All Chapters of เงาแค้น พันธการรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ขณะเดียวกัน ภายในอีกมุมหนึ่งของบ้าน ภารันต์เดินเข้าไปในห้องของตัวเอง ก่อนปิดประตูลงช้า ๆ สีหน้าอ่อนโยนที่เพิ่งใช้ปลอบน้องสาวเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความตึงเครียดที่สั่งสมอยู่ภายในชายหนุ่มยืนพิงประตู หลับตาลงช้า ๆ พร้อมกับถอนหายใจยาว เขายอมถอย...เพราะพาขวัญโตพอที่จะเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองแล้ว และเขาไม่ต้องการเป็นพี่ชายเผด็จการที่เอาแต่บังคับหรือควบคุมทุกอย่างในชีวิตของน้องสาวอย่างที่พาขวัญเคยว่า แต่การยอมถอยของเขา ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมหลับตาปล่อยให้น้องสาวเดินเข้าหากับดักโดยไม่ทำอะไร ภารันต์เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวกดโทรออกหาคนที่เขาไว้ใจ “ฉันมีเรื่องให้นายช่วย”ปลายสายเงียบรอฟัง ภารันต์เดินไปหยุดอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองแสงไฟด้านนอกด้วยแววตาเคร่งเครียด เขารู้อยู่เต็มอกว่าเศรษฐวัฒน์เกลียดเขาเข้าไส้ รู้ดีว่าการตายของศลิษา...คือบาดแผลที่อีกฝ่ายไม่เคยลืม ไม่เคยปล่อยวาง และรู้ดีว่าในสายตาของเศรษฐวัฒน์ เขาคือคนที่ต้องรับผิดชอบต่อการสูญเสียครั้งนั้นทั้งหมดแต่สิ่งที่เขาไม่รู้และต้องการคำตอบ คือ...ความแค้นนั้นจะหยุดอยู่ที่ตัวเขา หรือกำลังถูกส่งต่อไปยังพาขวัญน้องสาวบ

ค่ำวันต่อมา...บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร พาขวัญตัดสินใจเอ่ยขึ้นมากลางโต๊ะ“แม่คะ พี่รันต์คะ”ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน“มีอะไรหรือเปล่าลูก” คุณแม่เอ่ยถาม“คือ…” พาขวัญวางช้อนลง ก่อนมองหน้ามารดา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก“พรุ่งนี้ขวัญต้องไปทำงานต่างจังหวัดกับที่บริษัทค่ะ”ภารันต์ที่กำลังตักข้าวชะงักมือทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว สายตาเต็มไปด้วยความระแวง “ไปต่างจังหวัด ไปกับใคร” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่ความไม่เห็นด้วยชัดเจนมากพาขวัญสบสายตาพี่ชายก่อนตอบเสียงเบา “ไปกับทีมงานหลายคนค่ะ ไปประชุมแล้วก็เซ็นสัญญากับลูกค้า”“ไปค้างคืนหรือเปล่า” น้ำเสียงของภารันต์เริ่มแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ค่ะ... ค้างหนึ่งคืน ต้องสรุปงานเช้าวันถัดไป”“แล้วกลับวันไหน”“น่าจะวันถัดไปค่ะ” “พี่ไม่อยากให้ไปเลย!” ภารันต์เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวทันที แล้ววางช้อนลงกระทบจานเสียงดัง แกรก จนผู้เป็นแม่ต้องหันมามองบรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด แม่มองหน้าลูกชาย ก่อนหันกลับมามองพาขวัญ“รันต์... ใจเย็นๆ ก่อนลูก” แม่เอ่ยปรามเบาๆ“จะให้ผมใจเย็นได้ยังไงครับแม่!” ภารันต์หันไปหามารดา ก่อนจะจ้องหน้าน้องสาว “รันต์…” ผู้เป

