ไฟท้ายของรถสปอร์ตสีดำค่อย ๆ ชะลอลงตรงข้างๆ รั้วบ้าน ที่มีเพียงแสงไฟถนนส่องลงมาเป็นหย่อม ๆ เศรษฐวัฒน์ไม่ได้ขับเข้าไปจอดหน้าบ้านอย่างที่ควรจะเป็น... เขาเลือกจอดตรงนี้ เพราะเขารู้ดีว่ามีใครบางคนกำลังยืนรออยู่พาขวัญปลดเข็มขัดนิรภัย หันมายิ้มให้คนข้าง ๆ “ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ แล้วก็... ขอบคุณที่ให้โอกาสขวัญด้วย” พาขวัญยกมือไหว้ด้วยรอยยิ้มหวานที่ยังเก็บไว้ไม่อยู่เศรษฐวัฒน์ยิ้มบาง “ด้วยความยินดีครับ...พี่ไม่ได้ให้โอกาสใครง่าย ๆ หรอกครับ”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “แต่ขวัญทำให้พี่เชื่อว่าพี่เลือกคนไม่ผิด”คำพูดนั้นทำให้พาขวัญยิ้มกว้างกว่าเดิม เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม“ฝันดีนะคะ... คุณธัน” เธอลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนแก้คำเรียกตามที่เขาเคยบอก“เอ่อ... พี่ธัน”เศรษฐวัฒน์พยักหน้ารับ “ฝันดีครับ”พาขวัญปิดประตูรถ ก่อนเดินเข้าบ้านด้วยก้าวที่เบาราวกับหัวใจยังลอยอยู่กับบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเศรษฐวัฒน์ยังไม่ออกรถ เขาวางมือบนพวงมาลัย สายตาเย็นเฉียบมองลึกเข้าไปในบ้านไม่กี่อึดใจ ชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดใต้ต้นไม้ ภารันต์ เขาเดินตรงเข้าไปหาพาขวัญทันที แม้ไม่ได้ยินเสียง แต่จากท่าทางสีหน้าเค
Read more