Library

Maghanap

Home / Romance / UNCLAIMED VOWS / Kabanata 21 - Kabanata 30

Lahat ng Kabanata ng UNCLAIMED VOWS: Kabanata 21 - Kabanata 30

54 Kabanata

CHAPTER 21: Pagkatapos ng Gabing Kami Naging Isa

- ( Dylan’s POV ) - Nagising ako bago mag-alas-singko ng umaga, habang mahimbing pa ang tulog ni Amelie. Nakatagilid siya, nakayakap sa akin, balot ng kumot, ang mukha niya’y nakabaon sa dibdib ko, habang ang mga bisig ko’y natural na nakapalibot sa kanya. Sa sandaling iyon, hindi ko siya nakita bilang babaeng kailangang ipaglaban sa mundo, kundi bilang babaeng payapa—ligtas—sa iisang sandaling ito. Ngumiti ako. Marahan kong hinalikan ang sentido niya, saka dahan-dahang inalis ang mga braso kong nakapulupot sa kanya, maingat na maingat na hindi siya magising. Inayos ko ang unan at isinandal ang ulo niya roon, para manatili ang ginhawang nararamdaman niya kahit wala na ako sa tabi. Masaya ako. Walang bahid ng pagsisisi. Alam kong may mga darating na konsekuwensiya ang aming ginawa. Alam kong magulo ang mundong babalikan namin paglabas ng pintong iyon. Ngunit handa akong panindigan at panagutan ang lahat. Handa akong akuin ang bawat desisyong ginawa namin. At kung kailan

CHAPTER 22 : Behind Closed Doors

- ( Amelie / Sophia’s POV ) -Pagbaba ko ng sasakyan, dumampi sa balat ko ang malamig na hangin ng madaling-araw. Hinila ko pataas ang zipper ng suot kong hoodie at inayos ang pagkakatakip nito sa ulo ko bago ako tuluyang pumasok sa hotel. Maingat ang bawat hakbang ko, hindi dahil may sumusunod, kundi dahil ang katawan ko mismo ang nagbababala—masakit pa, nanghihina, at punô ng alaala ng gabing hindi dapat nangyari… ngunit hindi ko rin kayang pagsisihan.Payapa ang lobby. Iilang staff lang ang naroon—isang guard na bumati ng “good morning,” at dalawang receptionist na ngumiti. Pilit kong itinuwid ang aking likod at ang aking lakad, kahit ang balakang at mga binti ko’y halos sumusuko na. Gusto ko nang humiga. Gusto kong bumalik sa kama. Ngunit konting tiis pa.Sa loob ng elevator, saka lang ako nakahinga nang malalim. Sa salamin, nakita ko ang sarili ko—hindi na ako ang babaeng lumabas ng hotel kagabi. May bigat na akong dala, hindi sa katawan, kundi sa dibdib. Isang d

CHAPTER 23: Bulong ng Konsensya

- (Sophia / Amelie’s POV ) - Ikalawang araw ko bilang Mrs. Sophia Redford Chen. Nagising ako pasado alas-sais ng umaga sa isang klaseng katahimikan sa silid na hindi pa ako sanay. Malawak ang silid na ito, sobra para sa isang taong buong buhay ay nasanay sa masikip ngunit payapang espasyo. Wala na si Elijah sa sofa bed. Hindi na ako nagtaka. Malamang ay kasama na niya si Grandpa sa umagang tsaa, tulad ng routine nila araw-araw. Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama, ramdam ko pa rin ang pagod at kirot sa katawan ko. Hindi ko napigilang pumikit, kinagat ang labi ko, saka napatawa nang mahina sa sarili ko. Tawang puno ng disbelief. Hindi na talaga ikaw ang dating si Amelie. Isang paglubog pa lang ng araw ang lumipas mula nang unang may mangyari sa amin, ngunit kagabi, sa init ng pananabik at sa delikadong lugar at pagkakataon, inulit namin iyon. At hindi lang isa. Dalawang beses naming nagawa sa isang gabi. Dito pa mismo sa loob ng mansion. Sa lugar na hindi dapat. Hinila ko an

