Empire of Desire R+ のすべてのチャプター: チャプター 221 - チャプター 230

(The Judgment in the Snow)Ang bawat hakbang ni Vladimir sa nagyeyelong sahig ng The Citadel ay nag-iiwan ng bakas ng sariwang dugo. Ang itim na maskarang suot niya ay hindi lamang pananggalang sa lamig; ito ang kanyang mukha bilang Executioner—ang lalaking wala nang ititira para sa sarili maliban sa kanyang pag-aari kay Ryella. Sa gitna ng nag-aagaw na dilim at pulang liwanag ng mga emergency lights, ang kanyang anino ay tila isang dambuhalang lalamon sa lahat ng naroon.Nakatayo si Dante sa gitna ng silid. Ang kanyang kamay ay nakasabunot sa buhok ni Ryella, habang ang tatlong bata—ang kanilang mga anak—ay nakatutok ang mga baril sa papasok na pigura."Hinto!" sigaw ni Vlady. Ang kanyang boses ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pamilyar na bagsik na nararamdaman niya mula sa lalaking nasa harap niya. "Sino ka? Ang Papa ko ay naging abo na sa katedral!"Dahan-dahang itinaas ni Vladimir ang kanyang kamay. Tinanggal niya ang maskara. Ang kanyang mukha ay may mga bakas

[The Waltz of Monsters]Ang lamig ng talim ng kutsilyo ni Vladimir sa lalamunan ni Ryella ay tila isang kumpas ng kamatayan na nagpapatigil sa mundo. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ang takot ang nananaig sa dibdib ni Ryella, kundi ang isang nakakasunog na pagkamuhi na humahalo sa pamilyar na kuryente ng pag-aari. Ang bawat hininga ni Vladimir sa kanyang tengga ay may amoy na dugo, bakal, at ang pamilyar na sandalwood na tila sumusumpa sa kanyang kaluluwa."Papa," ang boses ni Vlady ay malamig, matatag, at walang bakas ng pag-aalinlangan habang ang baril nito ay nakaturo sa sariling ina. "Tapos na ang paglalaro ni Mama sa trono mo. Ibinalik na namin ang bawat encrypted file sa system mo. Selyo na lang ang kailangan."Naramdaman ni Ryella ang pagluwag ng pagkakahawak ni Vladimir sa kutsilyo, ngunit pinalitan ito ng isang marahas na pagpihit sa kanyang katawan. Hinarap siya ni Vladimir. Ang mga mata ng asawa ay malalim, puno ng itim na pagnanasa at ng bagsik ng isang lalaking galing s

[The Laboratory of Souls]Ang pagbagsak ni Ryella sa madilim na chute ay tila isang walang katapusang pagdausdos patungo sa kailaliman ng impiyerno. Ang bawat pagtama ng kanyang katawan sa malamig na bakal ay nag-iiwan ng hapdi, ngunit mas matindi ang hapdi sa kanyang puso nang maalala ang huling sulyap ni Vladimir—ang lalaking binuo at winasak ang kanyang mundo, na ngayon ay naiwan sa gitna ng lason at apoy.Nang tumigil ang kanyang pagbagsak, bumagsak siya sa isang silid na nababalutan ng puting tile at nakakasilaw na fluorescent lights. Ang amoy ay hindi amoy ng luma o niyebe; ito ay amoy ng kemikal, antiseptiko, at kamatayan na nakabalot sa sterile na anyo."Gising ka na pala, Ryella," isang boses ang umalingawngaw.Unti-unting idinilat ni Ryella ang kanyang mga mata. Nakagapos siya sa isang metal na upuan, ang kanyang mga pulso at bukung-bukong ay may makapal na leather straps. Sa harap niya, nakatayo si Elena Volkov, hawak ang isang tablet, habang sa likuran niya ay ang batang m

[The Sovereign's Command]Ang init ng apoy sa guhong laboratoryo ay tila humahalik sa balat ni Vladimir, ngunit ang mas nararamdaman niya ay ang bigat ng katawan ni Ryella na nakadagan sa kanya. Sa gitna ng mga durog na semento at baluktot na bakal, nananatiling magkayakap ang dalawa. Ang dugo mula sa ulo ni Vladimir ay pumapatak sa pisngi ni Ryella, habang ang huli ay nananatiling walang malay, ang kanyang paghinga ay mababaw at puno ng usok."Ryella... gising..." bulong ni Vladimir. Ang kanyang boses ay basag, puno ng pait at desperasyon.Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang bawat galaw niya ay nagdudulot ng matinding sakit sa kanyang nadurog na tadyang. Sa itaas nila, ang liwanag ng buwan ay sumisilip mula sa butas ng gumuhong bubong. Ngunit hindi ito ang liwanag ng kaligtasan. Ito ay ang liwanag na naglalantad sa mga pigurang nakatayo sa itaas ng guho.Sina Vlady, Victoria, at Icarus. Nakatayo sila roon, tila mga rebulto ng kawalang-malay na nilunod sa karahasan. At sa gitna nila,

[The Uprising of the Seeds]Ang bawat hininga ni Vladimir ay parang paglunok ng bubog. Nakaluhod siya sa malamig na sahig ng kuta ni Silvan, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang nakatitig sa "bangkay" ni Ryella. Ang dugo mula sa kanyang sariling mga sugat ay pumapatak sa puting tela ng bestida ni Ryella, na tila isang sumpa na hindi niya matakasan. Sa likuran ni Silvan, ang mga baril nina Vlady at Victoria ay nakaturo sa matanda, ngunit ang hangin ay puno ng isang uri ng panganib na hindi kayang ipaliwanag ng bala."Tingnan mo ang sarili mo, Vladimir," uyam ni Silvan, habang dahan-dahang itinatapak ang kanyang sapatos sa tabi ng ulo ni Ryella. "Ang dakilang Volkov, nakaluhod sa paanan ng isang babaeng wala nang buhay. Isang reynang pinatay ng sarili mong anak dahil sa kahinaan mo.""Tumahimik ka..." ungol ni Vladimir. Ang kanyang boses ay hindi na galing sa lalamunan, kundi mula sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang kaluluwa. "Huwag mong banggitin ang pangalan niya sa marumi mo