All Chapters of เส้นรัก 0 เซนติเมตร: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9 สิบปีมันนานไปจริง ๆเธอเอียงหน้าไปทางต้นเสียงทุ้มต่ำ เห็นติณณ์รวบช้อนแล้วกำลังเอนกายแกว่งไวน์ยกจิบพลางมองเธอด้วยรอยยิ้ม เป็นยิ้มเสแสร้งไม่จริงใจ เธอรู้ดี เพราะเธอเห็นเขามาหมดแล้วทุกอย่าง ไม่ว่าอารมณ์ไหน“คุณหายไปไหนมาคะ” ญาดาเอ่ยถามอย่างที่เขาต้องการ รวบช้อนแล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นดื่มเอนกายเลียนแบบเขาอย่างจงใจ สังเกตเห็นรอยยิ้มหยันมุมปากยกขึ้น“ไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา จากนั้นจึงได้พบโจและได้ทำงาน มีแค่นี้” เขายกไวน์ขึ้นจิบก่อนยกมาด้านหน้าแทนการชี้นิ้ว “แล้วคุณล่ะหายไปไหนมา”เขาไม่ใช่ปืนคนเก่า ถ้าเป็นปืนจะถามตรง ๆ ไม่หลอกอ้อมค้อมให้เธอเป็นฝ่ายถามก่อน“แต่งงานกับคนแก่เพื่อเงิน จากนั้นเขาก็ตาย แล้วฉันก็ได้มรดก เงิน มีแค่นี้” หางตาฉันเห็นแม่สะดุ้งขึ้นแต่ไม่พูดอะไร รวมไปถึงโจนาธาน “ฉันว่าสิบปีที่ผ่านมา ทั้งคุณและฉันคงมีแค่นี้” ญาดาวางแก้วลงเอ่ยเสียงเรียบ “แม่คะ หนูว่าจะกลับแล้วค่ะ”“อ้าวไหนว่าจะไปค้างที่บ้าน” เสียงแม่อ่อนลงทำหน้าเศร้า“แม่ไม่น่าจะต้องการหนูแล้วหรอกค่ะ” ญาดาคว้ากระเป๋าสะพายแล้วมองไปทางเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ของคนด้านข้างที่ยังนั่งพิงทับไว้“ถ้างั้นผมขอตัวกลับพร้อมน

บทที่ 11 ปากดี“แม่ค่ะ เช้านี้มีอะไรกินบ้างคะ หิวจังเลยค่ะ”ญาดาลงมาถึงในครัวแล้วโอบเอวแม่ไว้ ชะโงกหน้าไปด้านหน้ามองข้าวต้มทรงเครื่อง ใส่น้ำเสียงอ้อนเสียหน่อยเพราะไม่ได้เจอแม่มานาน“อู้ย ข้าวต้ม ดีจังเลยค่ะ ไม่ได้กินนานมากแล้ว”“ใช่ครับ ผมด้วย กลิ่นหอมมากเลยครับน้าจิตร”เสียงทุ้มแทรกเข้ามาในครัวทำให้เธอเอี้ยวหน้าไปมอง ทำปากขมุบขมิบ ‘คนตีสองหน้า’ เขม่นตาให้แล้วจึงถอยห่างออกมาชงกาแฟครืน ... ญาดาเหลือบตามองร่างสูงเลื่อนเก้าอี้ครัวออกแล้วหย่อนก้นลงนั่ง“ทำไมไม่ออกไปนั่งข้างนอกล่ะคุณติณณ์ ในครัวมันร้อน”น้ำเสียงญาดาห้วนเล็กน้อย ในเมื่อเขาทำตัวอันธพาลเลวทรามไร้มารยาท สารพัดที่เธอเกลียด ฉะนั้นเธอจะไม่เกรงใจอีก