เส้นรัก 0 เซนติเมตร

เส้นรัก 0 เซนติเมตร

last updateLast Updated : 2025-12-18
By:  พริมรินCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ก็ดีนะ กูลองแล้วติดใจมันดี อย่างนี้กูก็เอากับคนอื่นได้” หมับ…ติณณ์คว้าปลายคางดึงกระชากจนเธอหันหน้ามาหาจ้องตากันวาวโรจน์ทั้งคู่ “ฝันไปเถอะไอ้แก้ม กูเป็นคนหมา ๆ ปากหมา ชอบท่าหมา แล้วยังเป็นหมาหวงก้าง มึงจำไว้” ติณณ์บีบเสียงข่มขู่แล้วสะบัดมือ เดินไปที่กางเกงล้วงเอาแผงยาออกมาโยนลงบนเตียงข้างตัวญาดา “ยาคุมฉุกเฉิน กินสะ กูยังอีกหลายน้ำ” “ไอ้ปืน! มึง นี่มันอันตราย” “แค่ครั้งนี้เท่านั้น พรุ่งนี้กินยาคุม” ญาดาขว้างยาคุมฉุกเฉินใส่หน้าเพื่อนสนิทแต่ติณณ์คว้าไว้ได้ทันหัวเราะมุมปาก “หรือมึงอยากมีลูกกับกู” “ไอ้ .. ไอ้หน้าตัวเมีย!!” “มึงด่าทีกูนี่ขึ้นเลยว่ะ” โรแมนซ์หวานปนเร่าร้อน จากเพื่อนสนิทสู่คนรัก ที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงทุกตอน “เราอยู่ห่างกันแค่ศูนย์เซนติเมตร…แต่หัวใจกลับไกลจนแทบเอื้อมไม่ถึง” เธอ—เพื่อนสนิทที่รู้ทุกอย่างในชีวิตเขา เขา—ผู้ชายที่บอกตัวเองมาตลอดว่า ‘ไม่ควรรักเธอ’ เมื่อความสัมพันธ์ที่เคยสวยงามเริ่ม ‘ปนหวานปนเจ็บ’ เขาจึงต้องตัดสินใจ จะยอมเสียเธอไป หรือจะก้าวข้ามเส้นศูนย์เซนติเมตร แล้วบอกรักเธอเ

View More

Chapter 1

ปฐมบท 1

Two years ago

‘Hey kid,’ said the voice from the other side of the hostel room, in the usual mocking tone that I had come to dread.

I sighed as I turned to look at my roommate, Marianne Weston. A blonde with a figure like a model’s, tall and slim, who hated me for no reason that I could fathom.

Except perhaps that I was so different from her—I came from a small town and was not wealthy, perhaps?

As always, she was lounging on her bed, looking like a million dollars, a cigarette dangling from her perfectly manicured hand.

*

Right, let me introduce myself: I’m Proserpina Martinez, from a small town named Annabel’s Run, and I had to literally scrape through to earn my scholarship to get into one of the best universities in the neighbouring big city of Charlesville.

My roommate’s parents were rich, and that would be an understatement. They fawned on their beautiful, spoilt daughter, lavishing her with presents that were ridiculously expensive, which she discarded as easily as used paper.

Unlike the unabashedly lucky Ms. Weston, I had never seen my father and did not know who he was; my mother had waltzed out of my life when I was three years old. She had gone on a date with a truck driver, promising to be back in a couple of hours.

She never returned.

The only wise thing she had done was to leave me with her sister, my Aunt Beth, before she disappeared. So my uncle, Stan Lawford, a pillar of society, never made me forget what a burden I was on him and his brood of six daughters and how lucky I was to have a roof over my head and food on my plate. Overwhelmed by guilt, I tried to ingratiate myself by taking on the majority of the chores in the house and was soon managing the cooking, for Aunt Beth had a large family with a new baby almost every year.

I was not overly blessed in the looks department either; short and rounded, too busty by half, as my aunt used to sigh, and with my mane of dark chestnut hair, I knew I was no beauty. My mouth was too full, my brown eyes too large...

