All Chapters of Empire of Desire R+: Chapter 101 - Chapter 110

[The Return of the Shadow] Ang gulong ng eroplano ay humalik sa bitak-bitak na aspalto ng Cape Verde airstrip nang may matinding puwersa, naglalabas ng mga kislap ng apoy at ang amoy ng nasusunog na goma. Sa labas, ang kadiliman ng gabi ay hinihiwa ng mga dambuhalang searchlights mula sa mga tactical vehicles na nakapalibot sa runway. Ang ulan ay hindi bumabagsak dito; sa halip, ang hangin ay puno ng tuyong buhangin mula sa Sahara na nagpapaalat sa labi ng sinumang humihinga rito.Sa loob ng cockpit, pilit na pinipigilan ni Julian ang panginginig ng kanyang mga kamay. "Ryella, ang mga sasakyan sa ibaba... hindi sila naka-uniporme ng World Court. Walang selyo, walang marka. Ang mga ito ay ghost units

[The Depths of Atlantic]Ang gabi sa Cape Verde ay nilamon ng isang liwanag na hindi nagmumula sa buwan, kundi sa poot ng isang batang binalot ng trauma. Si Vlady ay nakatayo sa gitna ng nagbabagang aspalto, ang kanyang puting buhok ay tila sumasayaw sa gitna ng electrostatic energy na bumabalot sa kanya. Ang mga baril ng mga sundalo ni Aurelius ay uminit, bumaluktot, at sumabog sa kanilang mga kamay—isang phenomenon ng high-frequency vibration na nagmula sa tindi ng brainwave synchronization ng bata sa Black Seal."Vlady! Itigil mo ito!" sigaw ni Ryella, habang pilit na inilalayo ang kanyang sariling baril na nagsisimula na ring manginig sa kanyang kamay.Ngun

[Blood of the Queens]Ang atmospera sa loob ng Inner Sanctum ng Deep Sea Vault ay mabigat, tila ang apat na libong metrong lalim ng karagatan sa itaas ay direktang nakadantay sa mga balikat nina Ryella at Vladimir. Ang tanging ingay ay ang mahinang pag-ikot ng mga gears ng wheelchair ni Cornelius Cruz at ang bawat mabigat na paghinga ni Sofia.Ang babaeng nakatayo sa likuran ni Cornelius ay isang anino ng nakaraan na naging reyalidad. Ang kanyang buhok ay kasing itim ng gabi, ang kanyang mga mata ay may talim ng isang Cruz, ngunit ang kanyang tindig ay may elegance na tanging ang mga Valente lamang ang nagtataglay. Siya ang panganay na anak ni Sofia—ang kapatid ni Ryella na itinuring nang isang alaala ng pait."Elena..." ang tawag ni Sofia ay isang mahabang buntong-hininga, puno ng hindi mabigkas na pagsisisi. "Buhay ka. Ang akala ko... ang sabi ni Constantine...""Ang sabi ni Constantine ay namatay ako sa panganganak, hindi ba, Ina?" ang boses ni Elena ay parang kalansing ng kristal

[The Fragile Sanctuary]Ang cabin ng The Leviathan ay naging kasing-tahimik ng isang kabaong. Ang tanging naririnig ay ang mahinang pag-ugong ng ventilation system at ang bawat patak ng tubig mula sa kisame na tumatama sa metal na sahig. Wala na ang sigawan ng digmaan sa labas. Sa loob ng maliit na kwartong ito, ang tanging kalaban nina Ryella at Vladimir ay ang sarili nilang mga alaala.Si Vladimir ay nakaupo sa gilid ng isang makitid na kama, ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa kanyang mga tuhod. Ang kanyang mga kuko ay puno pa rin ng tuyong putik at dugo mula sa Amazon, at ang kanyang mga asul na mata—na dati ay puno ng apoy—ay tila mga bintana na lamang ng isang abandonadong bahay."Vladimir," mahinang tawag ni Ryella. Nakatayo siya

[The Last Flower]Ang dalampasigan ng Isla de Sangre ay hindi tulad ng mga puting buhangin ng Pilipinas. Ito ay madilim, magaspang, at puno ng mga matatalim na bato na tila mga ngipin ng nakaraan na handang sumugat sa sinumang mangahas na tumapak dito. Habang dahan-dahang lumalabas ang pamilya mula sa tiyan ng The Leviathan, ang hanging sumalubong sa kanila ay hindi sariwa; ito ay malapot, amoy asin, at puno ng halumigmig na nagpapabigat sa bawat hakbang.Si Ryella ang unang nakatapak sa lupa. Hawak niya ang kamay ni Vlady, na ngayon ay nakabalot sa isang malaking jacket ni Vladimir. Ang bata ay tahimik, ang kanyang mga mata ay nakapako sa madilim na abot-tanaw kung saan ang langit at dagat ay nagtatagpo sa isang kulay-abong guhit. Sa likuran nila, si Vladimir ay nakasandal kay Mateo, ang kanyang