Lahat ng Kabanata ng Empire of Desire R+: Kabanata 231 - Kabanata 240

[The Cross and the Wolf]Ang liwanag mula sa barko ay tila humihiwa sa kadiliman ng kweba. Nakatayo si Vladimir sa harap ni Ryella, ang kanyang katawan ay naging harang sa pagitan ng asawa at ng banta sa labas. Ang pangalang binanggit niya—Ina—ay tila isang sumpa na lumutang sa hangin, nagdadala ng mas matinding lamig kaysa sa tubig ng Adriatic."Vladimir… anong ibig mong sabihin?" bulong ni Ryella. Ang kanyang kamay ay mahigpit na nakakapit sa basang polo ni Vladimir. "Patay na si Elena. Sino ang babaeng 'yan?""Siya ang anino na pinagmulan ko, Ryella," sagot ni Vladimir, ang kanyang panga ay naninigas sa galit. "Ang babaeng nagbenta sa akin sa mga Volkov bago pa ako matutong bumigkas ng sarili kong pangalan."

[The Blood of the Father]Ang loob ng submersible ay nababalot ng pulang ilaw ng emergency alarm. Ang bawat paghinga ni Vladimir ay mabigat, ang kanyang mga kamay ay duguang habang hawak ang maliit, kumikislap na microchip na kinuha niya mula sa balat ni Ryella. Nakahandusay si Ryella sa bench, ang kanyang mukha ay maputla, at ang isang puting tela ay dahan-dahang namumula sa dugo sa likod ng kanyang tenga.Hindi ito operasyon; ito ay isang marahas na pagpunit sa huling kadena ni Elena."Vladimir..." mahinang bulong ni Ryella. Ang kanyang mga mata ay pilit na idi

[The Final Broadcast]Ang loob ng katedral ay nababalot ng asul na liwanag mula sa mga holographic screen na biglang lumabas mula sa chip na hawak ni Ryella. Sa labas, ang ugong ng mga helicopter ng Black Rose Battalion ay tila hiyaw ng mga halimaw na gutom sa laman. Ngunit sa loob, sa gitna ng alikabok at amoy ng luma, tanging ang hininga nina Vladimir at Ryella ang maririnig—nagmamadali, nag-uumpugan, at puno ng pagnanasa sa kabila ng nakaambang kamatayan."Naka-live tayo, Vlad," bulong ni Ryella. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa monitor kung saan libu-libong komento ang mabilis na dumadaloy. "Nakikita

[The Dark Covenant]Nagising si Ryella sa isang silid na labis ang pamilyar—mula sa amoy ng mamahaling leather hanggang sa lamig ng aircon na tila humahalik sa kanyang balat. Ito ang master bedroom ng mansyon sa Moscow, ngunit may kung anong mali. Ang mga bintana ay nababalutan ng bakal na rehas na may disenyong rose vines, at ang bawat sulok ay may camera na nakatutok sa kanya.Isang explicit na pakiramdam ng pagkakakulong ang agad na sumakmal sa kanyang lalamunan. Napahawak siya sa kanyang leeg—wala na ang benda, wala na rin ang hapdi. Tanging ang peklat na lang ang naiwan.~~~Bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaking nakasuot ng itim na turtleneck. Ang kanyang tindig ay tuwid, ang kanyang mga mata ay kasing-talim ng kidlat, ngunit may bahid ng pagod na hindi niya kayang

[The Island of the Lost]Ang hangin sa Isla de los Perdidos ay amoy nabubulok na asin at lumang bakal. Walang kuryente, walang mga bodyguard, at walang marangyang kama. Ang tanging kanlungan nina Vladimir at Ryella ay isang abandonadong lighthouse na unti-unti nang kinakain ng dagat. Sa labas, ang mga alon ay humahampas sa matatalim na bato, tila mga asong ulol na pilit silang inaabot.Sa loob, ang tanging liwanag ay mula sa isang gasera. Nakaupo si Ryella sa sahig, nakasandal sa malamig na pader, habang tinitignan ang kanyang mga braso. Ang asul na likidong itinurok sa kanya sa mansyon ay dahan-dahan nang nawawala ang bisa—ang mga lilang pasa ay muling bumabalik, mas madilim, mas masakit sa bawat pintig ng kanyang puso.Pumasok si Vladimir mula sa balcony, ang kanyang damit ay basang-basa ng ulan. Ang dating "Tsar ng Moscow" ay mukhang isang ligaw na hayop—magulo ang buhok, duguang ang mga kamao mula sa paghampas sa mga bakal na pinto ng bodega, at ang mga mata ay puno ng isang uri ng