Working odd jobs, waitressing, babysitting, anything and everything I could do, I had made the money for my Greyhound ticket when I was sure of my scholarship.

I had fled from the pocket-handkerchief town of Annabel’s Run after high school, with a scholarship, no less, which had left my sour uncle amazed. When girls my age were going out on dates or laughing with their sweethearts, I was swotting in the library or scrubbing pans in the diner I worked at in the evenings after school. I had big dreams of getting a job; my childhood fantasy had been finding my mother, and maybe my father too.

But with age comes maturity and I soon figured that neither of them was ever going to return.

*

So I set off with my meagre money and some cash which Aunt Beth had furtively pressed into my hands, my eyes full of dreams.

But the reality in the big city was a lot worse than I had expected.

My roommate, Marianne loathed me. She kept making snide remarks, although I had tried my best to be pleasant when I was allotted the room with her in the college hostel, eager to blend into this new world and make friends. She hated that I preferred to study, making it impossible for her to bring her string of boyfriends around and spend the night with them. Now I huddled on my bed, reading, trying to ignore her evil looks.

I did not fit in with the other students either; with my rather limited and old wardrobe, I was often the butt of snide jokes though I ignored them for the major part. You get to be that way after a lifetime of being jeered at.

Yet my roommate’s continued ridiculing of me stung. I was desperately lonely and with no friends to go out with, I felt miserable and unhappy.

That had been the norm all of last month but this evening, she looked at me, a glint in her lovely blue eyes.

“Wanna hang out with us this evening, Martinez?’ she drawled in her Texan twang.

I sat up, my mouth falling open in shock.

Later on, I was to kick myself for not suspecting something. I should have guessed that she meant no good but then, I was just too glad to be accepted by her, for I was lonely and simply did not fit in.

’Yes,’ I said eagerly and saw the look of devilish glee on her face which she quickly hid. That should have warned me but I was too happy.

‘Then let’s get you dressed,’ she said, a sly smirk on her face, her eyes moving dismissively over my plump frame.

“Uh…where are we going?’ I asked in a small voice for I had no clothes in any way comparable to the Texan girl’s lavish wardrobe.

She shrugged her shoulders and said mysteriously,’ Somewhere you have never been to, baby.’

*

Seven hours later, we were before a large building, dark and foreboding, almost hidden away in an alley.

As we stood before the large doors, I trembled. It was just the cold, I told myself but I was terrified. A feeling of unease pervaded my body and I could not shake off the disquiet that had been with me all evening.

My dress, or what there was of it, was a lacy red thing that barely covered my full breasts and clung to my wide hips lasciviously. It came up to my knees but that was because it belonged to Marianne who was a lot taller and slimmer than me. In fact, I had had to squeeze into it! Marianne had done up my eyes and the smoky look made me look like a different person altogether, someone who was promising a lot…As for my mouth, she had colored it red, a soft, sultry red and I shuddered. If Uncle Stan had to see me, he would drop dead with outrage, I thought, holding back a hysterical giggle.

Swallowing, I asked in a small voice, as I shifted from foot to foot, balancing precariously on my high heels,

‘Ummm…just where are we, Marianne?’

“Shut the f*ck up,’ she hissed as she stepped up to the door and pounded on the massive knocker.

The doors swung open and a man with beefed-up muscles and gelled black hair, scowled at us, his gaze softening as he looked at Marianne.

