บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 181 - บทที่ 190

Ang katahimikan sa loob ng kuta sa Mindoro ay tila isang mabigat na parusa kay Ria. Habang pinapanood niya ang kaniyang asawa at anak mula sa malayo, ang mga salita ng kaniyang ama ay tila isang hatol ng kamatayan. Ang pag-ibig na kaniyang ipinaglaban, ang pagsasama na kaniyang pinangarap pagkatapos ng kaniyang "Glow Up", ay siya rin palang magiging sanhi ng kanilang pagkagunaw."Ria? Bakit mag-isa ka rito?" tanong ni Javi habang dahan-dahang lumalapit. May dala siyang baso ng tubig at isang mainit na kumot.Napaatras si Ria. Ang kaniyang puso ay bumibilis ang pintig, at kasabay nito, ang asul na ningning sa kaniyang mga balat ay nagsisimulang sumilay. "Huwag kang lumapit, Javi. Pakiusap.""Anong problema? May masakit ba sa iyo?" nag-aalalang tanong ni Javi, hindi pinansin ang babala ng asawa."Javi, pakinggan mo ako!" sigaw ni Ria, ang kuryente sa kaniyang paligid ay nagdulot ng pagputok ng bumbilya sa pasilyo. "Ang Bio-Igniter sa loob mo... at a

Ang katahimikan sa pagitan ng mag-ama at ng asawa ay tila isang kable na anumang sandali ay mapuputol. Nakatitig si Ria sa kaniyang asawa, ang puso niya ay nadudurog sa makitang ginagamit ni Javi ang kanilang anak bilang panangga. Pero alam niya si Javi. Alam niyang hinding-hindi nito sasaktan si Gabriel. Ang pulang ilaw sa leeg ng bata ay hindi bomba—ito ay isang sensor. Isang feedback loop.“Javi, huwag!” sigaw ni Ria, ang kaniyang boses ay paos na sa pag-iyak.Ngumiti nang mapait si Ricardo Valdez habang tinitignan ang kaniyang apo. “Napakatalino. Ginamit mo ang genetic resonance ni Gabriel para i-mask ang Igniter. Akala mo ba ay matatakot mo ako sa ganiyang paraan?”“Hindi kita tinatakot, Ricardo,” madiing sabi ni Javi habang dahan-dahang lumalapit sa dalampasigan. Ang bawat hakbang niya ay nag-iiwan ng sunog na bakas sa buhanginan. “Alam ko kung ano ang balak mo. Ang 'The Remedy' na sinasabi ni Ria... ang pag-override sa Source... hindi mo iyon gagawi

Ang hapdi ng balang tumama sa balikat ni Ria ay tila walang kwenta kumpara sa sakit na makitang lumubog ang chip sa kailaliman ng dagat. Iyon na ang kanilang huling alas. Iyon na ang tanging paraan para ma-neutralize ang Source nang hindi namamatay ang lahat.“Hindi!” hiyaw ni Ria, pilit na inaabot ang dagat habang umaagos ang dugo sa kaniyang balikat.Ang dambuhalang robot ni Saturnino ay nagsimula nang humigop. Ang enerhiya sa paligid ay tila nagkakaroon ng malakas na vortex. Nararamdaman ni Ria ang kaniyang kaluluwa na tila hinihila palabas ng kaniyang katawan. Ang kaniyang "Glow Up" beauty ay nagsimulang mag-fade—ang kaniyang balat ay dahan-dahang namumutla, ang kaniyang buhok ay tila nawawalan ng ningning.“Javi!” tawag ni Ria, ang boses ay papatid na.Si Javi ay nakikipaglaban pa rin sa mga tauhan ni Saturnino. Ang kaniyang Bio-Igniter ay nasa peak na, ang kaniyang katawan ay tila naging isang buhay na sulo. Nang makita niyang nanghihina si

Ang katahimikan sa loob ng villa sa Tagaytay ay hindi ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan. Ito ay isang nakakabinging katahimikan na tila isang malupit na biro mula sa tadhana. Nakatayo si Maria sa gitna ng kwarto ni Gabriel, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa bakanteng kama na dati ay kinalalagyan ng kaniyang kaisa-isang anak. Ang amoy ng gatas at baby powder ay sariwa pa sa hangin, ngunit ang init ng katawan ng bata ay matagal na ring naglaho, pinalitan ng malamig na simoy ng gabi na pumapasok mula sa bukas na bintana.Sa sahig, ang maliit na robot na may mapulang mata ay patuloy na naglalabas ng holographic na imahe ni Saturnino Elizalde. Ang kaniyang tawa ay tila isang kumpas ng kamatayan na umaalingawngaw sa apat na sulok ng silid.“Ang bata ang tunay na Arkitekto, Maria,” ulit ng hologram, ang boses nito ay may halong pangungutya. “Ang akala mo ba ay ang Source sa loob mo ang dulo ng lahat? Ikaw ay isang prototype lamang. Isang lalagyan na kail

Ang bawat suntok at sipa ng "Old Ria" ay tila may kalakip na alaala ng pighati. Habang nakikipagbuno si Maria sa kaniyang sariling clone sa loob ng nagbabagang laboratoryo sa BGC, bawat dampi ng balat nito ay nagdadala ng mga imahe ng kaniyang nakaraan—ang mga gabing iniyakan niya si Javi, ang mga pangungutya ng pamilya Soliven, at ang pakiramdam ng pagiging isang basahan na itinapon matapos gamitin.“Hindi mo ako matatakasan, Maria!” ang boses ng clone ay tila isang distorted na bersyon ng kaniyang sariling tinig. “Ako ang katotohanan mo! Ikaw ay isang asawang hindi minahal! Isang babaeng binuo lamang mula sa sakit!”“Hindi!” sigaw ni Ria, habang sinasalag ang isang sipa. “Ikaw ang bersyong kinalimutan ko na! Ang Maria na kaharap mo ngayon ay hindi na biktima!”Sa kaniyang earpiece, patuloy ang hiyaw ni Javi. “Ria, lumabas ka na riyan! Ang tower ay mag-se-self-destruct sa loob ng tatlong minuto! Isang bitag ang lahat ng ito!”Ngunit hindi makakil