รถตู้กระจกติดฟิล์มมืดสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถชั้น VIP ของคอนโดหรูใจกลางเมืองในเวลาเกือบสองทุ่ม ความเหนื่อยล้าตลอดการเดินทางและการทำงานตลอดสองวันทำให้พาขวัญแทบไม่มีแรง ทั้งประชุม ทั้งแก้เอกสาร และต้องรับมือกับเรื่องสัญญาที่กดดันจนสมองล้าไปหมด เธอถอนหายใจยาว ก่อนหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา“ขวัญเอกสารของโครงการนี้รีบแก้ส่งให้ฝ่ายกฎหมายอนุมัติก่อนเช้า” เศรษฐวัฒน์เอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบขณะหันมามองเธอ พาขวัญหันไปมองอย่างเหนื่อยๆ “ต้องเสร็จคืนนี้เลยเหรอคะ”“ครับ ฝ่ายกฎหมายรออยู่” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“ถ้าขวัญกลับบ้านตอนนี้ กว่าจะถึง กว่าจะเริ่มทำก็คงดึกมากแล้ว เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“เอาอย่างนี้ไหมขึ้นไปทำที่ห้องพี่ก่อนก็ได้ เอกสารต้นฉบับอยู่ที่นั่น จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปมา พี่ก็จะได้ช่วยขวัญทำด้วย งานจะได้เสร็จเร็วๆ”พาขวัญลังเลเล็กน้อย เธอสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและนึกถึงคำพูดที่เขาเคยให้ไว้เมื่อคืน เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่พอนึกถึงหน้าพี่ชายอย่างภารันต์ขึ้นมา การขึ้นไปคอนโดของเขาในเวลานี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะตัดสิน

“อ๊ะ... พี่ธัน ขวัญยังเจ็บอยู่เลยนะคะ ค่อยๆ เข้าไปนะ”“ซี้ด... แน่นมากครับ” เศรษฐวัฒน์ครางเสียงต่ำในลำคอ เมื่อโดนความคับแคบโอบรัดแน่น ขณะที่เขาส่งผ่านความแข็งแกร่งเข้าไปในช่องทางรัก จังหวะสุดท้ายเขาดันกายกระแทกความใหญ่โตเข้าไปทีเดียวจนมิดลำ“สวบ”“อายยย เจ็บ... อือ พี่ธัน” พาขวัญครางลั่นเมื่อความเจ็บและความเสียวซ่านจู่โจมพร้อมกัน มือเรียวบีบแขนแกร่งของเขาแน่นจนเกร็ง ปากบางสั่นระริก “พี่ธันมันแน่น... ขวัญอึดอัด เอาออกไปก่อนได้ไหม ขวัญ อ๊าา…ขวัญไม่ไหวแล้ว”ชายหนุ่มยิ้มด้วยความเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเธอ อย่างน้อยเขาก็ภูมิใจที่เขาได้เป็นคนแรกของเธอ เขามองใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะยอมขยับกายตามที่เธอบอก เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้ถอนกายออกไปเสียทีเดียว แต่เริ่มขยับเข้าออกเนิบนาบ ยิ่งสร้างความวาบหวามจนคนไร้ประสบการณ์ถึงกับหัวใจเต้นระส่ำด้วยความความทรมาน“ขวัญอย่าตอดพี่แน่นสิครับ... เดี๋ยวพี่จะเสร็จก่อนนะ” สะโพกสอบเริ่มขยับเร็วและเร่งจังหวะหนักแน่นขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ร่างบางคลอนแคลนไปตามแรงอารมณ์ หัวของเธอสั่นคลอนแทบจะกระแทกหัวเตียง เสียงเนื้อกระทบเนื้อแนบชิดผสานกับลมหายใจห

“เอกสารเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ธัน ขวัญตรวจเช็กตัวเลขให้ครบถ้วนแล้ว เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยค่ะ”พาขวัญวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานทรงยาวของท่านประธาน ก่อนจะทำท่าจะถอยห่างออกตามปกติ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา“เดี๋ยวครับ” เศรษฐวัฒน์ยังคงจับจ้องสายตาอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทั้งที่ริมฝีปากหยักกำลังพูดกับเธอ “ขวัญช่วยเดินอ้อมมาทางนี้หน่อยสิครับ... เปิดหน้าที่พี่ต้องเซ็นให้ด้วย พี่จะได้เห็นชัดๆ”น้ำเสียงทุ้มสั่งความอย่างถือสิทธิ์ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นอย่างมีเลศนัย พาขวัญขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของเขา“พี่ธันเซ็นตรงนี้ค่ะ... อ๊ะ!”พูดยังไม่ทันขาดคำ มือหนากระชับข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวก็ลอยลงมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างหมดท่า แฟ้มเอกสารเกือบหลุดมือ ดีที่พาขวัญรีบไขว่คว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน“พี่ธัน! ทำอะไรคะเนี่ย ตกใจหมดเลย” หญิงสาวอุทาน เสียงหวานตระหนก ใบหน้าสุกปลั่งขึ้นสีเรื่อทันตาเมื่อรับรู้ถึงอ้อมกอดแกร่งที่รัดเอวเธอไว้แน่นจากด้านหลัง“ก็บอกว่ามองไม่ชัด ถ้านั่งตรงนี้ค่อยชัดขึ้นหน่อย”สายตาคมมองหน้า