’We have a pass,’ she purred and he blinked before nodding his small eyes skimming over her proffered hand. His salacious eyes went over me and I shrank, hating the look in his eyes; it made my skin crawl but I moved forward, obediently following Marianne inside as the door slammed shut, closing out the world.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
ปฐมบท 2
ปฐมบท 2ซ่า .....ผมยืนมองสายฝนตกพรำรุ่งเช้าก่อนไปโรงเรียน สองสามปีมานี้ ผมตัวสูงขึ้นอีกนิดคงราวสิบเซนติเมตรเห็นจะได้ รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะแม่ของผมมักจับผมวัดกับที่วัดส่วนสูงลายยี่ราฟซึ่งแม่ติดไว้กับเสาบ้านทุกเช้าน่ะสิ แต่ผมว่ามันไม่ได้มาตรฐาน เพราะมันเป็นของที่ขายตามตลาดนัด - - ผมคิดเอาว่าผมน่าจะสูงกว่านั้น“ปืน รถมารับแล้ว”“ครับแม่”ผมกระวีกระวาดคว้าเป้สีดำอย่างเด็กมัธยมชั้นปีที่หนึ่ง วิ่งออกไปด้านนอกจึงเห็นรถกระบะคันยาวแบบดัดแปลงใส่หลังคา วางเก้าอี้ไม้ยาวทั้งสองฟากสำหรับนั่ง แล้วผมก็เห็นเธอ เด็กหญิงแก้มเฮ้อ...ไม่น่าเชื่อว่าผมและเธอยังคงต้องเจอกัน โดยเฉพาะต่อไปนี้ไปอีกหกปี เพราะเราทั้งคู่เข้าเรียนโรงเรียนเดียวกัน ไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านจัดสรรนี้มากนักผมชำเลืองมองเธอเพียงแวบเดียวแล้วหลุบตาลงมองชื่อ ญาดา แสงทัด ผมแค่นเสียงในใจ ผมว่าชื่อของผมเท่กว่าเป็นไหน ๆ ติณณ์ เตชะ ผมนี่... เวลาเดินไปไหนยืดอกใส่ทุกคนในโรงเรียนด้วยภาคภูมิใจ เหลือบตาขึ้นจากชื่อปะทะสายตากับเด็กนิสัยเสียก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้ การยั่วโมโหเธอคงกลายเป็นนิสัยเสียเพียงอย่างเดียวของผม จากนั้นจึงตัดสินใจนั่งชิดด้านนอก
last updateLast Updated : 2025-12-11
Read more
บทที่ 1 ปืน
บทที่ 1 ปืนตึง ตึง ผ่าง..“ปืน ปืน ไอ้ปืน ตื่น ๆ”“อืออ”“โมงเช้าแล้วแก ไปโรงเรียน”ผมดึงผ้าห่มคลุมหัวแล้วพลิกไปอีกด้านทันที แต่ยายเตี้ยไม่ยอมยังพยายามดึงผ้าห่มจนผมต้องรีบตะครุบไว้จับแน่น“เฮ้ย!! แก้ม มึงเข้ามาในห้องผู้ชายไม่อายหรือไง”“อายอะไร มาเกือบทุกวัน เร็ว ลุก วันนี้ถ้าไปสายจะโดนวิ่งรอบสนาม”ผมสลืมสลือมัวขี้ตาตั้งท่าจะสะบัดผ้าห่มนึกขึ้นได้ว่าไม่ทันได้ใส่กางเกง จึงชักขากลับ“มึงออกไปก่อน ไปรอข้างล่าง”“ไม่ เป็นอะไรของมึง”“เปล่ากูไม่เป็นอะไร อย่าดึง!! กูบอกว่าอย่าดึงผ้าห่ม”ด้วยความอายผมจึงเผลอขึ้นเสีย เห็นมือเล็กขาวชะงักหยุดทันทีเลยนึกละอายใจ เงยหน้าขึ้นตั้งใจจะเอ่ยขอโทษ แต่ทว่า ...พรึบ!!