[The Theater of Masochists]Ang usok mula sa baril ni Ryella ay dahan-dahang humalo sa malamig na hangin ng bunker. Sa sahig, ang dambuhalang monitor ay nagkalat ang bubog, at ang itim na likidong umagos mula rito ay tila nanunuot sa semento. Hindi si Viktor ang binaril ni Ryella, kundi ang mismong ilusyon ng kanyang presensya. Sa pagbasag ng screen, ang imahe ng kanyang ama ay nag-flicker at naglaho na parang sirang hologram.Ngunit ang mas nakapangingilabot ay ang tanawing bumulad sa likod ng gumuhong pader. Isang auditorium. Libo-libong tao na nakasuot ng puting maskara ang nakaupo sa kadiliman. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa mga spotlight na nakatutok kina Vladimir at Ryella. Sila ay nasa gitna ng isang entablado, at ang lahat ng kanilang pagdurusa—ang bawat halik, bawat patak ng dugo, bawat taon ng pagkabilanggo—ay nagsilbing aliwan para sa mga manonood."Clap, clap, clap," ang boses ni Lorenzo ay umalingawngaw mula sa sound system. Lumabas siya mula sa anino ng auditorium,
Read more