แต่ดูเหมือนยิ่งทำให้เขาชอบใจ“ชงกาแฟให้หน่อยสิแก้ม ขอกาแฟดำไม่น้ำตาล”“ไม่มีมือหรือไง หรือว่าเคยตัวจนเป็นง่อย”“แก้ม!! ทำไมพูดกับกันแบบนั้น” จิตราภาส่งเสียงเอ็ดทันที เอี้ยวหน้าส่งสายตาดุให้แล้วค่อยหันไปทางติณณ์ “กันอย่าถือสาแก้มเลยนะ ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิ่งลูกน้า”“ไม่หรอกครับน้าจิตร แก้มเขาแค่กลับมาเป็นตัวของตัวเอง”เธอลอบเบ้ปากให้ หมุนตัวกลับไปชงกาแฟของตัวเอง แล้วลากเก้าอี้ออกนั่งตรงข้

บทที่ 13 ** ncนัยน์ตาสีนิลดำมืดดิ่งลึกลงก้นบึ้งของห้วงอารมณ์ โน้มร่างเข้าหารัดแผ่นหลังเล็กจนแอ่นโค้งรับจูบหนักหน่วง ยามนี้กายอ่อนหวานนุ่มเปลือยเปล่า ติณณ์ดันร่างญาดาจนเธอล้มลงบนเตียง“นอนหงายลงไปแก้ม อ้าขาให้กูเห็น”เธอเบิกตาโตชันหัวเข่าขึ้นปิดแน่นอย่างไม่ยินยอม ดวงตากลมโตหวานซึ้งมุ่งตรงไปยังแก่นกลางลำตัวเมื่อเขาถอดกางเกงยีนส์ออกจากร่างแล้วเช่นกันจนหมด“ปืน ...”เสียงกระซิบเล็ดลอดออกจากลำคอไล่ตามมือแกร่งขณะที่ติณณ์รวบท่อนเนื้อใหญ่ไว้ขยับไหว“ใช่ปืน ปืนใหญ่กูพร้อมมานาน”เสียงแหบต่ำจนน่าหวาดหวั่นแม้แต่ตัวเขาเองยังหวั่นใจ ยิ่งได้เห็นเนื้อสาวขาวนวลเต็มตัวยิ่งพาให้หัวใจสั่นไหว ความวูบโหวงในอกไม่เคยจางหายซ้ำอาจรุนแรงกว่าเดิมหากเขาและเธอหล่อหลอมรวมร่างกันจริงทรวงอกแน่นกล้ามเนื้อขยับยามสูดลมหายใจลึก มือเผลอกำลำแกร่งเมื่อเห็นร่างอ่อนหวานเอนกายลงไปในที่สุดกลางเตียง เธอยังนอนชันเข่าปิดแน่น“เปิดออกแก้ม ทำอย่างยินยอมพร้อมใจ กูรู้ว่ามึงต้องการกูเหมือนกันมานาน เราต้องจบเรื่องนี้ด้วยกัน”ติณณ์ยืนกางขารอข้างเตียงมือขยับรูดเคลื่อนไหวส่งลำร้อนเตรียมพร้อมให้แกร่งแข็งยิ่งขึ้น ขณะเฝ้ามองเพื่อนสนิททอดกาย

บทที่ 15 ปากหมา กับ ปากแข็ง“พี่แก้มเป็นอะไรคะ ไปเชียงใหม่สนุกไหมคะ”เธอนอนราบกับโต๊ะอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ดวงตาที่ปกติกลมโตหลับลงปิดกั้นทุกสิ่ง ไม่ต้องการแม้แต่จะตอบเสียงเล็ก ๆ หวานหูของลูกน้องสาว“ไม่สนุก”ญาดาขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา หัวสมองยามนี้มีเพียงภาพลามก ลืมตาก็ไม่อาจขจัดได้หมด จึงยืดกายนั่งแล้วหยิบเอกสารมาอ่าน เปิดมาก็มีแต่ภาพหน้าไอ้ปืนลอยเต็มไปหมด ทั้งเล้าโลม พูดคำหยาบ บังคับให้เธอทำหลายอย่าง แล้วเฝ้าพูดอยู่นั่นว่าตอนช่วยตัวเองนึกภาพอะไรบ้าง ปากบางทาลิปสติกสีเบอร์กันดีเม้มแน่นขณะขยับก้นไปมาบนเก้าอี้ - - เจ็บจังเลยกริ๊ง!!