All Chapters of เงาแค้น พันธการรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ไฟท้ายของรถสปอร์ตสีดำค่อย ๆ ชะลอลงตรงข้างๆ รั้วบ้าน ที่มีเพียงแสงไฟถนนส่องลงมาเป็นหย่อม ๆ เศรษฐวัฒน์ไม่ได้ขับเข้าไปจอดหน้าบ้านอย่างที่ควรจะเป็น... เขาเลือกจอดตรงนี้ เพราะเขารู้ดีว่ามีใครบางคนกำลังยืนรออยู่พาขวัญปลดเข็มขัดนิรภัย หันมายิ้มให้คนข้าง ๆ “ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ แล้วก็... ขอบคุณที่ให้โอกาสขวัญด้วย” พาขวัญยกมือไหว้ด้วยรอยยิ้มหวานที่ยังเก็บไว้ไม่อยู่เศรษฐวัฒน์ยิ้มบาง “ด้วยความยินดีครับ...พี่ไม่ได้ให้โอกาสใครง่าย ๆ หรอกครับ”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “แต่ขวัญทำให้พี่เชื่อว่าพี่เลือกคนไม่ผิด”คำพูดนั้นทำให้พาขวัญยิ้มกว้างกว่าเดิม เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“ฝันดีนะคะ... คุณธัน” เธอลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนแก้คำเรียกตามที่เขาเคยบอก“เอ่อ... พี่ธัน”เศรษฐวัฒน์พยักหน้ารับ “ฝันดีครับ”พาขวัญปิดประตูรถ ก่อนเดินเข้าบ้านด้วยก้าวที่เบาราวกับหัวใจยังลอยอยู่กับบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเศรษฐวัฒน์ยังไม่ออกรถ เขาวางมือบนพวงมาลัย สายตาเย็นเฉียบมองลึกเข้าไปในบ้านไม่กี่อึดใจ ชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดใต้ต้นไม้ ภารันต์ เขาเดินตรงเข้าไปหาพาขวัญทันที แม้ไม่ได้ยินเสียง แต่จากท่าทางสีหน้าเค

หลังจากย้ายมาประจำโต๊ะหน้าห้องประธาน ชั้นผู้บริหารของ KC. Luxury Auto บรรยากาศยังคงเงียบเรียบร้อยเหมือนทุกวันโต๊ะทำงานตัวใหม่ของพาขวัญตั้งอยู่ติดกับห้องประธานบริหาร ประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่มีเพียงไม่กี่คนในบริษัทได้รับอนุญาตให้เข้าออก ทำให้ตำแหน่งของเธอกลายเป็นจุดสนใจโดยไม่ตั้งใจหญิงสาววางกระเป๋าลง สูดลมหายใจลึกก่อนเปิดคอมพิวเตอร์“...สวัสดีค่ะ”เธอเอ่ยทักเลขานุการของรองประธานที่เดินผ่านด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายยิ้มตอบเพียงบาง ๆ ก่อนเดินผ่านไป พาขวัญไม่ได้คิดอะไร เธอเพิ่งเข้ามาทำงาน ทุกคนคงยังไม่คุ้นหน้าผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เสียงเครื่องชงกาแฟจาก Pantry ดังแว่วออกมา พร้อมกับบทสนทนาที่เล็ดลอดเข้าหูโดยไม่ได้ตั้งใจ“..นั่นใช่ไหม...เด็กใหม่”“ใช่ คนที่ท่านประธานเรียกสัมภาษณ์เอง”“ใช่... คนที่ท่านประธานสั่งย้ายโต๊ะเข้า Exec Zone ตั้งแต่วันแรกนั่นแหละ” “...เร็วไปไหม ฉันทำงานที่นี่มาห้าปี ยังไม่เคยได้ก้าวข้ามธรณีประตูโซนนั่นเลยนะ”“ได้ยินว่าท่านประธานพาไปกินข้าวเย็นด้วย”“จริงเหรอ...ใครบอก”“รปภ.ฝั่ง VVIP เห็นกับตา”“...เด็กเส้นหรือเปล่า หรือมากกว่านั้น” “คงไม่ธรรมดาหรอก” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังต

