All Chapters of UNCLAIMED VOWS: Chapter 11 - Chapter 20

(Dylan’s POV) Ilang oras bago magsara ang club nang magsimulang magsiuwian ang mga partygoers. May mga tumatawa pa, may mga lasing na ayaw umuwi, at may mga mukhang pagod na sa pagpapanggap na masaya. Si Yuri at si Rapha ay nakipagmingle na sa ibang mga grupo. Si Jasmine naman ay pumunta sa ladies’ room. Naiwan ako sandali sa gilid ng VIP booth, hawak ang basong halos hindi ko na iniinom. Nakita kong tumayo si Elijah at lumabas habang may kinausap sa phone. Ilang sandali pa, nakita ko rin si Sophia... no, si Amelie na umakyat sa stairways patungo sa rooftop ng club. Tahimik. Walang kasabay. Parang kailangan niya ng hangin. Hindi ko alam kung bakit ako sumunod. Mas malamig ang gabi. Tanaw sa ibaba ang mga ilaw ng sasakyan, mga yabag ng mga taong hindi na maayos maglakad, at halakhakan ng mga lalaking halatang naparami ang inom. Nakita ko siyang tumigil malapit sa railings, nakayakap sa sarili, nakatingala sa langit na parang naghahanap ng katahimikan. “Miss,” narinig kong tawag

- (Dylan’s POV ) - Tahimik ang bar, ngunit hindi tahimik ang loob ng ulo ko. Umalis ako sa restaurant ni Migs matapos marinig ang lahat. Nakatitig lang ako sa shot glass ng vodka sa harap ko, pinapaikot-ikot iyon sa pagitan ng mga daliri ko, habang ang mga salitang narinig ko kanina ay paulit-ulit na bumabangga sa isip ko, na para bang ayaw akong bigyan ng kahit isang sandaling pahinga. Hindi niya tinuloy ang pustahan. Dahil totoo. Napangiti ako—isang ngiting walang saya—dahil sa lahat ng maling akala ko, ito pa pala ang pinaka-mali. Sa lahat ng taong sinaktan ko sa katahimikan at lamig ng pakikitungo ko, siya pa pala ang pinakanadurog dahil doon. All this time, akala ko ako ang niloko. Ngayon, malinaw—ako ang naniwala sa kasinungalingang ako rin mismo ang gumawa. Uminom ako ng isang lagok, ngunit hindi nawala ang bigat sa dibdib ko. Sa halip, mas lalo lang itong bumigat, kaya tumayo ako at tahimik na lumabas ng bar bago pa ako tuluyang masira sa gitna ng mga alaala.

(Amelie / Sophia’s POV) Tatlong araw bago ang kasal. Masyadong maliwanag ang dining hall ng Chen Mansion sa Alderidge, ngunit pakiramdam ko’y kulang pa rin ang liwanag para itago ang bigat na bumabalot sa mesa. Ang mga kristal na chandelier ay kumikislap sa ibabaw namin, ang mga kubyertos ay tahimik na nagkikiskisan, at ang bawat galaw ay parang sinukat—parang lahat kami’y nasa isang eksenang kailangang perpekto ang bawat detalye. Nasa dulo ng mesa si Grandpa, Chairman Augustus Chen—tuwid ang likod, matalim ang mga mata, at tahimik na may awtoridad. Katabi niya si Helena, elegante at maayos, ngunit may lamig na hindi nawawala sa bawat tingin. Si Elijah ay nasa tabi ko; paminsan-minsang dumadampi ang kamay niya sa akin, tila ipinapaalala sa lahat kung sino ang lalaking pakakasalan ko. Sa tapat namin, si Dylan—kontrolado ang postura, tahimik, ngunit ramdam ko ang tensyon sa pagitan ng bawat paghinga niya. Naroon din si Yuri, inosente, magaan ang aura, at halatang walang ideya sa lal

Amelie / Sophia’s POV Maulap ang langit nang umalis kami sa bahay matapos ang almusal. Hindi masyadong maliwanag ngunit hindi rin madilim, na para bang sinadya ng panahon na maging neutral habang ninanakaw namin ang oras na hindi dapat sa amin. Binuksan ni Dylan ang bubong ng kanyang blue sports car upang malanghap namin ang simoy ng hangin ng Santa Catalina. Inikot namin ang buong municipalidad, nag-lunch sa isang popular na seafood turo-turo, at sa huli ay nakarating kami sa dalampasigan kung saan kami madalas magpunta at lumangoy sampung taon na ang nakalipas. Iniwan namin ang aming mga sapatos sa sasakyan bago kami bumaba. Ang hangin mula sa dagat ay malamig at may dalang alat, at habang naglalakad kami ni Dylan sa buhangin nang nakayapak, pakiramdam ko ay unti-unting bumabagal ang mundo. Para lang kaming isang normal na magkasintahan na nagbabahagi ng mga sandaling payak at totoo sa tabing-dagat. Naglalakad kaming magkatabi, minsan ay may kaunting distansya, minsan ay magkadi

- ( Dylan’s POV ) - Nang bumukas ang pinto sa dulo ng aisle, huminto ang mundo ko. Lumabas siya na parang liwanag na hindi ko dapat tinitingnan nang matagal. Lalo pang tumingkad ang ganda niya sa suot niyang wedding gown. Solemn ang bawat hakbang, at sa bawat paglapit niya sa altar ay pakiramdam ko may isang hibla sa loob ko ang pumuputok. Hindi siya tumitingin sa paligid. Diretso lang ang tingin niya, ngunit nang bahagya siyang lumingon, nagtagpo ang mga mata namin. Sandali lang iyon. Isang iglap. Ngunit sapat para maramdaman ko ang bigat ng lahat ng hindi ko pwedeng angkinin. Walang galit sa mga mata niya. Walang paghingi ng saklolo. May sakit, oo, ngunit may tapang din—ang klaseng tapang na mas masakit panoorin kaysa sa pag-iyak. Nanatili pa ako roon ng ilang sandali pa. Ngunit hindi ko rin kinaya sa huli. Napakinggan ko ang bawat salitang binitiwan ng mayor. Nasaksihan ko ang palitan nila ng singsing at vows sa isa’t isa. Ang boses ni Elijah ay kalmado, maayos, parang angki