“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ที่แท้ก็ไม่ได้ใส่กางเกงนอน”ดีที่ผมคว้าหมอนมาปิดไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นยายเตี้ยได้เห็นอาวุธลับแน่“มึงนี่ เป็นผู้หญิงหรือเปล่า หลบไปกูจะเข้าห้องน้ำ”“เออ ไปเลย เดี๋ยวกูนอนรอแทน”ผมหลบแทบไม่ทันเมื่อยายเตี้ยกระโดดขึ้นเตียงเล็กขนาดสามฟุตครึ่งจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล้วดึงผ้าห่มไปกอดไว้ควักโทรศัพท์ไถโซเชียลไม่ได้สนใจผมอีก“มึงอย่าไปทำแบบนี้กับใครนะไอ้แก้ม”“ทำไม”ปากถามแต่ตายังมองโทรศ
last updateLast Updated : 2025-12-11
Read more
บทที่ 2 แก้ม
บทที่ 2 แก้มตึก ตึก ตึก“แก้ม”“ขา”แก้มหยุดฝีเท้าลงขณะกำลังวิ่งลงบันไดบ้าน พลันเลี้ยวซ้ายไปทางห้องนั่งเล่นเมื่อได้ยินเสียงแม่เรียก“ไปบ้านปืนเหรอ”“ค่ะ ไปทำการบ้านพ่วงติว”แก้มยกกระเป๋าเป้ขึ้นให้ดูก่อนเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมไปด้วยสองกระป๋อง“แล้วนี่อาบน้ำแล้วเหรอ”“อาบแล้วค่ะแม่ เออแม่ วันนี้ครูแนะแนวบอกให้แก้มเลือกคณะมนุษย์”“อ้าว แต่แกเรียนสายวิทย์”ฉันเหลือบมองหาขนมจนเจอ เลยหยิบเอาขนมสอดไส้ใส่ถุงไปด้วยอีกสามอัน ของปืนสอง ของฉันหนึ่ง“ก็แก้มเรียนไม่เก่งเหมือนปืนนี่แม่”“แล้วมันจะได้เรื่องเหรอไอ้คณะมนุษย์ จบมาทำงานอะไร”“โธ่แม่ สมัยนี้เรียนอะไรก็ได้ ขอให้เก่งจริง”ขาก้าวผ่านแม่ที่ยังนั่งอยู่โต๊ะกินข้าวแล้วนึกขึ้นได้“เออหนูลืมอีกแล้ว พ่อจะกลับวันไหน ไปนานเชียวเที่ยวนี้”“คงปลายเดือนมีอะไรหรือเปล่า”“หนูต้องจ่ายค่าเรียนพิเศษ”ฉันสังเกตว่าแม่เงียบเสียงลงจึงเอี้ยวหน้ากลับไปมอง ช่วงนี้แม่ดูท่าทางไม่ร่าเริง ไม่ค่อยยิ้ม หรือที่บ้านจะมีเรื่อง“แม่มีอะไรหรือเปล่า”ฉันเดินย้อนกลับมาทันทีวางกระเป๋าบนโต๊ะกินข้าวก่อนนั่งลงข้างกัน“พ่อแกเขา ... ช่างเถอะ ไม่มีอะไร ไปติวหนังสือกับปืนเถอะ แล
last updateLast Updated : 2025-12-11
Read more
บทที่ 3 วัยพลุ่งพล่าน
บทที่ 3 วัยพลุ่งพล่านอันที่จริงผมพยายามอย่างเต็มที่แล้วสำหรับผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดมีเนื้อ และ ... มีไอ้นั่นกลางหว่างขาผมขยับตัวพลิกตะแคงไปอีกด้านสะกดใจตนเองไม่ให้รับรู้ถึงกลิ่นอันอ่อนหวานและร่างนุ่มนิ่มจากคนข้าง ๆ ที่ยังเอามือพาดเอวผมไว้ - - ผมต้องหันหนีก็เพราะไอ้นั่นมันดันเคารพธงเช้าผมจับมือไอ้แก้มไว้แน่นแล้วเหม่อลอยมองฝาหนัง มือมันพาดเอวทาบกางบนพุงผมพอดี อีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น หากมันเลื่อนลงสักห้าเซนติเมตรปลายนิ้วก้อยมันจะโดนส่วนหัวพอดิบพอดี - - ถอนหายใจครั้งที่ล้านแล้วกู“มึงตื่นแล้ว” แก้มทำเสียงงัวเงียแล้วพลิกตัวออกไปอีกด้าน“อือ ตื่นแล้ว กูเข้าห้องน้ำก่อน” ผมทำท่าจะลุกขึ้นแล้วพลันรู้สึกว่าคงยังไม่ได้จึงนั่งนิ่งไว้ก่อนเอาผ้าห่มปิดไว้“อ้าว ไหนบอกจะไปเข้าห้องน้ำ” ไอ้แก้มพลิกตัวกลับมานอนตะแคงกอดผ้าห่มยกขาพาดขาผมไว้เขี่ยเล่นเบา ๆสายตาผมมองเท้าเล็กขาวเนียน มันเอานิ้วเท้าคีบผ้าห่มเล่น ผมจึงดึงผ้าห่มออก มันชักเท้ากลับแล้วแหย่มาข้างหน้าต่อหัวเราะในลำคอ ผมรู้สึกได้เลยว่ามันจ้องผมอยู่เพราะแผ่นหลังผมร้อนวูบวาบพิกล เลยแกล้งมันจับข้อเท้าไว้กำแน่นกำลังสะบัดออก มันดันยกขึ้นอย่างแรงผล
last updateLast Updated : 2025-12-11
Read more
บทที่ 4 วัยใส
บทที่ 4 วัยใสมันเป็นเดือนที่แย่ที่สุดในชีวิต ถ้าไม่นับรวมวันที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันหลังจากที่พ่อกลับมาจากต่างจังหวัดได้สองวันฉันแหงนศีรษะมองท้องฟ้าในตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน กระชับเสื้อกันหนาวไหมพรมสีอ่อนขณะยืนรอกำปั่นมารับ ในตอนนี้คนทั้งโรงเรียนรับรู้ว่าฉันและกำปั่นเป็นแฟนกันแปร๋น!!“แก้ม” เสียงกำปั่นสดใสเช่นเคยในทุกเช้าซึ่งเป็นเวลาเกือบเดือนมาแล้วที่มารับส่งฉันถึงบ้าน“กำปั่น”ฉันเพิ่งสังเกตว่ากำปั่นตัวเล็กแค่ไหนเมื่อฉันนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์แล้วหน้าฉันโผล่พ้นไหล่จนลมกระแทกทรงผม ซึ่งถ้าฉันนั่งซ้อนไอ้ปืน ฉันไม่เคยโดนลมเลยด้วยซ้ำ - - นี่ฉันเปรียบเทียบกำปั่นกับไอ้ปืนได้ยังไงฉันรับหมวกกันน็อกมาสวมและรัดสายคาดเองก่อนจะขึ้นไปนั่งไพล่ ชำเลืองกลับไปมองในซอยบ้านไอ้ปืนยังปิดเงียบ ไม่รู้ว่าตื่นหรือยัง“วันนี้เย็นไปกินลานนมกันไหม”กำปั่นเอี้ยวหน้ากลับมาตะโกนถาม“ไม่ได้อ่ะ ต้องเรียนพิเศษ”พอพูดจบฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อจึงนั่งซ้อนท้ายเงียบ ๆ มองพื้นถนนขณะที่รถมอเตอร์ไซค์พาฉันไปเรื่อย ๆ รู้สึกมือไม้เกะกะจนไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน ถ้าซ้อนไอ้ปืนฉันจะโอบเอวมันได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ แต่กับกำปั่นแล้วฉั
last updateLast Updated : 2025-12-11
Read more
บทที่ 5 วัยมหา’ลัย