ยังไม่ทันได้ทำอะไรพลันเสียงโทรศัพท์กรีดร้อง มองหน้าจอแล้วเห็นเบอร์อดีตเพื่อนสนิท จึงทำหน้ายู่ใส่ก่อนกดปัดทิ้ง - - ไม่รับหรอกไอ้ปืน“เป็นไงลูกกัน”ติณณ์ละสายตาออกมาจากโทรศัพท์ยิ้มอ่อนให้น้าจิตรเมื่อโทรไปแล้วโดนปัดสายทิ้ง“สงสัยน้องแก้มไม่ว่างล่ะมั้งครับ น้องเขาปัดสายผมทิ้งครับ”ติณณ์หยอดเสียงละห้อยเล็กน้อยแล้วยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อปิดบังรอยยิ้มขณะเห็นน้าจิตรยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นโทรหาตัวต้นเรื่อง - - ฮึ ดีจังกริ๊ง...“แก้ม ลูก ยุ่งหรือเปล่าจ๊ะ” ติณณ์ลอบมองน้าจ

บทที่ 17 ncติณณ์ผ่อนลมหายใจรดข้างแก้มตรงซอกหูอ่อนบางใสจนเห็นเส้นเลือด แม้ว่ารายการหนังโปรดของเขายังเล่นไปเรื่อย ๆ แต่ดวงตากลับหลุบลงด้านล่างตรงดวงหน้างดงามของเพื่อนสนิทเขาสังเกตเห็นว่าแก้มของเธอยังใสดั่งช่วงวัยรุ่น มีเส้นเลือดฝาดตรงข้างแก้มลากยาวลงซอกคอตรงตำแหน่งชีพจรที่กำลังเต้นตุบแรงสังเกตเห็นได้ชัด“มึงตื่นเต้นเหรอแก้ม” ติณณ์โพล่งขึ้นแล้วใช้นิ้วไล้แอ่งชีพจรไปมา“อืม หนังกำลังสนุก” ญาดาอ้อมแอ้มเสียงเบา เหมือนชีพจรแต้นแรงกว่าเดิม“กูก็ตื่นเต้นแก้ม ปืนใหญ่กูเต้นตุบเลย” ไม่พูดเปล่าขยับเบียดจนท่อนเนื้อแข็งดุนสะโพกกลมกลึง “อืม รู้สึกไหม”“ไม่ ไม่เลยสักนิด” ญาดายังปากแข็ง ขยับตัวหนี“จะหนีไปไหน” มือแกร่งคว้าต้นขาเปล่าไว้ เลื่อนชายกระโปรงชุดเดรสทำงานขึ้น ลูบความเนียนนุ่มเล่น ซุกจมูกเข้าซอกคอด้านหลังใกล้ท้ายทอยสูดความหอมหวานกลิ่นดอกไม้ “หอมจัง ใช้น้ำหอมอะไร”“ทั่วไป ผู้หญิงที่ไหนก็ใช้” ญาดาเบี่ยงคอหนีแต่ไม่พ้น ติณณ์ยังซุกหน้าลงขยับจนพบเนื้ออ่อนนุ่มแตะริมฝีปากจดแผ่วเบาทีละน้อย“ไม่หรอก แก้มหอมมานานแล้ว แอบดมมานาน”ญาดาตัวนิ่งแข็งเมื่อได้ยิน ดวงตาเบิกโตมองฉากบู๊แต่หูผึ่งไปด้านหลัง ติณณ์ยังน