LOGIN“ทำไมถึงมาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณได้ล่ะคะ”คำถามจากปากอัญยิกาทำให้พาขวัญตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอหันมองเศรษฐวัฒน์ทันที... สิ่งที่เธอกำลังเฝ้ารอด้วยลมหายใจติดขัด ไม่ใช่คำถามของหญิงสาวตรงหน้า แต่คือคำตอบจากปากของเขาคนรัก... แฟน... หรืออย่างน้อยก็ผู้หญิงที่เขากำลังคบหาอยู่ แค่คำคำเดียวจากเขา อาจช่วยทลายความระแวงที่กัดกินใจเธอมาตลอดหลายวันให้มลายหายไป พาขวัญเผลอกลั้นหายใจ สายตาคู่สวยจับจ้องใบหน้าคมเข้มนั้นไม่วางตาเศรษฐวัฒน์สบสายตาสั่นไหวคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีความลังเล ไม่มีความรู้สึกผิด มีเพียงความนิ่งสงบอย่างคนที่เตรียมคำตอบไว้อยู่แล้ว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับแนะนำพนักงานทั่วไป“อ๋อ... นี่พาขวัญครับ เลขาส่วนตัวของผมเอง”โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนในทันที พาขวัญนิ่งค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป... เลขาส่วนตัว คำเพียงไม่กี่พยางค์กลับดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัว เธอเป็นได้แค่เลขาส่วนตัว...แค่นั้นเองหรือ แล้วช่วงเวลาหวานซึ้งที่ผ่านมาล่ะ คำว่าคนรักที่เธอเคยเข้าใจมาตลอดล่ะ อนาคตและงานแต่งงานริมทะเลที่เธอแอบวาดฝันไว้
กึก…เสียงลูกบิดดังเบา ๆ พาขวัญชะงักไปทันที ประตูเปิดออก ง่ายดายอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ปกติห้องนี้มักถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา หรือบางที... ความรีบร้อนก่อนออกจากห้องอาจทำให้เศรษฐวัฒน์ลืมล็อกมัน เธอพยายามหาเหตุผลให้กับตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปด้านในบรรยากาศภายในห้องแตกต่างจากพื้นที่ส่วนอื่นอย่างชัดเจน มันเงียบ...เย็น...และให้ความรู้สึกห่างไกลจากความอบอุ่นที่เศรษฐวัฒน์มักมอบให้เธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขายังคงลอยอวลอยู่จาง ๆ ในอากาศพาขวัญกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง เอกสารหลายแฟ้มถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ คอมพิวเตอร์ยังคงปิดอยู่ ข้าวของทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติจนกระทั่ง...สายตาของเธอสะดุดเข้ากับลิ้นชักด้านข้างของโต๊ะ มันแง้มออกมาเพียงเล็กน้อย ราวกับมีใครบางคนเปิดทิ้งเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ หัวใจของพาขวัญเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเหลือบมองไปทางประตู ไม่มีใคร ความอยากรู้ผลักให้มือเรียวค่อย ๆ ดึงลิ้นชักออกครืด…ภายในไม่มีเอกสารลับทางธุรกิจ ไม่มีแฟ้มคดี หรือสิ่งใดที่ดูเกี่ยวข้องกับงานของเศรษฐวัฒน์อย่างที่เธอคิด มีเพียงกรอบรูปไม้ขนาดเล็
พาขวัญจัดแจงเก็บกวาดห้องจนเรียบร้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเศรษฐวัฒน์บนโซฟาตัวนุ่ม ใบหน้าหวานยังคงมีรอยยิ้มแต้มอยู่เต็มดวงตา ราวกับกำลังเก็บความสุขเล็ก ๆ ของช่วงเวลานี้เอาไว้ในความทรงจำหญิงสาวขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มพูดถึงเรื่องราวในอนาคตด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“พี่ธันว่า... ถ้าพวกเราคบกันไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาที่เหมาะสม ขวัญอยากจัดงานแต่งงานริมทะเลนะคะ” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง รอยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อจินตนาการภาพนั้นขึ้นมาในหัว“เอาแบบเรียบง่าย แต่อบอุ่น มีแค่คนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทก็พอ แล้วก็...” จากงานแต่งงานริมทะเล เรื่องราวในหัวของพาขวัญก็ไหลต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งการเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน บ้านหลังเล็ก ๆ ที่เธออยากตกแต่งด้วยตัวเอง วันหยุดที่ได้ทำอาหารให้เขา ไปเที่ยวในสถานที่ที่ไม่เคยไปด้วยกัน หรือแม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ อย่างการเลือกชื่อให้ลูกในอนาคต ทุกอย่างเป็นเพียงภาพฝันที่ยังมาไม่ถึง แต่สำหรับคนที่กำลังมีความรัก พาขวัญกลับรู้สึกว่ามันอยู่ใกล้แค่เอื้อม“แล้วถ้าเราไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกัน ขวัญอยากไปหลาย ๆ ที่เลยค่ะ...” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ “แต่ถ้ามีลูกแล้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนหรู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นอุ่น ๆ ของค่ำคืนที่ผ่านมา ราวกับย้ำเตือนถึงช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นไปพาขวัญขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าหวานอิ่มเอิบไปด้วยความผ่อนคลาย สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผ่นอกกว้างตรงหน้าแผ่นอกกว้างตรงหน้าของคนที่นอนตระกองกอดเธอไว้ แขนแข็งแรงยังโอบรั้งเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหญิงสาวจะหายไปไหน ความอบอุ่นนั้นทำให้พาขวัญเผลอยิ้มด้วยหัวใจพองโตเธอยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงทุกครั้งที่ได้มองใบหน้าหล่อเหลายามหลับ สำหรับเธอ...ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้านายทรงอิทธิพลที่เธอเคยเกรงใจ...กลับกลายเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธออยากอยู่ใกล้มากที่สุด และตอนนี้เขากลายเป็นคนที่เธอรักหมดหัวใจไปแล้ว‘พี่ธันรักเราจริง ๆ ใช่ไหม...’ เพียงคิดเท่านั้น รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักเขาลึกเพียงใด รู้เพียงว่า... หากอ้อมแขนนี้ยังคงโอบเธอไว้ เธอก็ไม่อยากตื่นจากความฝันนี้เลยทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง เปลือกตาของเศรษฐวัฒน์ก็เปิดขึ
“พี่ธัน ขวัญ... อ๊ะ!”ยังไม่ทันได้ทัดทาน เขาก็ส่งท่อนกายแกร่งกระแทกสวนเข้าไปทีเดียวจนมิดด้าม ความใหญ่โตที่ขยายโตเต็มที่เติมเต็มช่องทางรักจนพาขวัญต้องแหงนหน้าสูดหายใจเข้าลึกด้วยความจุกผสานเสียวซ่าน สองมือไขว่คว้าพนักพิงโซฟาไว้แน่น“ซี๊ดดด... แน่นมาก อ๊าาาา โคตรฟิตเหมือนเดิมเลยครับเมียพี่ นี่ขนาดเอาเกือบทุกวัน” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอด้วยความสะใจเมื่อความอุ่นร้อนโอบรัดตัวตนของเขาไว้แน่นหนา“อ๊ะ! เจ็บ... พะ... พี่ธัน... จุกเหลือเกิน... อื้ออ” พาขวัญน้ำตาคลอเบ้าจิกไหล่กว้างแน่นด้วยความจุกผสานเสียว“ผ่อนคลายหน่อยสิคนเก่ง... ตอดรัดพี่ขนาดนี้ อยากให้พี่ซอยแรงๆ ใช่ไหม หืม” เศรษฐวัฒน์แกล้งกระแทกย้ำจุดกระสันเน้นๆ จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร่างบางโยกคลอนตามแรงโถมกายอันดุเดือดของเขาตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!ดวงตาคมวาววับไปด้วยเพลิงอารมณ์ เขาขยับสะโพกสอบกระแทกเข้าออกเน้นย้ำตามจังหวะ หนักแน่นและเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อแนบชิดผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องทำงานประธานบริหารตั่บ ตั่บ ตั่บ“อ๊า... อ๊ะ... เบาหน่อยค่ะ... พี่ธัน... ขวัญไม่ไหว...ขวัญจุก... อื๊ออ”“เบาได้ไง เบาไม่ได้แล้วครับ... ขวัญ
“เอกสารเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ธัน ขวัญตรวจเช็กตัวเลขให้ครบถ้วนแล้ว เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยค่ะ”พาขวัญวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานทรงยาวของท่านประธาน ก่อนจะทำท่าจะถอยห่างออกตามปกติ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา“เดี๋ยวครับ” เศรษฐวัฒน์ยังคงจับจ้องสายตาอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทั้งที่ริมฝีปากหยักกำลังพูดกับเธอ “ขวัญช่วยเดินอ้อมมาทางนี้หน่อยสิครับ... เปิดหน้าที่พี่ต้องเซ็นให้ด้วย พี่จะได้เห็นชัดๆ”น้ำเสียงทุ้มสั่งความอย่างถือสิทธิ์ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นอย่างมีเลศนัย พาขวัญขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของเขา“พี่ธันเซ็นตรงนี้ค่ะ... อ๊ะ!”พูดยังไม่ทันขาดคำ มือหนากระชับข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวก็ลอยลงมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างหมดท่า แฟ้มเอกสารเกือบหลุดมือ ดีที่พาขวัญรีบไขว่คว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน“พี่ธัน! ทำอะไรคะเนี่ย ตกใจหมดเลย” หญิงสาวอุทาน เสียงหวานตระหนก ใบหน้าสุกปลั่งขึ้นสีเรื่อทันตาเมื่อรับรู้ถึงอ้อมกอดแกร่งที่รัดเอวเธอไว้แน่นจากด้านหลัง“ก็บอกว่ามองไม่ชัด ถ้านั่งตรงนี้ค่อยชัดขึ้นหน่อย”สายตาคมมองหน้า
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานประธานบริษัทคล้ายกับเวลาถูกหยุดเดิน ทันทีที่ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากของธวัช“พรรณวัตร…”เศรษฐวัฒน์ทวนชื่อนั้นเบา ๆ แต่น้ำเสียงสั่นพร่า มือที่กำลังจะเปิดแฟ้มหยุดชะงักกึกค้างกลางอากาศ เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์ของเด็ก
อาคารกระจกสูงของ KC. LUXURY AUTO สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนประติมากรรมคริสตัลขนาดยักษ์ โลโก้สีเงินนูนเด่นอยู่เหนือประตูทางเข้า ให้ความรู้สึกหรูหราแบบไม่พยายามอวด. พาขวัญก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม Signature ของแบรนด์กลิ่นหนังผสมไม้หอมที่ให้ความรู้สึกมั่งคั่งและเข้าถึงยาก “ตื่นเต้น
“พาขวัญ แกกรอกเลย” อัญญาดันโน้ตบุ๊กเข้ามาใกล้ พร้อมชี้หน้าจอเว็บไซต์รับสมัครงาน“เอาจริงเหรอ”“จริงดิ รอไร มาฉันกรอกให้เอง” อัญญาหันโน้ตบุ๊กกลับมากรอกข้อมูลสมัครงานให้เพื่อน“อ่ะ ขวัญ แกเช็คดู แล้วก็โหลดข้อมูล เสร็จแล้ว แกก็กด Submit เลย ไม่ต้องคิดเยอะ” อัญญา พลิกหน้าจอโน้ตบุ๊ก กลับมาทางเพื่อนสนิท
บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงท้ายเทอมคึกคักปนความกดดัน นักศึกษาปีสุดท้ายในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยืนจับกลุ่มกันหน้าอาคารเรียน บางคนกอดแฟ้มเอกสารแน่น บางคนพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนแล็ปท็อปหรือไอแพดอย่างเร่งรีบ ทุกสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวลที่ซ่อนอยู่ “ขวัญ ทางนี้”เสียงอัญญา เพื่อนสนิทเรียกจากโต๊







