pintig ng enerhiya ni Gabriel.“Gabriel! Anak!” hiyaw ni Javi, pilit na nilalapitan ang bata.Ngunit nang hawakan ni Javi ang balikat ni Gabriel, naramdaman niya ang isang matinding init—isang init na hindi nakakapaso, kundi tila humihigop ng kaniyang sariling lakas. Tumingin sa kaniya si Gabriel, at sa isang saglit, nakita ni Javi ang isang pamilyar na kislap ng pagkilala sa mga mata ng anak bago ito muling bumagsak sa kaniyang mga bisig.

Ang bawat segundo ay tila isang taon habang pinapanood ni Javi ang dahan-dahang pag-akyat ng kable na may karga kay Maria. Ang kaniyang puso ay punung-puno ng galit, pighati, at isang determinasyon na ngayon lamang niya naramdaman sa kaniyang buong buhay. Ang kaniyang "Glow Up" journey ay hindi pa pala tapos—ito ang huling pagsubok.“Javi, ang bata!” sigaw ni Arturo, habang pilit na nilalabanan ang mga drones na humahadlang sa kanila.Tumingin si Javi kay Gabriel na pilit na isinasakay sa isang hiwalay na drone pod, at kay Maria na nasa kable. Ang payo ni Mira ay umalingawngaw sa kaniyang isipan: Ang Bio-Igniter sa puso mo ang susi.“Hindi ko pipiliin ang isa lang,” bulong ni Javi sa kaniyang sarili. “Dahil silang dalawa ang mundo ko.”Sa isang mabilis na pagkilos, pinakawalan ni Javi ang huling bugso ng enerhiya mula sa kaniyang dibdib. Ang lila at gintong liwanag ay nagsanib, bumuo ng isang dambuhalang shockwave na nagpabagsak sa lahat ng drones

Ang bawat segundo ng katahimikan sa loob ng kuta ay tila isang matalim na kutsilyong humahati sa hangin. Si Clara Soliven ay nakatayo sa gitna ng silid, ang kaniyang anyo ay punung-puno ng grasya na tila hindi nanggaling sa isang madugong labanan. Ang kaniyang mga mata ay malinis, walang bakas ng teknolohiya, ngunit ang presensya niya ay nagpapabigat sa dibdib ni Maria.“Ibigay mo sa amin ang anak ko, Clara. O kung sino ka man,” madiing sabi ni Maria. Ang kaniyang "Source" energy ay dahan-dahang kumakalat sa kaniyang mga ugat, handang sumabog anumang oras.Tumawa nang mahina si Clara, isang tunog na parang mga kampanilya sa gitna ng kagubatan. “Ate Maria, bakit palagi kang nag-iisip ng masama? Ako ang paborito mong bayaw noon, hindi ba? Ako ang tanging nagtatanggol sa iyo sa mansyon nang tratuhin ka ni Kuya Javi na parang basahan.”Napatingin si Clara kay Javi, ang kaniyang titig ay puno ng pangungutya. “Kuya, naalala mo ba kung paano mo siya pinapaiyak sa

Ang bawat salitang lumabas sa bibig ni Gabriel ay tila isang nakakalasong usok na bumabalot sa silid. Ang tingin ni Ricardo Valdez sa pamamagitan ng mga mata ng bata ay walang bahid ng pagmamahal—puro ito ambisyon at malamig na kalkulasyon. Para kay Ricardo, si Maria ay hindi kailanman naging anak; siya ay isang prototype na ngayon ay naging sagabal. “Hayop ka, Papa! Paano mo ito nagawa sa sarili mong apo?!” hiyaw ni Maria, ang kaniyang boses ay pumipiyok sa tindi ng sakit. “Ang pamilya ay isang konsepto para sa mga mahihina, Maria,” ani ni Ricardo. “Ginamit ko ang 'The Original' para i-transfer ang consciousness ko bago sumabog ang platform. Si Clara ang perpektong surrogate. Pero ang Source... ang huling encryption key ay nasa emosyonal na sentro ng iyong puso. Ang pighati na naramdaman mo noong iwan ka ni Javi, iyon ang nag-activate sa huling layer. Kailangan ko iyon para ma-stabilize ang Global Link.” Sumugod si Javi, pilit na inaabot