[เช้าวันถัดมา] “สรุปว่า...ไม่ใช่แค่เด็กดันธรรมดาแล้วล่ะ”“ธรรมดาที่ไหน... เพิ่งเข้าทำงานไม่กี่วัน ทั้งทำโอทีกับท่านประธาน ทั้งสั่งอาหารขึ้นไปให้ถึงห้อง”“เมื่อคืนยังกลับพร้อมกันอีกนะแก”“ผู้ช่วย...หรือว่าที่แฟนประธานกันแน่”“กูว่าไม่ใช่หรอก ระดับท่านประธานเนี่ยนะ จะมาคว้าเด็กใหม่”“งั้นอธิบายมาสิ ว่าทำไมถึงนั่งกินข้าวด้วยกัน ทำโอทีด้วยกัน แถมกลับพร้อมกันอีก”“จะแฟนหรืออะไรไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่แค่ลูกน้องธรรมดาแน่นอน” เสียงหัวเราะคิกคักดังแทรกขึ้นเบา ๆ“มาแล้วมึง...”ทันทีที่เธอเดินผ่าน กลุ่มพนักงานก็แยกย้ายกันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางคนก้มหน้าดูโทรศัพท์ บางคนหันกลับไปคุยเรื่องงาน แต่สายตาที่แอบเหลือบมองตามหลังเธอยังคงเต็มไปด้วยความหมาย พาขวัญเม้มริมฝีปากแน่น กระชับสายกระเป๋า พยายามทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินเข้า Exec Zone ไปด้วยหัวใจที่หมองหม่น บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของ KC. Luxury Auto อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกโครงการเปิดตัวโชว์รูมยนตรกรรมนำเข้าพรีเมียมมูลค่ากว่าสองร้อยล้านบาท ซึ่งมีกำหนดการแถลงข่าวและเปิดรับจองในอีกสามวันข้างหน้า กำลังประสบวิกฤตขั้นรุนแรง“หมายความว่ายังไงที่ว่

“รายงานที่ผมให้เตรียมเสร็จหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วค่ะ” พาขวัญรีบตอบพร้อมยกแฟ้มในมือขึ้นเล็กน้อย“ดี” เศรษฐวัฒน์พยักหน้ารับ ก่อนหันไปมองกิตติเดชด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทของนักธุรกิจ “ขออภัยนะครับคุณกิตติเดช ช่วงนี้บริษัทกำลังเดินหน้าโครงการเฟสสอง งานของคุณพาขวัญค่อนข้างแน่น” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและสุภาพมาก แต่ความหมายแฝงกลับชัดเจนจนผู้ชายด้วยกันเข้าใจได้ทันที กิตติเดชหัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน “ผมก็แค่อยากชวนคุณพาขวัญไปทานข้าวเฉย ๆ ไว้โอกาสหน้าก็ได้ครับ”“ตอนนี้ผมคงต้องยืมตัวเธอไว้ก่อน” เศรษฐวัฒน์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลคำพูดนั้นทำให้กิตติเดชชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนคลี่ยิ้มบาง“เข้าใจครับ” เขาหันมายิ้มให้พาขวัญ“งั้นไว้มีโอกาสค่อยนัดกันใหม่ก็แล้วกันนะครับ”“ค่ะ...” พาขวัญยิ้มรับตามมารยาทกิตติเดชพยักหน้าให้ทั้งสองคน ก่อนเดินเข้าไปยังห้องประชุมทันทีที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายลับสายตา บรรยากาศบริเวณหน้าห้องก็เงียบลง “เข้ามา” เศรษฐวัฒน์เอ่ยสั้น ๆ ก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงาน พาขวัญรีบถือแฟ้มเดินตามเข้าไปทันทีภายในห้องประธาน…หญิงสาววางแฟ้มรายงานลงบนโต๊ะ ก่อนอธิบายยอดจองรถ รุ่นที่

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เศรษฐวัฒน์ใช้ทุกโอกาสสร้างความผูกพันกับพาขวัญ เขาเข้าหาเธอโดยไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามจาบจ้วงหรือเจ้าชู้เกินงาม ตรงกันข้าม...ชายหนุ่มค่อยๆ สร้างความคุ้นเคยและความไว้ใจขึ้นทีละน้อย ราวกับกำลังถักทอใยบางๆ ที่มองไม่เห็นรอบตัวเธอบางวันเมื่อพาขวัญมาถึงบริษัท จะมีกาแฟและอาหารเช้าวางเตรียมไว้ให้เสมอ บางวันเป็นขนมจากร้านโปรดที่เธอเคยพูดถึงเพียงครั้งเดียวด้วยซ้ำ เศรษฐวัฒน์คอยกำชับให้เธอทานยาตรงเวลา คอยถามอย่างห่วงใย จนพนักงานทั้งชั้นฝ่ายบริหารเป็นอันต้องรู้กันหมดว่าประธานหนุ่มกำลังเป็นห่วงใคร จนสายตาของพนักงานทั้งฝ่ายบริหารที่มองมายังคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความยินดีปนอิจฉาและซุบซิบถึงความหวานที่เกิดขึ้นในออฟฟิศพาขวัญเริ่มรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ทุกครั้งที่เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธอเบาๆ หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกจากอกตอนนี้เธอกำลังขมวดคิ้วอยู่กับเอกสาร ร่างสูงก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง ก่อนโน้มตัวลงมาจนแผ่นอกแกร่งชิดติดกับไหล่บาง ช่วยอธิบายเนื้อหาทีละประโยค“ตรงนี้ต้องดูบริบทของประโยคด้วยครับ...ถ้าแปลตรงตัว ความหมายจะผิด” เสียง