Lahat ng Kabanata ng Chasing The Wife He Threw Away: Kabanata 21 - Kabanata 30

KrystalDahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata gawa ng liwanag na siyang tumatama sa aking mga mata. Agad na bumungad sa akin ang malinis na kisame na siyang hidni pamilyar sa aking mga mata. Doon ay napabalikwas ako ng tingin sa buong paligid. “This is not my room…” bulong ko sa sarili ko. Nakahiga ako sa malambot na kama na sa sobrang lambot ay para akong lumubog sa ulap. Napakalamig din ng buong kuwarto dahil sa nakabukas na aircon. Doon ay napakunot ang noo ko dahil sa pagtataka, ang natatandaan ko lang ay nasa yate kaming dalawa ni Conor tapos bigla na lang akong nawalan ng malay. Ngayon ay hindi ko na alam kung asaan ako. “Where am I?” bulong ko muli sa sarili ko. Napapikit naman ako habang napahawak sa aking ulo. Medjo sumasakit pa ang ulo ko pero kailangan kong gisingin ang aking sarili at isipin kung asaan ako. Bigla akong napatigil nang biglang bumukas ang pintuan. Doon bumungad sa akin ang maliit na batang lalaki na nakatingin lang sa akin. Nakasuot siya ng pajama

KrystalNanatili lang akong nakahiga sa kama habang iniisip ko pa rin ang mga bagay na tumatakbo sa isipan ko ngayon. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari, I can’t believe na andito ako ngayon sa bahay nila. Napabangon ako sa aking kinahihigaan. Doon ko lang napansin na nakasuot ako ng white tshirt na malaki sa akin. Mukhang galing pa iyon kay Conor. Napatingin ako sa may kanang gawi ko, doon ko nakita ang emerald gown na sinuot ko kagabi. Napatayo naman ako sa aking kinahihigaan at dahan-dahan na naglakad patungo sa pintuan. Agad na bumungad sa akin ang kanilang living room. Sa hindi kalayuan ay naririnig ko ang maliliit na tawa ni Leo, lalo na rin ang mabangong amoy ng pagkain. “Dad, where do you want me to put this?” tanong ni Leo. “Just put it there, be careful not to burn yourself.” Mahinahon na sabi ni Conor. Napadungaw ako sa may kusina at doon ko sila nakitang dalawa.Nakasuot si Conor at apron, habang si Leo naman ay nakatayo sa isang maliit na upuan, may dumi ng harin

KrystalTahimik naming tinahak ni Conor ang daan patungo sa elevator. Para akong nagbubuhat ng mabigat na bagahe patungo sa elevator dahil sa nangyari. Habang papataas ang elevator at unti-unting napupunuan ng tao, doon kami nagkakaroon ng distansya ni Conor sa isa’t isa.Ramdam ko ang pasimpleng sulyap niya sa akin, puno ng pag-aalala at tila naghihintay kung kailan ako makikipag-usap, pero nanatili akong tahimik sa mga oras na iyon. Pagbukas ng pintuan agad akong napatingin sa kaniya. “Pupunta muna ako sa desk ko.” Mahinahon na sabi ko. Hindi ko naman na inintay ang kaniyang sasabihin at agad na naglakad patungo sa aking table. Mabilis kong ibinaba ang mga gamit ko at agad na umupo upang magsimula na ng trabaho. Binuksan ko ang computer, inilatag ang mga sketches para sa project na gagawin namin. I started with traces and lines, trying to figure out what’s the best design that is suited for the design of the jewelry. Doon ko tinutok ang sarili ko sa mga bagay na ginagawa ko. Hin

KrystalHindi nakapagsalita si Conor, nang sabihin iyon ni Celestine. Tinignan lang ako ni Celestine at agad naglakad paalis. Nanatili kaming tahimik na dalawa sa mga oras na iyon. Tila parehas kaming dalawa na pinoproseso ang mga sinabi ni Celestine. “Are you alright?” Bulong na sabi ni Conor sa akin. Doon naman ako nagising sa aking ulirat ng tanungin niya ako. “Yeah, I’m fine don’t worry…” mahinahon na sabi ko sa kaniya. Pero sa gitna ng katahimikan, inaamin ko na meron iniisip ko ang mga bagay na sinabi ni Celestine kanina. Bigla akong napaisip kung ano ba ang mga bagay na sinabi ni Celestine, out of curiosity dahil natahimik si Conor. Napatingin naman ako kay Conor na ngayon ay nakatitig sa kawalan, seryoso ang mukha at tila pilit nilalabanan ang kaniyang galit.Dahil din sa nangyari mas lalong tumahimik ang buong departament. Halos lahat ng empleyado na natira doon ay napatingin sa amin. Ang iba ay nagkukunwaring busy sa kani-kanilang trabaho, may hawak na mga folder o nak

KrystalHindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa mga oras na iyon. Hindi lang ako makapaniwala na nandito din siya nag-aral. Looking at him, walang-wala siyang pinagbago. Tinignan ko rin ang nasa baba ng pangalan niya at doon ko nakita ang iba’t ibang titulo na meron siya. Supreme Student Council President, Honor Student, Leadership Excellence Award, at Outstanding Student Leader.Hindi ko namalayan na mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa lumang yearbook na iyon. Ang dulo ng mga daliri ko ay biglang nanginginig.“Dito rin nag-aral si Conor?” tanong ko habang hindi ko maalis ang tingin ko sa litrato niya. Parang may sariling karera ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito.Napangiti nang malambot si Ma'am Elena habang inaayos ang kaniyang salamin sa mata. “Yes, I didn’t know na naalala mo siya.”“Yes... client ko siya ngayon. Pero...” Napahinto ako nang sandali at napalunok. “Hindi niya naman sinasi sa akin na dito rin pala siya nag-aral. I mean, we've been working together for da