Chapter 24: One Long Day

- ( Dylan’s POV ) - Bumangon siya mula sa kama, at bago pa man siya tuluyang makatayo, itinaas ko ang robe at inilagay sa balikat niya. Automatic na ang kilos ko naparang ayokong siya mismo ang gumawa noon. Parang gusto kong kahit sa maliliit na bagay, may dahilan pa akong manatili sa kanya kahit ilang segundo pa. Isinuot ko ang boxer at pantalon ko habang itinatali niya nang mahigpit ang robe niya, maingat, parang bawat buhol ay paalala na kailangan na talaga niyang umalis. Hindi agad siya lumingon sa akin. “Amelie,” tawag ko, mababa ang boses. “Kailangan mo na talaga?” Huminto ang kamay niya sa tali ng robe. “Kailangan,” sagot niya. Hindi iyon matigas. Hindi rin iyon mahina. Parang isang desisyong matagal na niyang kinakausap ang sarili niya para lang kayanin. Lumapit ako at niyakap siya mula sa likod. Hindi iyon yakap ng pagnanasa. Yakap iyon ng lalaking ayaw pa siyang pakawalan kahit alam niyang wala siyang karapatang pigilan. “Kung pwede lang,” bulong ko sa buh

Chapter 25 : A SWEET CALL AFTER TROUBLE

- ( Amelie’s POV ) - “Hello, Sam?” Halos hindi ko na napansin na nanginginig ang kamay ko habang hawak ang phone. Kanina pa ako paikot-ikot sa waiting area, hindi mapakali, kahit ilang oras na ang lumipas mula nang isara ang pinto ng operating room. “Ate?” agad niyang sagot. “Kamusta na si Mama? Tapos na ba?” Huminga ako nang malalim bago sumagot. Parang ngayon ko lang talaga pinayagang lumabas ang kaba. “Tapos na ang operation,” sabi ko. “Successful. Na-transfer na siya sa ICU.” Saglit na katahimikan sa kabilang linya. Tapos narinig ko ang paghinga niya, mabigat, parang pinipigilan din niya ang sarili niyang maiyak. “Thank God,” bulong ni Sam. “Thank you, Lord.” Napapikit ako. “Oo. Thank you talaga.” “Kumusta siya? Gising na ba?” “Hinihintay pa namin. Naka-sedate pa siya. Pero stable daw,” paliwanag ko. “Babantayan muna siya nang mahigpit.” “Anong sabi ng doctor? Kailan siya lalabas?” “Hindi pa malinaw. Lalabas pa si Elijah para mag-update,” sagot ko. “Pero okay na, Sa

Chapter 26 : Sa Aming Munting Paraiso Part.1

- ( Amelie’s POV ) -Two weeks later …..Sa wakas, makakalabas na rin si Mama Vilma.Parang may nabunot na tinik sa dibdib ko nang marinig ko ang salitang iyon mula sa doktor. Stable na siya. Pwede na siyang i-discharge at ituloy ang recovery sa bahay.Sumunod na rin si Sam sa Velmore para sabayan kami pauwi sa Santa Catalina.Pinahiram ulit ni kami ni Elijah ng red SUV dahal hahaba ang biyahe. At kahit pagod na pagod ako, mas nangingibabaw ang excitement.Si Elijah, hindi na muna makakabalik ng Raventon. May flight siya papuntang Zurich,another week pa raw siya doon dahil sa Chen Medical Center.Hapon na nang umalis kami ng Velmore.Nakapag-stop over na rin kami para mag-dinner. Sa likod, tulog na si Mama Vilma. Si Sam, nakasandal sa bintana, mahimbing din ang tulog.Ako lang ang gising.Pagod ang mga mata ko, pero pilit kong nilalabanan ang antok.Hindi lang dahil sa pagmamaneho.Kundi dahil sa isang pangalan na paulit-ulit sa isip ko.Si Dylan, gusting gusto ko na sya makapil

Chapter 27 : Sa Aming Munting Paraiso Part.2

- ( Amelie’s POV ) -"Bunny Daddy ko… hayaan mong pawiin ng baby mo ang mga alalahanin mo kahit ngayong gabi lang…"Sa loob ng tent, nakaupo kami sa comforter sheet, magkaharap sa isa’t isa.Habang dahan-dahang nagkalapit ang aming mukha, nagkalapat ang aming mga labi. Isang mainit at malalim na halik na puno ng pananabik."Sigurado ka? Alam mo ba, nananabik ako sa’yo ng labis… I cannot promise I’ll be gentle…" bulong niya sa labi ko.Hinubad ko ang t-shirt niya, hinubad niya rin ang sa akin at tinuloy ang aming halikan, his tongue intertwined with mine."Handa ako, Bunny Daddy… You can fuck me all you want tonight."Habang ang mga kamay ko gumagapang mula sa biceps niya, sa chest niya, down to his abs, pababa sa pag-alis ng sinturon niya. Samantala, ang isa niyang braso ay nakapulupot ng mahigpit sa baywang ko at ang isa ay marahang tinatanggal ang bra ko. Nang matanggal na ang bra ko, bumaba ang kanyang mga halik sa panga, sa palibot ng leeg ko, sa collarbone. Bago pa siya makaba

