All Chapters of เส้นรัก 0 เซนติเมตร: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 เต้นแรงเกินไปติณณ์ผงกศีรษะขึ้นจากหมอนขณะที่เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องในยามเช้าของวันทำงาน ควานมือออกไปตบแล้วพลิกตัวรัดร่างเล็กกลับมาให้ซุกเข้าที่กลางอก“แก้ม หกโมงแล้ว” ติณณ์ปลุกทั้งที่งัวเงีย“อืม หมดแรงมาก หาววว”ญาดาพลิกตัวไปอีกด้านปัดมือติณณ์ออกก่อนลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจ เอี้ยวหน้ากลับไปมองยังเห็นร่างสูงนอนนิ่งหลับตาพริ้ม“น่าอิจฉาชะมัด เล่นเราเสียดึก ตัวเองได้นอนสบายคนเดียว”“ฮึ” ติณณ์แค่นเสียง “งั้นนอนต่อสิ”“ไม่ ต้องไปทำงานแล้ว เช้านี้มีประชุมโปรเจคของคุณติณณ์”“อ่า... คุณติณณ์ที่ชอบเรื่องมากใช่ไหม”ญาดาลุกเดินไปตู้เสื้อผ้าพลางหัวเราะมุกตลก เอี้ยวหน้ากลับไปมองแต่เหมือนว่าเขาหลับต่อเสียแล้ว จึงไม่ได้สนใจอีกทำเสียงก๊อก แก๊ก โน้นนี่ เดินเข้าเดินออกกระทั่งติณณ์ต้องลืมตาขึ้นมองในยามหกโมงเช้าของเมืองหลวง แสงอาทิตย์ยังคงสีอ่อนส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ไปทางร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งกำลังยืนแต่งหน้าเอียงคอซ้ายขวา เลือกเครื่องประดับ ในชุดผ้าขนหนูพันรอบตัวผืนโตสีอ่อนติณณ์นอนคว่ำหน้าเอนศีรษะไปด้านเธอ หรี่ดวงตาปรืออย่างคนเพิ่งตื่นนอนกวาดไล้ตั้งแต่ปลายเท้าที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ เ

บทที่ 22 เพื่อนคนนี้รักแก้มเสมอแชะ .. ฟู่ แต่ดูเหมือนว่าคนร่างเล็กจะเป็นคนนิสัยเสียเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาได้ยินเสียงลากเท้าอย่างรองเท้าแตะอยู่บ้านบนพื้นหญ้า - - ฮึ ยายเตี้ยฟู่ .... นิ้วคีบบุหรี่สูบแหงนหน้าพ่นไปด้านข้าง“ปืน” ญาดาหยั่งเชิงด้วยเสียงแผ่วเบาระคนสำนึกผิด พาร่างเล็กกว่ายืนซ้อนหลังเอื้อมมือออกดึงเสื้อเชิ้ตสีเข้มเหนือเข็มขัด กระตุกเบา ๆ“แก้มขอโทษ”เงียบ ... ไร้เสียงตอบกลับมีเพียงเสียงสูบบุหรี่และเสียงพ่นควันออกเป็นระยะ ๆ ติณณ์ยังคงเหม่อมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ญาดา“ปืน แก้มขอโทษ”เขาดีดบุหรี่ทิ้งใต้ต้นไม้ใช้เท้าบี้จนดับคารองเท้าแล้วหันกลับไปทั้งตัว ก้มลงมองหญิงสาวที่เขารักมาตั้งแต่เด็ก“อีกสามวันปืนจะกลับอเมริกา”“ปืน!!”ติณณ์เสมองไปทางอื่นเมื่อเห็นสีหน้าญาดา สาวร่างเล็กดวงหน้าหวานซึ้งยังคงสวยงามเช่นเคยอย่างที่เป็นมา ดวงตารื่นฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความรู้สึกผิด โศกเศร้า หลากหลายอารมณ์ที่เขาเห็น ยกเว้นความรักอย่างชายหญิง ความรักแท้จริง ความผิดทั้งหมดอาจเกิดจากเขาเองที่วาดหวังมาตั้งแต่ต้นว่าสถานะของเราจะเปลี่ยนได้“ไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกครั้งเมื่อไร ส่วนงานที่นี่จักรจะเป็นคนสานต่อ”

บทที่ 24 nc“อ่า ปืนใกล้ขาดใจตายแล้วแก้ม เลื่อนลงอีก อ่า เห็นแล้ว อืม”น้ำเสียงติณณ์กระเส่าหนักยิ่งขึ้นยามเธอยกขาเอากางเกงในออกส่งให้เนินสวาทเปิดแย้มออก เธอหยิบเจ้าชิ้นเล็กขึ้นมาใช้นิ้วเกี่ยวไว้แล้วแกว่งหมุน จากนั้นโยนไปด้านหลัง เสียงคนร่างโตตะครุบได้และเสียงสูดดมแรง“อ่า แก้ม กลางเป้ามัน ... แฉะ”“ฮึ ต้องการให้แก้มโชว์อะไรอีก หรือว่าให้แก้มดีไซน์โชว์นี้เอง”เธอโก้งโค้งอีกครั้ง ใช้สองมือจับข้อเท้าตัวเองไว้จนลำตัวโค้งงอ หากมองจากด้านหลังคงเห็นเรือนร่างงดงามจนหมดสิ้น ส่งนิ้วเข้าหาแทรกรอยแยกก่อนแหวกออก“แก้ม อ่า”ติณณ์แทบเด้งตัวพุ่งออกไปหาร่างงดงาม มือขยับรูดท่อนเนื้อไม่หยุด มองภาพสวยงามกายสาวขาวนวลเนียนในยามเย็นลำแสงโพล้เพล้ เอวเล็กคอดกิ่วสะโพกผายออก ก้นกลมกลึงเป็นลูกเด้งตัวยามเธอก้มลง และดวงตาคมกล้าไม่ละออกจากร่องสาว มองเห็นชัดเจนว่าเธอกำลังเร้าอารมณ์แรงโลดเช่นกันจากเนื้อสาวฉ่ำชื้น นิ้วเรียวเล็กเล็บทำสีชมพูอ่อนเลื่อนขึ้นแล้วลงก่อนขยับเปิดรอยแยก จากนั้นจึงค่อยลากนิ้วป้ายน้ำออกมาหมุนตัวกลับมาด้านหน้า“ชิมไหมปืน” ญาดาส่งเสียงเจ้าเล่ห์บ้างก่อนป้ายน้ำบนยอดหัวเล็กแข็งชันตรงกลางทรวงอก ลากนิ้ว

