All Chapters of UNCLAIMED VOWS: Chapter 41 - Chapter 50

- ( Narrator’s POV ) - Pagbungad pa lang ni Marie sa pinto ng hospital room, agad siyang napahinto nang makita si Amelie na nakahiga sa kama. “Oh my God, Amelie… what happened?” mabilis niyang tanong habang papasok sa loob. “Elijah called me and told me about the attack. Salamat naman at hindi malala… Alam na ba ni Tita Vilma at Sam ang nangyari?” Umiling si Amelie. Bahagya lang siyang bumangon at sumandal sa headboard ng hospital bed. Umupo si Marie sa gilid ng kama at hinawakan ang kamay niya. “Hey… look at me,” sabi niya nang marahan. “You’re safe now.” Biglang napayakap si Amelie sa kanya. “I lost it…” umiiyak niyang sabi. “Ano na ang gagawin ko ngayon, Marie? My baby… wala na siya… Bakit ang baby ko?” Napaatras si Marie sa gulat. “Baby?” ulit niya, hindi makapaniwala. “Do you mean… you were pregnant?” Nanlaki ang mga mata niya. “Nakunan ka?” Hindi agad nakasagot si Amelie. Patuloy lang siyang umiiyak. “Paano nangyari ’yon?” tanong ni Marie. “May nangyayari ba sa in

- ( Narrator’s POV ) - Sa muling pagmulat ng mga mata ni Dylan, mas malinaw na ngayon ang kanyang paningin. Ngunit ang pakiramdam ng kawalan ay hindi pa rin nawawala. Para bang may malaking bahagi ng kanyang sarili na hindi niya maabot. Tumingin siya sa babaeng nagpakilalang si Jasmine nang una siyang magising. Nakaupo ito sa gilid ng kama at nakatingin sa kanya. “Gising ka na ulit. Mas maayos na ba ang pakiramdam mo?” tanong niya. Hindi agad sumagot si Dylan. “Sabi mo… nag-crash ang eroplanong sinasakyan ko.” Tumango si Jasmine. “Tama. Iyon ang nangyari.” “Kamusta ang ibang pasahero?” “Naka-private jet plane ka. Piloto mo lang ang kasama mo.” Huminto siya sandali bago nagpatuloy. “Nailigtas din siya. Nasa ibang lugar siya ngayon kasama ang pamilya niya.” Napaisip nang malalim si Dylan, tila may hinahanap siyang mga alaala. Ngunit wala siyang makita. “May pamilya ba ako?” tanong niya. Sandaling natahimik si Jasmine. Pagkatapos ay ngumiti siya. “Of course.” Tumayo s

- ( Narrator’s POV ) -Tatlong buwan na ang lumipas mula nang mawala si Dylan.Sa loob ng opisina ni Elijah sa Chen Empire sa Raventon, tahimik na nakaupo ang ilang investigator habang inilalatag ang kanilang mga report sa mesa. Sa harap nila ay si Elijah, nakatayo sa tabi ng malaking bintana ng kanyang opisina, nakatanaw sa abalang lungsod sa ibaba.Isa sa mga investigator ang naglinis ng kanyang lalamunan bago nagsalita.“Dr. Chen… may bagong development po sa search operation.”Hindi agad lumingon si Elijah.“Go on.”“May natagpuan na po ang search team sa ilalim ng karagatan.”Dahan-dahang bumaling si Elijah sa kanila.“Ano iyon?”Naglabas ng ilang larawan ang investigator at inilapag sa mesa.“Mga pira-pirasong bahagi ng private jet ni Dylan Luis Chen.”Sandaling natahimik ang buong silid.Lumapit si Elijah at tiningnan ang mga larawan. Halos hindi na makilala ang mga bahagi ng eroplano dahil sa matinding pagkasira.“Where exactly did you find it?” tanong niya.“Sa kaila

- ( Amelie POV )-“I love you, Amelie. Kalimutan mo na si Dylan… be mine.”Bulong ni Elijah habang marahan niyang ibinaba ang katawan ko sa kama.Mabigat ang pakiramdam ng ulo ko dahil sa alak, ngunit malinaw na malinaw kong naririnig ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig.Hindi pa ako nakakahinga nang maayos nang muli niyang idampi ang kanyang mga labi sa akin.Mabilis.Mainit.Parang matagal niyang pinigilan ang damdaming iyon.“Sandali…” mahina kong sabi habang sinusubukan ko siyang itulak.“Hindi ito tama…”Agad siyang tumigil.Para bang naputol ang lahat ng galaw sa pagitan namin.Huminga siya nang malalim bago bahagyang umatras.“Forgive me…”Naramdaman ko ang bigat ng katahimikan sa loob ng suite.Ngunit nang imulat ko ang aking mga mata, parang umiikot ang buong mundo.Malabo ang paningin ko.Hilong-hilo ako.Napahawak ako sa kanyang balikat upang manatiling nakaupo.At sa sandaling iyon…ang lalaking nakikita ko sa harapan ko ay hindi na si Elijah.“Dylan…”

- ( Narrator’s POV ) - Sa loob ng isang taon, ang mundong nakasanayan ni Dylan kasama ang paniwala niyang pamilya ay ang pribadong villa ng mga Hernandez sa isla ng La Palma. Isang payapang buhay, malayo sa gulo at sa nakaraan na hindi niya maalala nang buo. At ngayon, narito sila sa Barcelona para sa ilang araw na pamamasyal bago muling bumalik sa villa. “Hold him properly, Dylan. Baka madulas siya.” “Relax. Anak ko rin ito.” Napailing si Jasmine habang pinagmamasdan si Dylan na buhat ang bata sa labas ng hotel. Kagagaling lang nilang tatlo sa breakfast, at dahil magandang araw ang sumalubong sa Barcelona, naisip nilang mamasyal muna bago magtanghali. Kakaisang taon pa lamang ng bata, ngunit halatang-halata kung gaano ito ka-attach kay Dylan. Kapag si Dylan ang may hawak, hindi ito umiiyak. Kapag si Dylan ang kausap, tawa ito nang tawa na parang wala nang ibang paboritong tao sa mundo. “See?” mayabang na sabi ni Dylan nang hagikgik nang hagikgik ang bata sa simpleng pangungulit