CHAPTER 28 : BACK TO REALITY OF LIES

- ( Amelie POV ) - “Sheeeet!!!! Ang hapdi…” napaluha at halos mapasigaw ako nang walang tunog habang umiihi.Nang tumayo ako sa kubeta, bago pumasok sa shower, humarap ako sa salamin na nakahubad. Habang tinitingnan ko ang aking katawan, napuno na naman ito ng marka ni Dylan, at ang aking pagkababae ay namamaga.“Ginusto mo ’yan, Amelie, kaya tiisin mo. Nasarapan ka naman, ’di ba?” Napangiti akong bumulong sa sarili.“Grabe ka, kinaya mo ang ilang rounds… Gigil na gigil ka, girl?”4:50 a.m. nang makabalik ako dito sa bahay, tahimik at ingat na kumikilos para hindi magising si Sam at si Mama. Iniwan ko si Dylan sa beach. Hindi puwedeng magising sila dito na wala ako. Naiintindihan naman ni Dylan at nagpaalam din ako nang maayos sa kanya.Pagkatapos ko mag-shower, tuluyan na akong bumagsak sa kama ko. Hindi ko na namalayan kung gaano ako katagal na mahimbing na natulog.“Ate… gising na!! Past 12 noon na, mag-lunch ka muna…” Nagulantang ako nang gisingin ako ni Sam. Nang tingnan k

CHAPTER 29 : COLLATERAL DAMAGE

- (Dylan’s POV) - “Let’s not waste time,” sabi ng chairman. “We have an offer on the table.” “From Don Hernandez,” dagdag ng isa sa mga investors. “Ayoko,” sagot ko agad. Nagkatinginan sila, parang hindi sanay makarinig ng ganun ka-diretsong sagot. “Dylan,” sabi ng isa, “this isn’t personal.” “Exactly,” sagot ko. “That’s why I’m saying no.” “So what’s your alternative?” tanong ng babaeng investor sa dulo ng mesa. “We want to pull out.” “Ako ang bibili ng shares n’yo,” diretsahan kong sabi. “Out of your own pocket?” tanong ng isa, halatang nagdududa. “Yes.” “May sapat ka bang pondo?” singit ng isa pa. “Two weeks,” sagot ko. “Give me two weeks.” “Two weeks?” ulit ng chairman. “We’ve been hearing that for months.” “This time, I’m putting my own assets on the line,” sabi ko. “Properties. Personal guarantees. Lahat.” “So you’d rather risk yourself than let Hernandez in?” tanong ng isa. “Hindi ko ibebenta ang DLS kay Simeon Hernandez,” mariin kong sabi. “Hin

CHAPTER 30 : A Candle Light Dinner

- ( Amelie’s POV ) -“Sige… Can’t wait to see you tonight. I love you too. Bye.”Pagbaba ko ng phone, laking gulat ko nang marinig ko ang boses sa likod ko, habang nakatayo ako sa harap ng railings sa rooftop ng huling site na pinuntahan namin ni Stella.“Amelie!!! Naglalaro kayo ng apoy. Ako ang kinakabahan sa ginagawa ninyo.”“Ste…lla..? Alam mo?”“OO, alam ko… Alam ko lahat-lahat. Pati ang mga bagay na hindi mo pa alam.”Halos naninigas pa ako sa gulat habang lumalapit sa akin si Stella at tumayo rin sa harap ng railings sa tabi ko, may bitbit na dalawang kape. Ang isa, ibinigay niya sa akin.“Pa…paano mo alam?” halos nanginginig ang boses ko.“Pamangkin ko si Dylan. Bunsong kapatid ako ng nanay niya.”“Ha… totoo po? Sorry, hindi ko alam… hindi rin nabanggit sa akin ni Dylan.”“Marami ka pa ngang hindi alam…”Medyo kumirot ang puso ko kasi totoong marami akong walang alam tungkol kay Dylan. Kahit kailan hindi pa siya nag-open sa akin ng past niya, tungkol sa pamilya niya. Ni hin

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status