บทที่ 26 จบสุดท้ายแล้วทั้งเธอและติณณ์ยังคงค้างต่ออีกหนึ่งคืน โดยไร้ซึ่งการร่วมรักเพราะญาดาไม่อาจรองรับไหวแล้ว แต่พอตอนเช้าตื่นนอนมาเธอยังโดนกวนอยู่ดี“ปืน ไม่เอา แก้มเจ็บ”น้ำเสียงอู้อี้เบี่ยงตัวหนีขณะที่ติณณ์เอาแต่ล้วงควัก เธอหลบเลี่ยงบิดตัวจนติณณ์หยุดมือจ้องหน้า“เอาจริงสิ แก้มเจ็บมากเหรอ”“เจ็บ!! ช้ำ แดง ปวด” ญาดาเน้นเสียงหนักแน่นทำหน้าขึงขังใส่ ติณณ์เงียบไปครู่แล้วโน้มหน้าเข้าใกล้กระซิบ“งั้น แก้มทำให้ปืนหน่อยนะ”“ปืน!!”“นะแก้ม ขัดลำปืนหน่อย”และติณณ์ไม่รั้งรอให้เธอปฏิเสธจับมือเล็กเรียวลงล้วงเข้ากางเกงบ็อกเซอร์ทันที และดูเหมือนลำปืนพร้อมรบยิ่งแต่เช้า“แรง ๆ แก้ม”เขานอนตะแคงรัดเธอไว้ให้เธอช่วยขัดลำปืน ส่วนตัวเองรุกรานเสื้อนอนแกะกระดุมจูบซุกไซ้ซอกคอ คลึงนม ดูดหัวป้าน ครางกระเส่าเว้าวอน“อืม แก้ม ดี อ่า ชักเร็ว ๆ”เธอเหลือบตามองบนแวบหนึ่งแล้วพลันสะดุ้งเมื่อมือใหญ่ล้วงเข้ากางเกงนอนเธอ เลื่อนนิ้วผ่านรอยแยก“ปืน ไม่ ไม่ต้อง”“อ่า แค่อยากจับ อ๊า อีก แรงอีก ปืนเอานิ้วเข้านะ”คราวนี้เธอปล่อยลำทันทีแล้วผลักอกเขาออก มองสีหน้ารวดร้าวใกล้สุขสมแต่ได้เพียงชั่วครู่เพราะเขาโน้มศีรษะลงปิดปาก ประ

ตอนพิเศษ 2 “ปืน”“อืออ”ผมทำเสียงงึมงำขานรับแต่ตายังจ้องแต่เกมที่หน้าจอโทรทัศน์ รู้สึกโซฟายุบตัวก่อนจะถูกแย่งจอยสติ๊กซ์ออกจากมือ“ฟังแก้มสิ”“มีอะไรพูดมา”ผมหัวเสียเล็กน้อย แต่ก็เท่านั้นเพราะเมื่อเอี้ยวหน้ากลับไปมองร่าวเล็กในชุดมัธยมปลายชั้นปีที่สี่ ผมเริ่มยาวจนมัดได้เป็นหางม้าเล็ก ๆ ตรงกลางผูกโบสีน้ำเงิน เธอกำลังยื่นบางสิ่งออกมาให้“อะไร”“ลูกอมออกใหม่”“ก็กินเองสิ”“กลัวไม่อร่อย”“...”ผมไร้คำพูดแต่ยอมอ้าปากออกให้เธอยัดลูกอมรสแปลกประหลาดเข้าในปากแล้วแลบลิ้น“อึ้ยยยย รสอะไรว่ะเนี่ย ห่วยแตกเป็นบ้าเลย เอาอะไรให้กูกินไอ้แก้ม”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แก้มหัวเราะงอหายจนล้มนอนหงายข้างผม “เป็นไง อร่อยไหม”ผมอยากคายออกเดี๋ยวนี้กำลังทำท่าพ่นทิ้ง แต่เธอเอานิ้วมาดันปากผมเสียก่อนพร้อมฝ่ามือนุ่มหอมมาก ปิดปากผมไว้“อมไว้ปืน ฮ่า ฮ่า กินให้หมด”ผมมองเธออย่างเข่นเขี้ยว จับมือเธอดึงออกแต่ยายเตี้ยใช้อีกมือจับปากผมหุบไว้ ผมจึงจับมืออีกข้างออกเช่นกันแล้วดันจนเธอนอนหงาย หัวเราะเสียงดังผมชะโงกเหนือร่างยายเตี้ย ก้มลงมองดวงหน้าหวานพราวระยับสดใสด้วยรอยยิ้มอย่างที่ทำให้ใจผมเต้นแรง เสียงหวานใสดังต่อเนื่อง แล้วเธอจึงหยุ