Lahat ng Kabanata ng UNCLAIMED VOWS: Kabanata 31 - Kabanata 40

- ( Dylan’s POV ) -“Ahhh… that’s it, my Baby Bunny… ang bilis mo matuto…”Sa loob ng banyo, nakaluhod siya sa harap ko habang nakasandal ako sa lababo at hawak ko ang buhok niya habang ginagawa niyang popsicle ang junior ko.“Tama na ‘yan, Baby…” I picked her up under her armpit.“Why, Daddy Bunny? Am I not doing this right?”“No, Baby… ang galing mo nga… but I really don’t want to cum in your mouth.”Umikot ako sa likod niya, hinawakan ko siya sa panga so she could look straight sa salamin.“Look at yourself, Baby… kung gaano ka kaganda,” bulong ko sa tenga niya habang hinahawi ko ang buhok niya sa kaliwa niyang balikat, giving me full access to her right neck.I traced her neckline with my kisses down to her shoulder. My two hands cupping her breasts, squeezing them.Hinalikan ko siya sa batok, sa shoulder lines. My kisses traced her spine habang unti-unti akong bumaba sa butt niya. I sucked her butt one after another, naiwan ang mga pulang marka sa maputing balat niya.

- (Amelie / Sophia POV) -“Elijah… ijo, handa ka na ba sa turnover?” biglang tanong ni Grandpa, Chairman Augustus, habang naghahapunan kami that Sunday evening. Hindi kasama ang mag-asawang Celestine at Victor, at pati si Dylan ay wala rin sa gabing iyon.“Magreretiro na ako. Panahon na para ikaw naman ang mamuno sa kumpanya,” dugtong niya.“Yes, Grandpa. Handa na po ako,” sagot ni Elijah, may kumpiyansa sa sarili.“Helena…”“Yes, Papa?”“Ikaw ang mag-organize ng grand ball party after ng turnover ko kay Elijah?”“I’m happy to do it, Papa. Magpapagawa ako agad ng invitations for invited guests and VIPs.”“That’s good,” sagot ni Grandpa.“Thank you, Mom,” dugtong ni Elijah.“By the way, may balita akong natanggap kanina,” sabi ni Helena, diretso ang tono.“Naabswelto daw yung mastermind sa kidnapping nila Yuri at Sophia.”Si Chairman Augustus ang unang tumingin sa kanya, halatang nag-alala sa balita.Tumingin si Elijah sa akin at kay Yuri.“Totoo ba, Sophia… Yuri?”Parang may mal

- ( Amelie POV ) -“Tatlong araw lang ang conference namin sa Tokyo,” sabi ni Elijah habang hawak ang boarding pass niya.“Okay,” sagot ko. “Good luck sa presentation mo.”Tumango siya. “Alam kong hectic din ang schedule mo.”“Normal lang,” sagot ko. “Ganun talaga, opening week ng tatlong branches.”“Still, alagaan mo pa rin sarili mo. Iwasan magpagutom. I heard madalas masama ang pakiramdam mo lately. You don’t need to overwork yourself.”Napangiti ako nang bahagya. “Alright, boss. Clearly noted.”Bahagya siyang ngumiti at lumapit sa akin. Niyakap niya ako nang mabilis at maluwag—yakap kaibigan, walang malisya—sabay beso sa pisngi. Pagkatapos ay nagpaalam at pumasok na sa boarding.“Elijah… ingat ka sa biyahe,” pahabol ko.“Mag-ingat ka rin,” sagot niya.Tumalikod na siya papunta sa boarding gate.At muling nag-ring ang phone ko.Si Lara, pang-apat na tawag na niya ‘to. May dalawang missed calls galing kina Marco at Stella, at isang unread message mula kay Dylan.“Shit, supe

- ( Elijah’s POV ) - “Anak… naglalaro ang mga daga kapag wala ang pusa.”Matagal akong nakatitig sa message ni Mama.May nais siyang ipahiwatig, ngunit hindi niya ipinaliwanag. Pero sapat para mag-iwan sa akin ng paghinala. Pinili ko na lang na hindi na mag-reply.Naka-upo ako sa bar counter table ng restobar sa isang hotel sa Tokyo na pagmamay-ari ng Takahashi Family. Habang hinihintay ko ang aking ka-meeting, sa sandaling iyon, naiisip ko si Sophia. Huminga ako nang malalim bago kinuha ang phone ko at tumawag kay Dean.“Hello, Dean.”“Sir.”“Nasaan kayo ni Sophia ngayon?”“Nasa mansion na po, sir. Kakauwi lang.”“Good. Now tell me kung ano activities niya today?”“Sir… after po ng Monteverde branch opening… may dinaanan po kami.”Napahigpit ang hawak ko sa wine glass.“Saan?”“OB clinic po, sir.”Tumigil ang mundo ko sandali. Napatanong ako sa isip ko kung ano ang pakay ni Sophia doon.“Ano ang pangalan ng clinic?”“L.N. Rodriguez OB-GYN and Diagnostic Center po.”Dahan-dahan ak

- ( Amelie’s POV ) -“Baby Bun,” biglang sabi ni Dylan habang nakatutok sa pagmamaneho ang mata sa kalsada. Pabalik kami sa bahay galing sa beach.Napalingon ako sa kanya. “Hmm?”“Sabihin na natin kay Mama Vilma na buntis ka.”Bahagya akong natigilan. “Ngayon?”Tumango siya, seryoso pero kalmado. “Oo. Ang bagay na ’to hindi rin matatago, bakit pa natin patatagalin pa bago sabihin?”“Bunny…” mahina kong sabi. “Hindi ka ba kinakabahan?”Ngumiti siya nang bahagya. “Kinakabahan. But I want to do this right,” dugtong niya. “Para sa’yo… at para sa baby natin. Maiintindihan din ni Mama ’yon. Matatanda na tayo.”Napabuntong-hininga ako, saka dahan-dahang tumango.“Sabay tayo magsasabi,” sabi ko.“Of course,” sagot niya agad.Hinawakan niya ang kamay ko sa gitna ng console.“Wala kang haharapin mag-isa.”Pinisil ko ang kamay niya pabalik.“Okay… sabihin na natin.”At pagdating naming sa bahay, nakahain na ang hapunan sa mesa, kami na lang hinihintay.“Uy, sakto!” bati ni Sam. “Kain na t