บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 171 - บทที่ 180

Ang amoy ng sunog na kable at ang makapigil-hiningang usok mula sa gumuhong rooftop ng ospital ay tila isang malupit na paalala ng huling sandali ni Maria. Sa loob ng humahaharurot na van, ang katahimikan ay mas masakit pa sa anumang putok ng baril. Nakatitig si Javi sa kaniyang mga palad, kung saan mahigpit niyang hawak ang naiwang kwintas ni Ria. Ang pendant na anghel ay malamig, walang buhay, tila sumasalamin sa kawalan na nararamdaman niya sa kaniyang dibdib.“Daddy, where is Mommy? Why did she stay there?” ang basag na tinig ni Gabriel ang bumasag sa kaniyang pagmumuni-muni.Hindi agad nakasagot si Javi. Paano mo ipapaliwanag sa isang bata na ang kaniyang ina ay nagsakripisyo para maging isang "Virus" at burahin ang banta ng kaniyang sariling pamilya? Na ang liwanag na nakita nila kanina ay maaaring ang huling sulyap nila sa babaeng nagpabago sa kanilang buhay?“Ligtas ang Mommy mo, Gabriel,” ang boses ni Arturo ay matigas ngunit may bahid ng pagsisis

Ang dambuhalang alon ay tila isang pader ng kamatayan na bumagsak sa tactical boat nina Javi. Ang ingay ng tubig at ang pagkasira ng makina ay naging isang nakakabinging symphony. Ngunit bago pa man sila tuluyang nilamon ng karagatan, isang puwersa ang biglang humila sa kanilang sasakyan pataas. Hindi ito hangin, kundi isang electromagnetic field na nagmula sa loob mismo ng 'The Cradle'.“Sino ang gumawa nito?” sigaw ni Arturo habang pilit na humahawak sa railing ng bangka.“Si Maria,” sagot ni Selene, habang nakatitig sa tower. “Pinapabagsak niya ang alon... ngunit hindi ko alam kung bakit.”Sa loob ng control room, naninikip ang dibdib ni Ria. Ang kaniyang system ay naglalabas ng mga error messages. Ang pagkakita kay Javi at Gabriel sa monitor ay nagdulot ng isang matinding glitch sa kaniyang neural processor. Ang silver vision niya ay biglang napalitan ng mga kulay—mga kulay ng kaniyang nakaraan.“Maria, anong ginagawa mo? Bakit mo itinigil ang

Ang labanan sa loob ng Memory Core ay naging isang madugong pakikipagtuos sa sariling anino. Ang mga robotic clones ay mabilis, tumpak, at walang awa. Bawat galaw ni Javi ay nababasa ng kaniyang clone, tila alam nito ang kaniyang susunod na hakbang bago pa man niya ito maisip.“Huwag kayong lalaban gamit ang inyong muscle memory!” sigaw ni Arturo habang iniiwasan ang isang laser blade mula sa kaniyang sariling clone. “Gumamit kayo ng unpredictable moves! Emosyon, Javi! Iyan ang wala sa kanila!”Huminga nang malalim si Javi. Tumingin siya kay Gabriel na nakatago sa isang sulok, nanginginig. Ang takot na mawala ang kaniyang anak ang nagbigay sa kaniya ng kakaibang lakas. Sa halip na umatake nang tuwid, biglang binitawan ni Javi ang kaniyang baril at sumugod nang pasugba, niyakap ang kaniyang clone at binuwal ito patungo sa bumubukas na sahig. Ang dalawa ay nahulog sa tubig, ngunit sa huling sandali, nagawa ni Javi na humawak sa isang cable at hilahin ang kaniyang sar

"Ria! Ria, tumingin ka sa akin!" sigaw ni Javi, hindi iniintindi ang panganib na dala ng nakatapat na palad ng asawa. "Ako ito, si Javi! Ang tatay ni Gabriel! Ang lalaking nangakong hinding-hindi ka na muling sasaktan!"Ang asul na kuryente sa kamay ni Ria ay tila isang buhay na ahas, naglalayag sa hangin at handang tumuklaw. Ngunit sa gitna ng pilak na ningning sa kaniyang mga mata, isang patak ng luha ang lumabas. Isang maliit na bahagi ng kaniyang pagkatao ang pilit na lumalaban sa command ni Saturnino."Umalis... ka..." pagod na bulong ni Ria. "Hindi ko... ma-control..."Mabilis na kumilos si Selene. Kinuha niya ang isang neural dampener na kinuha niya mula sa lab sa isla at itinama ito sa likod ng leeg ni Ria. Sa isang iglap, ang kuryente ay nawala at si Ria ay bumagsak sa mga bisig ni Javi. Ang kaniyang mga mata ay bumalik sa dati, ngunit ang kaniyang diwa ay tila nasa malayong lugar."Kailangan nating makarating sa mainland," ani Arturo hab

Ang dalampasigan ng Batangas ay naging saksi sa isang kaganapang hindi kayang ipaliwanag ng siyensya. Ang itim na alab na nagmumula sa katawan ni Maria ay tila isang butas sa kalawakan na humihigop ng lahat ng liwanag sa paligid. Ang mga tauhan ni Elena at Saturnino, na kanina ay nagpapatayan, ay napahinto sa takot. Ang bawat hakbang ni Ria ay nag-iiwan ng sunog na bakas sa buhanginan."Maria! Itigil mo ito!" hiyaw ni Javi habang pilit na inaalalayan ang sugatang si Arturo.Ngunit ang babaeng nasa harap niya ay wala nang emosyon. Ang kaniyang mga mata ay naging purong itim, walang kislap, walang pag-asa. Si Saturnino, sa pamamagitan ng neural link, ay matagumpay na na-overwrite ang huling depensa ng utak ni Ria."Javi Soliven," ang boses ni Ria ay malalim at mechanical. "Ang Bio-Igniter sa loob mo ay sumasagot sa aking tawag. Ibigay mo ang iyong puso, o sisirain ko ang batang ito."Itinuro ni Ria ang kaniyang daliri kay Gabriel. Isang bolang itim