บทที่ 5 วัยมหา’ลัยชีวิตมัธยมปลายอันน่าบัดซบของผมจบลงเพียงเท่านั้น และตอนนี้ผมก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำด้วยคะแนนเลิศหรู เพียงแต่ผมไม่ได้เลือกเรียนวิศวะ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายเลือกคณะสถาปัตยกรรม“ปืน”ยายเตี้ยยังคงตามติดชีวิตผมดั่งเงาเช่นเคย“อืม” ผมเดินนำหน้าไปทางอาคารสำนักวิทยบริการ ชื่อเรียกแสนยากฉะนั้นทุกคนจึงเรียกมันว่าห้องสมุด ตึกแปดชั้นกลางมหาวิทยาลัยรั้วสีอิฐ มอดินแดง สารพัดชื่อเล่นของมหาวิทยาลัยแห่งนี้“นายว่างป่ะ”“ไม่” ผมรีบตอบ“คืนนี้เพื่อนชวนไปหลังมอ”“อืม”ตอนนี้พวกเราเดินเข้าห้องสมุดแล้ว ผมตรงไปยังห้องอ้างอิงทันทีเพราะไม่อยากเสวนาด้วยแต่เหมือนยายเตี้ยคร้านจะสนใจกฎในห้องสมุดว่าห้ามส่งเสียงดัง เธอเดินตามติดและนั่งลงกับพื้นพร้อมผมเมื่อถึงชั้นหนังสือรวมภาพถ่ายทั่วโลก“แต่ฉันอยากให้นายไปด้วย”แก้มส่งเสียงเบาเล็ก ๆ ข้างหูจนผมจักกะจี้ เอามือผลักหน้ามันออกห่างแล้วจ้องหน้า“ทำไม” เห็นไหมในที่สุดผมก็อดใจไม่ไหวต้องถามออกไป อันนี้จะโทษใครได้นอกจากความใจอ่อนของตัวเอง“วันเกิดไอ้วาด แต่ไอ้ตั้มมันไปด้วย” น้ำเสียงอ่อนลงแล้วเอาหัวมาพิงไหล่ผมไว้มือยื่นออกหยิบหนั
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more
บทที่ 6 nc
บทที่ 6 ncฟ้าฝนไม่เป็นใจช่วงยามเช้าในอีกสี่วันต่อมาหลังจากการประกาศก้องยอมให้ปืนเชยชมร่างกายอันสวยสดของฉันในเช้าวันนี้ฉันยืนนิ่งมองท้องฟ้าและฝนที่พัดกระหน่ำรุนแรงที่สุดในรอบหลายปีตามกรมอุตุประกาศเป๊ะ ๆ ในมือยังถือร่มแต่ร่มคงต้านลมและเม็ดฝนได้ไม่ไหวแม่ไม่ได้ส่งรถมอเตอร์ไซค์มาให้ฉันใช้เหมือนบ้านปืน แต่ถึงยังไงการขี่รถฝ่าฝนคงไม่ใช่สิ่งที่ควรทำเท่าไร ฉะนั้นฉันจึงตัดสินใจกลับขึ้นห้อง แต่ไม่ใช่ห้องของฉันหรอกก๊อก ก๊อก เงียบ ...สาวในชุดนักศึกษารัดรึงอย่างนักศึกษาสาวทั่วไปเริ่มขยับเท้าไปมา ฉันและปืนพักหอนอกมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่ว่าอยู่คนชั้นแอ๊ด ....“ทำงานดึกเหรอ” ฉันโพล่งคำถามทันทีและผลุบตัวเข้าไปในห้องวางแฟ้มเรียนไว้บนโต๊ะแล้วนั่งที่เก้าอี้ทำงาน มองปืนที่เดินกลับไปนอนต่อแล้ว“อือ เร่งงาน”“ฝนตก”“อือ ได้ยินเสียงแล้ว”“ตกหนักมาก”“อือ”ฉันนั่งมองร่างสูงใหญ่ของปืน เขาไม่สวมเสื้อนอนอีกตามเคย ห่มผ้าปิดเพียงท่อนล่างและนอนคว่ำหันหน้ามาทางฉันตั้งแต่ขึ้นปีสอง ปืนเปลี่ยนการแต่งกายใหม่จนฉันต้องเร่งตามให้ทัน ฉันกวาดตามองผมทำสีน้ำตาลอมทองและต่างหูด้านขวาที่ใส่เพียงข้างเดียว ยิ่งทำให้ปืนดูเ
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more
บทที่ 7 ถึงคราวต้องจาก
