Lahat ng Kabanata ng Empire of Desire R+: Kabanata 201 - Kabanata 210

[The Whisper of Retribution]Ang katahimikan sa pagitan nina Vladimir at Ryella ay hindi lamang kawalan ng tunog; ito ay isang nilalang na humihinga, isang pader na unti-unting lumalago sa bawat segundo ng kanilang pag-iwas sa tingin ng isa’t isa. Lumipas ang mga linggo simula nang ipadala nila si Vlady sa Switzerland. Ang mansyon ay nanatiling isang marangyang libingan. Ang bawat hapunan ay idinadaos sa gitna ng tunog ng kubyertos na tumatama sa porselana—matalim, malamig, at walang buhay.Si Vladimir ay lalong naging mailap. Ang kanyang mga gabi ay nauubos sa kanyang opisina, nakatitig sa mga report na wala namang kinalaman sa negosyo kundi sa bawat minutong galaw ng kanyang anak sa kabilang panig ng mundo. Si Ryella naman ay naging anino sa loob ng sariling pamamahay. Ang dati niyang bagsik ay tila natunaw, napalitan ng isang mapanganib na uri ng melankolya.Isang hatinggabi, pumasok si Ryella sa opisina ni Vladimir. Hindi siya kumatok. Ang amoy ng alak at mamahaling sigarilyo ay ag

[The Last Supper]Ang usok mula sa pagsabog ay dahan-dahang napalitan ng amoy ng mamahaling steak at alak. Isang eksenang hindi kapani-paniwala ang bumulaga kina Vladimir at Ryella sa itaas na palapag ng mansyon. Sa gitna ng kanilang enggrandeng dining hall, nakahain ang isang hapunan na pang-hari. Ang mga kandila ay may sindi; ang musika ay mahina at klasikal, ngunit ang paligid ay nababalutan ng mga tauhang may hawak na matataas na kalibre na baril.Sa dulo ng mahabang mesa, nakaupo si Vlady. Ang bata ay nakasuot ng isang tailored suit, kasing-tikas ng kanyang ama, ngunit ang kanyang mga mata ay walang kahit anong bakas ng inosenteng bata. Sa kanyang tabi, ang tablet na nagpapakita ng countdown ay nakapatong, parang isang bumbang nakahanda nang sumabog."Maupo kayo, Papa. Mama," paanyaya ni Vlady. Ang boses niya ay kalmado, isang klase ng kalamidad na mas nakakatakot kaysa sa sigaw. "Sabi ni Silvan bago siya mamatay, ang pamilya ay nag-uusap sa hapag-kainan. Huwag kayong mag-alala;

[The Sacrifice of Shadows]Ang pulang ilaw ng emergency override ay nagmistulang dumadaloy na dugo sa mga pader ng comm-center. Sa gitna ng silid, ang tensyon ay hindi na lamang sapat para hiwain ng kutsilyo—ito ay nakakasakal, isang lason na bawat segundo ay pinapatay ang huling pag-asa nina Vladimir at Ryella.Nakatitig si Vladimir kay Vlady. Ang bata—ang impostor—ay nakatayo nang may gilas na tila siya ang nagmamay-ari ng hininga ng lahat ng naroon. Sa screen, ang batang babae sa Russia, ang kanilang tunay na dugo, ay nananatiling walang malay sa panganib na nakatitig sa kanya sa anyo ng isang maskaradong lalaki."Isang maling ga

[The Blood of Two Worlds]Ang amoy ng niyebe at sariwang dugo ay pumasok sa loob ng grand hall kasabay ng pagbukas ng pinto. Sa gitna ng mansyon nina Viktor, nagtagpo ang dalawang puwersa na binuo sa poot at panlilinlang. Sa itaas ng hagdanan, nakatayo si Victoria, ang anak nilang babae na tila isang estatwa ng yelo, hawak ang kutsilyo sa sariling leeg. Sa ibaba naman, sa may pintuan, naroon si Vlady—ang anak nilang lalaki na inakala nilang impostor, duguang ang mga kamay at may ngiting mas malupit pa sa gabi.Naramdaman ni Vladimir ang panginginig ng kamay ni Ryella na nakakapit sa kanyang braso. Ang kanilang imperyo, ang kanilang yaman, at ang kanilang mga pangalan ay naglaho na—ang tanging natitira ay ang maruming katotohanan ng kanilang dugo."Papa, Mama," tawag ni Vlady. Ang boses nito ay hindi na bata; ito ay boses ng isang sundalo na dumaan sa impiyerno para lang makauwi. "Akala niyo ba ay ganoon lang kadaling talikuran ang lahat? Akala niyo ba ay sapat na ang pirma niyo sa isa

(The Three Faces of Sin)Ang lamig ng gabi sa labas ng safehouse ay tila gumagapang papasok sa bawat lamat ng dingding, ngunit mas nakakamatay ang lamig na nagmumula sa batang nakatayo sa may pintuan. Ang anino nito ay mahaba at tumatama sa paanan ng kama kung saan nakaratay ang duguang si Ryella. Sa gitna ng dilim, ang mga mata ng bata—ang gintong mga mata na tila salamin ni Ryella—ay nagbibigay ng isang klase ng liwanag na hindi nakakapayapa.Nanigas si Vladimir. Ang kanyang daliri ay nananatiling nakadiin sa trigger ng kanyang baril, ngunit sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, hindi niya magawang bumaril nang mabilis. Mayroong isang bagay sa aura ng batang ito na nagpapatigil sa kanyang bawat instinct bilang isang mamamatay-tao."Sino ka?" ulit ni Vladimir. Ang kanyang boses ay naging isang mababang ungol. "Sabihin mo ang totoo bago ko pasabugin ang bungo mo.""Baka gusto mong ibaba ang baril mo, Papa," sabi ng bata. Ang tono ay kalmado, halos walang pakialam. "Kung papatayin mo