Lahat ng Kabanata ng Chasing The Wife He Threw Away: Kabanata 31 - Kabanata 40

KrystalNanatili akong nakatitig sa lumang larawan naming dalawa ni Conor. Hindi ko alam kung ilang segundo o ilang minuto na ang lumipas. Pakiramdam ko ay huminto ang oras habang pinagmamasdan ko ang aming mga nakababatang bersyon sa pahina ng yearbook. Ako at ang lalaking nasa larawan na magkatabi at nakangiti sa camera habang ginigigilan niya ang pisngi ko.Hindi ko maintindihan kung bakit pero may kung anong mabigat na emosyon ang dumagan sa dibdib ko habang nakatitig sa lumang litratong iyon. Hindi ko siya maalala sa panahong iyon. Hindi ko maalala ang kahit isang pangyayari sa loob ng school na ito o kung paano kami nag-aaway araw-araw dahil sa student council. Pero bakit pakiramdam ko ay napakalapit niya sa akin? Parang may kung anong invisible na thread na humihila sa puso ko papalapit sa kaniya, pilit na binubuhay ang memoryang ayaw pa ring ibigay ng utak ko.“Krystal?”Napakurap ako nang marinig ang mahinahong boses ni Ma'am Elena. Nabitawan ko nang bahagya ang gilid ng lib

KrystalPagkababa ko ng bus sa Maynila ay diretso akong naglakad nang walang direksyon.Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko rin gustong umuwi sa condo o sa bahay nina Mama. Pakiramdam ko kasi kapag umuwi ako ngayon, mas lalo lang akong masasakal ng mga tanong na hindi ko pa rin kayang sagutin. Gusto kong takasan ang mukha ni Lucas. Napahawak ako nang mahigpit sa strap ng bag ko habang naglalakad sa gilid ng kalsada. Sumasabay ang bawat hakbang ko sa mabigat na pintig ng puso ko. Hindi ko namalayang narating ko ang isang maliit na lounge bar na ilang bloke lang ang layo sa terminal.Hindi ito maingay, hindi katulad ng mga tipikal na nightclub na nakakarindi. Mahina lang ang jazz music na tumutugtog sa loob, sapat para takpan ang ingay ng lungsod. May iilang taong pormal ang suot na tahimik na umiinom sa counter. May mga nagtatawanan sa sulok, at may mga umiiyak habang nakayuko sa kanilang sariling mesa. At sa unang pagkakataon... pakiramdam ko, pwede akong maging isa sa kani

Krystal Parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa ulo ko. Napangiwi ako habang dahan-dahang iminumulat ang aking mga mata. Mabigat ang talukap ng mga ito, at bawat galaw ko ay tila may kapalit na panibagong kirot sa sentido ko."Agh..." Napahawak ako sa noo ko. "Ang sakit..."Unti-unti kong inilibot ang paningin ko sa paligid. Puting kisame. Malinis na kurtina. Pamilyar na kulay ng dingding. Bigla akong napabalikwas ng bangon nang mapagtanto ko ang disenyo ng silid."This isn't..." Napalingon ako sa pintuan ng kwarto. "...my house."Biglang bumalik sa isip ko ang huling malinaw kong alaala bago nandilim ang lahat. Bulacan. Bus. Bar. Drink... Isa... Dalawa... Tatlo... Hanggang... Blank."Wala..." Napahawak ako sa ulo ko. "Ano'ng nangyari pagkatapos no'n?"Bago pa ako makapag-isip nang malalim, marahan na bumukas ang pinto. Pumasok si Conor. May dala siyang maliit na tray kung saan nandoon ang isang mangkok ng mainit na sopas, isang basong tubig, at ilang gamot. Napangiti siya n

Conor "Doon tayo unang nagkakilala."Nang mabitawan ko ang mga salitang iyon sa gitna ng malamig at tahimik na café, hindi na ako muling nagsalita pa. Tahimik lang akong nakatingin kay Krystal, binabasa ang bawat microscopic na pagbabago sa kaniyang magandang mukha.Nakita ko kung paano siya tuluyang natigilan. Kung paano siya napatitig sa akin nang may halo-halong kalituhan at gulat, na para bang pilit niyang hinahalungkat at binubuksan ang isang natatagong parte ng kaniyang isip na pitong taon nang natutulog nang mahimbing.For seven years na wala siya, napakaraming mga bagay ang tumatakbo sa isipan ko. Isa na doon ay ang makita at mapagmasdan ko muli siya sa ganitong paraan. Hindi ko akalain na darating ang araw na ito, na makikita ko ulit siya at masasabi ko muli sa kaniya ang mga bagay na pinagsamahan namin noon. Yung nawala siya, gumuho na ang buhay ko, nagpapasalamat na lang ako na dumating si Leo sa buhay ko. Kahit papaano, naibsan ang kalungkutan sa puso ko. Pero alam ko s

ConorPagkalabas niya ng opisina, naging napakatahimik ng buong student council office. Walang sinumang officer ang nangahas na magsalita, lahat sila ay tila gulat pa rin sa tagpong nasaksihan. Hanggang sa dahan-dahang lumapit si Marco sa tabi ko."...President.""Hm?""Ngayon lang kita nakitang nakipagtalo sa isang estudyante nang halos trenta minutos... at nakangiti buong oras habang binabara ka niya."Natigilan ako sa sinabi ni Marco. Dahan-dahan kong idinampi ang aking mga daliri sa aking labi at doon ko lang namalayang... tama siya. Nakangiti nga ako, at ang aking puso ay may kakaibang bilis ng tibok. Hindi ko rin alam kung bakit, pero sa bawat bangayan namin ni Krystal, imbes na mainis ako bilang pinuno, mas inaabangan ko pa ang susunod naming pagkikita at ang susunod niyang hamon sa buhay ko.Kinabukasan…Hindi ko na inasahan na magkikita na naman kami nang ganoon kaaga kinabukasan. After our intense encounter sa student council office kahapon, akala ko ay iiwasan na muna niya