บทที่ 7 ถึงคราวต้องจากพายุเข้าภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่างที่กรมอุตุแจ้งเตือนมาได้สองวันแล้ว ฉันนอนหงายบนเตียงยกเท้าซ้ายพาดหัวเข่าขวาแกว่งเท้า มือเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์อินสตราแกรมแล้วอมยิ้มปืนไม่ได้อัพหน้าฟีคมาสักระยะหนึ่งแล้ว แต่ฉันรู้ทุกวินาทีชีวิตของเพื่อนสนิท ไม่สิ อีกสองวันก็ไม่ใช่แล้ว - - ทำไมฉันต้องอมยิ้มด้วยนะร่างเล็กพลิกตัวนอนตะแคงกำลังจะวางโทรศัพท์พลันเสียงข้อความดังขึ้น แก้ม ต้องกลับบ้านด่วนแม่ฉันรีบผุดลุกนั่งขมวดคิ้วจนย่นตรงกลางหน้าผาก ปกติแม่ไม่ใช้คำพูดแบบนี้ ถ้ามีเรื่องด่วนยังไงก็ไม่ห้วนจัด จึงตัดสินใจต่อสายคุยกริ๊ง ...“แม่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ความเงียบเข้าปกคลุมก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงถอนหายใจ“กลับบ้านแล้วแม่จะเล่าให้ฟัง คืนนี้เลยนะมีรถทัวร์ เก็บเสื้อผ้ามาให้มากหน่อย ข้าวของที่ไม่จำเป็นให้ฝากเพื่อนไว้ ส่วนอะไรสำคัญเก็บมาให้หมด”ฉันยิ่งขมวดคิ้วหนัก แบบนี้เรื่องใหญ่แน่“แม่ไม่เล่าให้หนูฟังสักหน่อยเหรอคะ”“เล่าตรงนี้ไม่ได้แก้ม เชื่อแม่นะกลับบ้าน”ฉันดึงโทรศัพท์ออกห่างเพื่อดูหน้าจอ แม่วางสายไปแล้ว ตอนนี้ใกล้จะบ่ายสาม เร็วสุดคงรถเที่ยวสองทุ่มพอมี แล้วส่งข้อความหาปื
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more
บทที่ 8  ญาดา และ ติณณ์
บทที่ 8 ญาดา และ ติณณ์สิบปีต่อมากริ๊ง .... ตุบ!มือเล็กวาดออกกดนาฬิกาปลุกที่กรีดร้องมาสักพักแล้ว ร่างระหงในชุดนอนราคาแพงสะบัดขาลงจากเตียงลุกยืนบิดขี้เกียจก่อนเปิดม่านออกกว้าง มองลงไปยังเบื้องล่าง เมืองหลวงของประเทศไทยติ๊ด !!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอจำใจทิ้งภาพสวยงามตรงหน้าเอื้อมมือไปรับสาย“ค่ะแม่”“แก้ม วันนี้แม่อยากให้แก้มกลับบ้าน โจมาจากอเมริกา”โจ หรือ โจนาธาน ฮาร์ท คือสามีใหม่ของแม่ซึ่งแต่งงานกันมาได้สองปีแล้ว แต่แม่ยังเลือกใช้ชีวิตที่เมืองไทยให้โจนาธานบินไป ๆ มา ๆ ปีละสามสี่ครั้ง เธอรู้ว่าแม่ยังห่วงเธอจึงไม่ยอมตามใจโจนาธาน“ไม่ค่ะ แก้มต้องเข้าร้านและตรวจบัญชีช่วงเย็น”“แต่เที่ยวนี้ โจพาลูกบุญธรรมมาด้วย แม่หวั่นใจไม่เคยเห็นหน้ารู้จักกันมาก่อน”“ลูกบุญธรรม! ทำไมแก้มไม่ยักรู้มาก่อนว่าโจมีลูก”“เขาเคยบอกแม่เหมือนกัน แต่บอกผ่าน ๆ ไม่ได้สำคัญ ประมาณว่ารู้จักช่วงที่เด็กคนนี้ไปเรียนต่อปริญญาโท เป็นคนไทยนักเรียนทุน คุยถูกคอ เด็กทำงานดี เลยรับมาเป็นบุตรบุญธรรม ทำงานให้ที่บริษัทเห็นว่าเป็นคนดี ทำงานเก่งให้ขึ้นคุมบังเหียนแล้วทั้งที่เพิ่งยี่สิบเก้า”“อย่างนี้ไม่เรียกหนูตกถังข้าวสารหรื
last updateLast Updated : 2025-12-17
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status