Todos los capítulos de Chasing The Wife He Threw Away: Capítulo 1 - Capítulo 10

KRYSTAL Dalawang taon akong kasal sa lalaking pinaka minamahal ko, kahit na ayaw sa akin ng mga magulang niya pero pinilit namin. Ginusto namin dahil iyon ang nararamdaman namin para sa isa’t isa. Alam ko na mahal niya ako, alam ko na gusto niya ako makasama sa pagtanda namin. Pero nahihirapan akong makisama sa pamilya niya, dahil sila mismo ang tutol sa kasal na gusto naming dalawa. “Sorry, hon napagalitan ka na naman ni mom.” Napangiti naman ako sa kaniya at napailing-iling. “Don’t over think about it, ano ka ba, sanay na ako kay madam,” wika ko sa kaniya. Hinawakan niya ang kamay ko ng mahigpit. “Mommy, mommy ang itawag mo sa kaniya. Hindi ba ilang beses na nating pinag-usapan ito?” wika niya sa akin. Napalunok naman ako at pinipigilan ang sarili kong umiyak. Tandang-tanda ko kasi ang sinabi sa akin ni Madam Valeria. “Mommy? When was the last time I allowed you to call me mommy? Kasal lang kayo ng anak ko, pero hindi kita tinatanggap sa buhay niya,” matalim ang bawat salita ni

KRYSTAL “Ito lang yung alam kong lugar na mapapatuluyan ko sa ‘yo. Hindi ako madalas dito sa condo na ito dahil malayo dito yung pinagtatrabahuan ko.” Napangiti naman ako sa kaniya at napatango-tango. “Okay na ako dito ano ka ba, hindi mo na nga kailangan gawin ito. Pero ginawa mo pa rin kaya thank you,” mahinahon kong sabi. Inalalayan niya ako at pinaupo sa silya. “Ano talagang nangyari? Bakit ganon yung naabutan ko?” tanong niya sa akin. “Ano’ng ginawa ni tita Valeria sa ‘yo?” Napalunok naman ako at pinigilan ang sarili ko na umiyak sa harapan niya. Kailangan ko ba talagang sabihin sa kaniya ang nangyari? After all kamag-anak niya pa rin si Madam Valeria. “Hey, okay lang magsabi sa akin. Don’t be afraid, ano’ng ginawa ni tita sa ‘yo?” tanong niya sa akin. “Ano’ng sinasabi mong nagloko si Conor?” Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya, pinsan niya si Conor, malapit siya sa pamilya ni Conor. Kaya alam na alam niya kung ano ang meron sa amin ni Conor. But telling him thi

KRYSTALSEVEN YEARS LATER… Pitong taon ang lumipas, pitong taon ang nasayang sa buhay ko… may sakit ba? May dapat ba akong malaman? May dapat ba akong tandaan? Kasi wala akong matandaan na kahit ano pagkatapos ng pangyayaring iyon. Ang sabi sa akin ni Lucas na accident ako at na-comatose ng dalawang buwan. Akala niya wala ng pag-asa na mabuhay ako but miracle happens at nagising ako. Pero sa paggising ko, ni isang ala-ala sa buhay ko ay nawala. Parang puzzle na gulo-gulo. Pilit kong hinahanapan ng kaayusan at buuin ang bawat piraso nito pero hindi ko mahanap kung ano ang kasagutan doon. Pinilit ko makaalala, kasi dapat, hindi ba? Pero bakit hindi ko mapilit alalahanin ang lahat? Buong buhay ko ay ito pa rin ang iniisip ko. Lahat ng tao sa paligid ko ay gumagalaw, samantalang ako ay nakahinto. Sumasabay ako sa agos ng oras, pero ang isipan ko ay naiwan sa nakaraan. Hinahanap pa rin ang kasagutan kung sino ba ako at kung ano ba ang pagkatao ko. Pakiramdam ko may kulang sa akin, may

KRYSTALNapatingin lang ako sa kaniya, kita ko sa mukha niya ang pagka-worry niya, parang meron siyang pag-aalinlangan. Parang meron siyang pagsisisi. Pinipilit kong umiwas ng tingin pero grabe ang tingin niya sa akin. Damang-dama ko ang tutok ng tingin niya. “Hmm, meron po bang problema?” tanong ko sa kaniya. Napahawak naman siya sa kaniyang labi sabay napaupo ng maayos. “Wala naman,” seryoso niyang sabi. “Meron lang akong naalala sa ‘yo. Hindi ko alam kung ikaw iyon o kamukha ko.” Napangiti naman ako sa kaniya. “For sure po kamukha ko lang po iyon, sana hindi ninyo po kaaway.” “She’s my wife.” napatigil ako dahil sa sinabi niya. Kamukha ko ang asawa niya? “Iniwan niya ako, I’m searching for her, pero hindi ko siya nahanap. I wanted to look for her, kahit ilang taon na ang lumipas.”Napalunok naman ako dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam pero dama ko ang kalungkutan sa kaniyang mata. Halatang-halata mo na meron talaga siyang sakit na tinatago. Hindi ko naman alam kung matutulungan

KrystalNapahinga ako nang malalim ng makarating kami sa lugar na sinabi niya. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa oras na iyon. Parang may humahabol sa akin kaya sobrang bilis ng tibok ng puso ko. “We’re here…” mahinahon niyang sabi. Napatingin naman ako sa labas ng kaniyang sasakyan. Sandali akong napatigil dahil nung makita ko yung labas, pamilyar sa akin yung lugar. Hindi ko alam kung saan ko na nakita ito, pero parang napanaginipan ko na ang lugar na ito. “Ano’ng lugar ito ulit?” tanong ko sa kaniya. “This is the place where our house is located.” Napatingin ako sa kaniya. Kita ko na nakatingin siya sa akin na animo’y sa akin niya sinasabi ang bagay na iyon. “Dito kami nakatira noon, pero nung umalis siya sinabi ni mom na umalis na rin ako at ipasira na yung bahay. Wala ako sa katinuan noon kaya pumayag ako and then years later, bumalik ako dito para bilhin ulit yung property, thrice the price. Para lang maibalik ko yung alaala namin ng asawa ko.” Napatango-tango naman ako a